|
منبع: مورنینگ استار (سرمقاله) تارنگاشت عدالت تهدیدات ارتش علیه کوربین توهین آشکار به دمکراسی است ما نمیتوانیم این را تحمل کنیم که ژنرالها بگویند علیه یک رهبر منتخب بریتانیا دست به «عمل مستقیم» خواهند زد تهدیدات یک ژنرال بلندپایه مبنی بر اينکه ارتش علیه دولت جرمی کوربین دست به «عمل مستقیم» خواهد زد، بیحرمتی حیرتانگیز به دمکراسی بریتانیا است. ما از طريق «ساندی تایمز» مطلع شدیم که امرای ارتش نخستوزیری را که به صلح بینالمللی متعهد باشد، «تحمل نخواهند کرد» و آماده خواهند بود از «ابزار مجاز یا غیرمجاز» برای متوقف کردن نخستوزیری که «امنیت این کشور را به مخاطره اندازد»، استفاده کنند. البته، اين رهبر نظامی رُکگو ناشناس مانده است. اما کجاست کُر محکومیتی که ما باید از همه احزاب نگران آینده بریتانیا به مثابه یک جامعه دمکراتیک، با حق مردم برای تعیین سیاستهای نظامی و اقتصادی مورد قبول همه ما، بشنویم؟ بعد از همه این حرفها، چرا ارتش باید تعریف کند چه چیز «تهدید نسبت به امنیت ملی ما» است؟ تعداد اندکی بیش از تونی بلر جان بریتانیاییها را به خطر انداخته اند. همانطور که رِگ کیز، که پسر او در عراق کشته شد، اخیراً در مطبوعات ملی نوشت، میهندوستی کوربین-که مانع اقدامات غیرقانونی تجاوز علیه کشورهای خارجی میشود- بسیار اصیلتر از میهندوستی ژنرالهای صندلینشینی است که آرزو دارند هر مشکلی را با بمباران حل کنند. این کار نمیکند. زیرا تجاوز به عراق یک دولت ناکام به وجود آورد، افزایش عظیم در قدرت و نفوذ گروه تروریستی القاعده را موجب شد و بذرهای ظهور داعش را افشاند. تروریسم مذهبی رادیکال از طریق نابودی رژیم خودکامه اما سکولار سرهنگ قذافی در لیبی و با جریان پول و اسلحه به شورش تحت سلطه داعش در سوریه بیشتر تقویت شد. کشتاری که بریتانیا و متحدین آن در خاورمیانه به راه انداخته اند، به طور جدی امنیت ما را به خطر انداخته است، اما نظامیان تونی بلر را پیش از عراق، یا دیوید کامرون را در آستانه بمباران لیبی سرنگون نکردند. اما، روشن است که این ژنرال از این نمیترسد که کوربین جان بریتانیاییها را به مخاطره اندازد، بلکه مخالفت اصولی او با جنگ است که مانع از آن خواهد شد که دستگاه فرسوده و فاسد ما هر گاه مناسب با منافع نخبگان حاکم تشخیص داد، سربازان را گسیل نماید. ظاهراً، ارتش رد تجدید زرادخانه سلاحهای اتمی ما را نخواهد پذیرفت-گرچه نظرسنجیها نشان میدهند که اکثریت مردم بریتانیا با هدر دادن ۱۰۰ میلیارد پوند برای یکسری جدید از سلاحهای کشتار جمعی مخالفند. در واقع، بدبینی نسبت به سودمندی سلاحهای اتمی ما تا بالاترین ردههای نظامی میرود. فیلد مارشال لرد برامال و دو ژنرال بلندپایه در سال ۲۰۰۹ در «تایمز» نوشتند: «سلاحهای اتمی نشان داده اند که به مثابه یک بازدارنده در مقابل تهدیدات و مقیاس خشونتی که اکنون با آن روبهرو هستیم یا احتمالاً روبهرو خواهیم شد، به ویژه تروریسم بینالمللی، بیهوده اند.» حتا بلر در بیوگرافی خود میپذیرد که «بازدارندگی» اتمی بریتانیا برای امنیت ما کاری نکرده است. اما هنگامی که کوربین این را میگوید، او ناگهان یک تهدید حیاتی میشود. هیچچیز تعجبآوری در این وجود ندارد. جرمی کوربین یک تهدید است- اما نه نسبت به مردم در بربتانیا. ما تحت دولتی که صلح را دنبال میکند، بسیار امنتر خواهیم بود. اما او تهدید نسبت به نظام سیاسی گندیده و بیآبرویی است که برای دفاع از امتیازات یک اقلیت کوچک وجود دارد. و همانطور که میبینیم، این نظام قصد ندارد ریشخندهای رسانهای و ترور شخصیت را متوقف کند. خیر. ارتش ممکن است دست به «عمل مستقیم» بزند. آیا ما واقعاً این را میشنویم؟ اگر کامرون به حقوق پارلمان و حاکمیت قانون ذرهای اهمیت میداد، اکنون روی خطوط ارتباطی بود و تهدید واقعی نسبت به «امنیت ملی» ما را- که ارتشی است که تصور میکند میتواند با زور خواستهای رأیدهندگان را رد کند- محکوم میکرد. او [روی خطوط ارتباطی] نیست. نخستوزیر ما به هیچ حقوقی مگر حقوق سرمایه کلان و به هیچ قانونی مگر قانونی که سرمایهداری لجامگسیخته غیرنظارتی را نجات دهد، اهمیت نمیدهد. اگر خواهان تغییر آن هستید، ضرورت ساختن جنبشی که قادر باشد جرمی کوربین را به «داونینگ استریت» برساند و او را در آنجا نگه دارد، از هر زمان دیگری اضطراریتر است.
|
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 