اتفاقیه هسته ای میان ایران وغرب ، نگاه سوم

نوشته : ناهض حتر

مترجم : احمد مزارعی

، 6/4/2015

نویسندگان وتحلیلگران وابسته به عربستان ،  حجم عقب نشینیهائی که ایران در برابر غرب ، برای حل مسئله هسته ای ، ازخود نشان داده ، به باد سخره گرفتند ، مگر شما نبودید که از بمب اتمی ایران در وحشت بسر میبردید؟ پس منطقی است ، از اتفاقیه ای که ایران را از داشتن سلاح هسته ای منع میکند ، خوشحال باشید، اینطور نیست ؟ حتی بیشتر ازاین ، میتوان به پایان گرفتن مسرت آمیز  درگیریهای هسته ای ، به عنوای نمونه ای از عقلانیت دولت ایران وحل مشکلات دیگر منطقه، با آن از طریق مذاکرات امیدوار بود واز این پس از دست زدن به تحریکات وجنگهای طایفه ای و لشکر کشیهای گروههای تروریستی که زندگی اعراب را تبیل به جهنم نموده است، پرهیز کرد.

وباز هم از نوشته های سخره آمیز در مورد عقب نشینیها ، یکی از نویسنگان معروف لبنانی  که موفق به کشف» اسرار» پشت پرده مذاکرات گردیده است : باراک اباما تمایلات شیعه کری دارد ! وشیفته تمدن ایرانی است ! مستشارانش ایرانی الا صل هستند ویا دوستان ایرانی دارند  ! . برایم باور کردنی نبود که که ببینم نویسنده ای با این وزن ، به چه حضیضی سقوط کرده است؟

برخورد اینچنینی به مسئله مهم اتفاقیه هسته ای میان ایرا وآمریکا ، هدفش این است که نشان دهد ایران همچنان سیاستی ضد غرب را دنبال میکند و اینکه ایران وآمریکا در حال تو طئه هستند ، باید گفت که این توضیحات درست نیست ونمیتوان مسئله هسته ای ایران را به عواملی از نوع «شیعه گری» اباما توضیح داد.

در جبهه دیگر، با جشن وشادی و ادعای پیروزی به میدان آمده ، وبه این حادثه به عنوان دستاوردی بزرگ برای جبهه مقاومت یاد میکند، وآثار منفی این حادثه وتآثیرات نا مطلوب آن بر هم پیمانان منطقه ای ایران وبر کل درگیریهای موجود درجزیرت العرب و مشرق را نادیده میگیرد.

خارج از تصورات طرفین ، میکوشیم به یک نتیجه گیری واقعی ، از اتفاقیه موجود میان ایران وغرب برسیم ، بدین شکل :

یکم : اینکه ایران به عقب نشینیهای بسیار عمیقی در برابر غرب دست زده است ، اما این عقب نشینیها کلا در زمینه تکنیکی بوده ونه در زمینه های سیاسی ، این عملکرد نشاندهنده تسلط عقلانیت وپراگماتیسم میباشد ، واینکه ایران از استقلال وثوابت ملی خود کوتاه نیامده است واز داشتن قدرت وتوانائی وتحدید مسیرهای سیاست خارجی وداخلی خود برخوردار بوده واین بخشی از جریان سیاست عمومی جمهوری اسلامی است ، وهم اینکه ایران به دنبال داشتن سلاح هسته ای نیست ، در نتیجه عقب نشینیهای مستقیم ایران ، صرفا از این باب است .  در مقابل ایران میتواند  به پیشرفته ترین سیستمهای اسلحه روسی ، همچون موشکهای ، اس – 300 ، دسترسی پیدا کند ، واین خود بخشی از توافقنامه هسته ای بوده است.

ایران از این پس نمیتواند بمب اتمی داشته باشد ، اما جامعه بین المللی حقوق ایرا ن را در غنی سازی اورانیوم واستفاده مسالمت آمیز از آن به رسمیت خواهد شناخت ، به اضافه اینکه موارد مالی هنگفتی بدست خواهد آورد که میتواند برای تحکیم قدرت نظامی خود ، واردادات کالا وصنعت وبه شکل بیسابقه ای بکار بگیرد .

