http://latuffcartoons.wordpress.com
مصاحبه با میخائیل وارشاوسکی
دنیای جوان
تارنگاشت عدالت
وارشاوسکی یک مبارز مارکسیست، ضدصهیونیست و یکی از موسسین مرکز اطلاعات بدیل (AIC) Alternative Information Center در اسرائیل است
نخست وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو دو وزیر مهم از کابینه خود را مرخص کرد و برای ١٧ مارس سال آینده انتخابات جدیدی را وعده داد. آیا آلترناتیو دیگری وجود نداشت؟
خیر. او نمیتوانست کار دیگری انجام دهد. ائتلافی که دولت او را ممکن ساخته، احزابی را در بر میگیرد که دارای برنامههای متضاد است. مثلاً «یائیر لاپید» وزیر اقتصاد و حزب «آینده» او «Yesh Atid» هیچ قرابتی با حزب «میهن یهودی» وزیر دارائی «نافتالی» ندارد. اولی نماینده جامعه مصرفی و غربگرا تل آویو است، در حالی که دیگری منافع شهرکنشینان در نوار غربی رود اردن را دنبال میکند. تنها نقطه مشترک آنها نفرت از اعراب و فقراست.
و نتانیاهو؟
او دائماً با تضاد بین جناح راست افراطی حزب لیکود خود و دولت آمریکا دست به گریبان است که نباید اجازه دهد شکاف میان این دو، عمیقتر شود. حتا با اینکه نتانیاهو از همکاران اوباما متنفر است، ولی اسرائیل نیازمند پشتیبانی سیاسی و نظامی این کشور است. بدون پشتیبانی آمریکا مثلاً با وتوهای متعدد در شورای امنیت سازمان ملل، این کشور تبهکار مدتها بود که به دیوان بینالمللی جزائی جلب شده بود. جدا از آن وضعیت نسبتاً خوب اقتصادی اسرائیل در ماههای گذشته رو به سقوط نهاده. اولین علائم رکود هویدا شده و این به معنی افت درآمد انتخاب کنندگان نتانیاهو است.
آیا آثار سازوکار بایکوتهای بینالمللی در جامعه اسرائیل ملموس است؟
روز به روز به تعدادکشورهای اروپائی که از دست نخوت دولت اسرائیل به ستوه آمدهاند، بیشتر میشود. هرچند که هیچ یک از آنها از فراخوان سازوکار بایکوت استقبال نکرده است ولی ظاهراً صبر برخی از کشورها و کنسرنهای اروپائی به سر آمده. برخی از آنها کشور فلسطین را به رسمیت شناختهاند.
حتا اگر این گام تنها یک نماد سمبلیک داشته باشد، با این حال دستاندر کاران بازار اسرائیل پیام لازم را گرفتند.
چرا با این وجود نتانیاهو سیاست کنونی خود را ادامه میدهد؟
او امیدوار است که جناح راست رفقای او در حزب جمهوریخواه مجدداً قدرت را در واشنگتن به دست گیرند. نئوکانهای اسرائیلی ما اما اکنون کورس استعماری ـ فاشیستی را انتخاب کردهاند: تحدید حقوق شهروندی، تغییر قانون اساسی و تحدید استقلال قدرت قضائیه. این دولت تاکنون بدترین دولت در تاریخ اسرائیل بوده است. حتا «گلدا مئیر» در مقایسه با رهبری کنونی، مظهر عقل و منطق به نظر میرسد.
آقای نتانیاهو به نوبه خود رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، محمود عباس را اخیراً افراطی نامیده و او را به «برداشتن گامهای یک جانبه» متهم میکند، که گویا قرارداد اسلو را زیرپا میگذارد. منظور او چیست؟
آقای نخست وزیر چگونه میتواند به قراردادی استناد کند که خود از مدتها پیش به طور سیستماتیک آن را زیرپا میگذارد؟ چند اشاره کوتاه به «گامهای یک جانبه»: بیش از ۴۵ سال است که اسرائیل غرب رود اردن را به استعمار گرفته، صاحبان فلسطینی زمین را خلع ید کرده، صدهاهزار درخت را قطع نموده، هزاران خانه را ویران کرده، شهرها را بمباران نموده و هرروز سربازان خود را به خانه شهروندان فلسطینی میریزد. ده سال است ١٫۵ میلیون نفر جمعیت غزه قربانی یک تحریم و محاصره خشن هستند. آیا اسرائیل این جنایات جنگی را «دوجانبه» و با مشاورت عباس و یا قبل از او، عرفات انجام داده است؟
آیا با درنظر گرفتن این واقعیات، آیا انتخابات آینده این وضعیت را بهبود نخواهد بخشید؟
میتواند که حتا خیلی هم بدتر شود. کافیست که تنها ائتلافهای سیاسی را مد نظر قرار دهید: یک آلترناتیو قابل اعتماد از نیروهای میانه ـ چپ وجود ندارد و چشم امید قشرمتوسط معتدل، یعنی آقای لاپید در انتخابات آینده مطمئناً شکست خواهد خورد. مضاف براین نیروهای چپ از ایجاد یک جبهه سیاسی با احزاب عربی خودداری میکنند.
احتمالاً سه حزب دست راستی موجود در دولت کنونی در این انتخابات پیروز خواهند شد و این پیروزی را پشتوانهای برای ادامه سیاست ضددمکراتیک و انتحاری خود تعبیر خواهند کرد. و این امر میتواند جنگ جدیدی را در منطقه با خود به همراه داشته باشد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 