اگر حملات دهشتناک در پاریس، فرانسه چیزی به ما آموخته باشد، این است که بعضی تراژدیها مهمتر از دیگر تراژدیها هستند. در سال ۱۹۶۱، پلیس فرانسه با خشونت راهپیمایی هواداران جنبش استقلال الجزایر، جبهه رهاییبخش الجزایر را سرکوب کرد. اعتراضات در واقع مسالمتآمیز بود، اما تقریباً بلافاصله توسط پلیس سرکوب شد. پلیس با مهمات واقعی به روی جمعیت که مملو از خانوادههای مهاجرین الجزایری، از جمله کودکان بود، آتش گشود. با پراکنده شدن راهپیمایی، پلیس الجزایرهای متواری را در خیابان ها تعقیب کرد، با باتوم آنها را تا دم مرگ کتک زد. در پی کشتار، اجساد آنها به رودخانه سن پرتاب شد، و حدود ۱۱ هزار جان به در برده بازداشت شدند. بسیاری از بازداشت شدگان در روزهای بعد مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و از غذا محروم شدند. گرچه دولت فرانسه برای مدت طولانی ادعا کرد که تعداد انگشتشماری از تظاهرکنندگان کشته شده اند، اما مورخین اکنون میگویند حدود ۳۰۰ نفر کشته شدند.
منبع: تلهسور
تارنگاشت عدالت
۱۶ نوامبر ۲۰۱۵
کشتار ١۷ اکتبر ١۹۶١ در پاريس
اگر حملات دهشتناک در پاریس، فرانسه چیزی به ما آموخته باشد، این است که بعضی تراژدیها مهمتر از دیگر تراژدیها هستند.
به عنوان مثال، کافی است به این عناوین خبری نگاه کنیم:
«۱۲۰کشته در حملات پاریس، بدترین بعد از جنگ جهانی دوم» (آ. بی. سی/ آسوشیتدپرس، ۱۴ نوامبر)
http://abcnews.go.com/International/wireStory/french-police-report-shootout-explosion-paris-35186168
«پس از مرگبارترین حمله بعد از جنگ جهانی دوم، پاریس تحت محاصره بیدار میشود.» (دیلیبیست، ۱۴ نوامبر)
http://www.thedailybeast.com/articles/2015/11/13/20-killed-in-multiple-paris-attacks.html
«۱۲۰ کشته در حملات پاریس، بدترین پس از جنگ جهانی دوم» (یاهونیوز، ۱۴ نوامبر)
http://news.yahoo.com/120-dead-paris-attacks-worst-035342981.html
«دهشت پاریس: بدترین حملات پس از جنگ جهانی دوم در فرانسه بیش از ۱۲۰ کشته به جا گذاشت» (ایندین اکسپرس/ خبرگزاری فرانسه، ۱۴ نوامبر)
از این عناوین، شما ممکن است تصور کنید پاریس بدترین کشتار بعد از جنگ جهانی دوم را به خود دیده است. واقعیت اما آن چیزی نیست که رسانهها اشاعه میدهند.
دیوید کامرون نخستوزیر بریتانیا در بیانیهای که چند ساعت پس از شروع حملات صادر شد، گفت: «رویدادهای پاریس بدترین عملیات خشونتبار در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم است.»
گرچه رویدادهای پاریس در واقع دهشتناک بود، اما آنها بدترین خشونت در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم نبودند. واقعیت این است که آنها حتا بدترینها در پاریس نبودند.
در سال ۱۹۶۱، پلیس فرانسه با خشونت راهپیمایی هواداران جنبش استقلال الجزایر، جبهه رهاییبخش الجزایر را سرکوب کرد. اعتراضات در واقع مسالمتآمیز بود، اما تقریباً بلافاصله توسط پلیس سرکوب شد. پلیس با مهمات واقعی به روی جمعیت که مملو از خانوادههای مهاجرین الجزایری، از جمله کودکان بود، آتش گشود. با پراکنده شدن راهپیمایی، پلیس الجزایرهای متواری را در خیابان ها تعقیب کرد، با باتوم آنها را تا دم مرگ کتک زد. در پی کشتار، اجساد آنها به رودخانه سن پرتاب شد، و حدود ۱۱ هزار جان به در برده بازداشت شدند. بسیاری از بازداشت شدگان در روزهای بعد مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و از غذا محروم شدند.
گرچه دولت فرانسه برای مدت طولانی ادعا کرد که تعداد انگشتشماری از تظاهرکنندگان کشته شده اند، اما مورخین اکنون میگویند حدود ۳۰۰ نفر کشته شدند.
کشتار ١۷ اکتبر ١۹۶١ در پاريس
برخلاف کشتار اخیر در پاریس، کشتار ۱۹۶۱ تارهای قلب جهان را به صدا درنیاورد. بالعکس، آن کشتار برای دههها مسکوت ماند. حتا در فرانسه، جرییات کشتار برای مدت طولانی پنهان نگه داشته شد. دولت فرانسه پس از چهار دهه انکار، سرانجام در سال ۱۹۸۱ به ۴۰ کشته اعتراف کرد.
با مقایسه واکنشها به کشتارهای ۱۹۶۱ و ۲۰۱۵، مشکل بتوان چند فاکت اساسی را نادیده گرفت:
۱- یک تراژدی درباره حمله به غرب بود، تراژدی دیگر در ارتباط با حملات به اعراب؛
۲- یک کشتار جهان را متوقف کرد، در حالیکه کشتار دیگر در خاطره جمعی ما تقریباً به فراموشی سپرده شد؛
اگر فکر میکنید این یک نتیجهگیری سختگیرانه است، به این فکر کنید: تصور کنید هیچکس به کشتار روز شنبه اهمیت نمیداد. تصور کنید ۷ ژویه ۲۰۰۵ یک روز فراموش شده در لندن است. تصور کنید ۱۱ سپتامبر به فراموشی سپرده شده است.
حافظه اهمیت دارد.
————————————
«شبکه اطلاعرسانی تدبیر و امید»، با عنوان خبری «شب خونین پاریس پس از جنگ جهانی» در این مورد نیز شرکای جهانی خود را دنبال کرد: اینجا
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 