دوم : ایران از اسارت تحریمها آزاد خواهد گردید و از آن پس میتواند مبلغ یکصدوپنجاه ملیارد دلار، اموال منجمد شده خود را در نظام بانکی جهانی، بدست آورد ، این مبلغ به ایران امکان میدهد که شروع به یک جهش در توسعه واقتصاد دست بزند وبا درهم آمیختن بودجه وتراکم علمی وتکنولوژی که ایرانیها دردو دهه گذشته  انباشته اند ، اقتصاد قدرتمند وامیدوار کننده ای را بنا نهند، این وضعیت نقش ایرا ن را در اقتصاد جهانی تعمیق خواهد بخشید ، بویژه در خلال همکاری با کشورهای بریکس وهمچنین در منطقه با استفاده از تجربیات وسرمایه های موجود .

سوم : در جریان مذاکرات هسته ای ، ایران نپذیرفت تا در مورد پرونده های منطقه ای با آمریکائیها مذاکره کند ، در مقابل اباما نیز تاکید نمود  که اختلافات و رودر روئیهای سیاسی با ایران ادامه خواهد یافت ، اما این اختلا فات مانع از آن نخواهد شد که بعضی عقب نشینیها ی موضوعی، از دو طرف بطور غیر مستقیم در پرونده های موجود، انجام نگیرد. در حقیقت اتفاقیه هسته ای ، فتح بابی است برای تسویه حسابهای دیگر منطقه ، در عراق ، سوریه ، لبنان ، یمن وبحرین ، چه ما بخواهیم ویا نخواهیم ، روحیه اتفاقیه میان ایران وآمریکا ، به آرام سازی جبهه ها خواهد انجامید وبحث درمورد خروج از بحران ها آغاز خواهد شد واز حیث محتوی ویا تفصیلات  چه مناسب ما باشد ویا نباشد ، روند ادامه خو اهد یافت وبرای جلوگیری از عواقب منفی آن ، ضرورت دارد تا طرفهای عرب محور مقاومت با سرعت وارد خط شوند وخللهای ممکن در تطابق وجه نظر  را با تهران کشف وبه معالجه آن بپردازند.

چهارم : این درست است که خامنه ای پشتوانه وضمانت مقاومت است ، اما اینهم درست است که جریان لیبرالیسم در ایران وبویژه اکنون موقعیت سیاسی مهمی را در ایران کسب کرده است ، واین بسیار نگران کننده است ، ولید المعلم ، وزیر خارجه سوریه چندی پیش اظهار داشت که تمایلاتی در گروه روحانی – ظریف ، مبنی بر عقب نشینی از حمایت سوریه وجود داشته که از طرف خامنه ای ، سرکوب شده است .

اکنون نیز که این گروه در مسئله مذاکرات هسته ای ، نیازمند مذاکره با آمریکا هستند ، بعید نیست بر موضعگیریهای حمایتی ایران درمورد سوریه ، تآثیر بگذارند .

پنجم : اما خطر ناکتر از موضوعی که به ایران تعلق ندارد ، مربوط به  بهائی است که اباما باید در مقابل به تصویب رسانیدن اتفاقیه هسته ای به اسرائیل بپردازد ، اگر درست است است که قضیه فلسطین در سر لوحه قبض این فاکتور است ، این اعتقاد نیز نزد ما وجود دارد که تل ابیب ، اجازه شرکت فعالی در» ائتلاف ارتجاعی اعراب» به رهبری عربستان ، را خواهد یافت ، همچنین اسرائیل از طرف همین ائتلاف ارتجاعی  برای حمله نظامی به سوریه ولبنان ، سرپوش وتوجیه سیاسی ، بدست خواهد آورد ویا احتمالات دیگری که نمیتوان آنها را ندیده گرفت.

آیا امضای اتفاقیه ، پیروزی حقیقی برای جمهوری اسلامی  ایران بوده است ؟ بله ، اما این پیروزی همراه با عقب نشینیهای مشکوکی بوده است ، و درادامه خود، برای محور مقاومت نتایج ایجابی  وگاها منفی در بر خواهد داشت. اما مهم این است که ما از هم اکنون به حرکت درآمده واقداماتی در جهت بزرگ کردن نقطه های ایجابی ومحدود کردن جنبه های سلبی آن ، انجام دهیم.»عقلانیت» و»واقع بینی سیاسی» ، اینچنین از ما میطلبد  ، دو ابزاری که زمان تملک  آن برای ما، فرا رسیده است.