همانطور که کامرون مطمئناً در همه‌پرسی-هر وقت که برگزار شود-از ماندن بریتانیا در اتحادیۀ اروپایی حمایت خواهد کرد، می‌‌توان مطمئن بود که مورنینگ استار موضع مخالف با آن را دنبال کند. نشریه ما از روزهای بازار مشترک دارای شش عضو بر این موضع بوده است که بلوکی که بر اساس اصول بازار آزاد پیمان رم ایجاد شده، اروپای رؤسا است. تعداد بسیاری از نمایندگان جنبش کارگری با حرف‌های شیرین در باره یک «اروپای اجتماعی» که برخورد منصفانه با کارگران، تعطیلات سالانه با حقوق، قوانین دوستدار خانواده و غیره را تضمین خواهد کرد، فریب خوردند و در موضع حمایت از اتحادیۀ اروپایی قرار گرفتند. زمانی‌که طبقه کارگر یونان به صلیب بسته نجات بانکداران میخ می‌شد این اروپای اجتماعی کجا بود؟

منبع: مورنینگ استار

تارنگاشت عدالت
۱۱ نوامبر ۲۰۱۵‌

نامه دیوید کامرون به دونالد توسک رییس شورای اروپایی، که گویا چهار  تقاضای «چالش‌کننده» را برای تنظیم روابط بریتانیا با اتحادیۀ اروپایی مطرح کرده، رنگ و بوی درام غیرحرفه‌ای را دارد.

محاسبات او برای انحراف توجه مخالف یورو در میان همکاران خود از سوق دادن فوری بریتانیا به خروج از اتحادیۀ اروپایی از طريق متقاعد کردن آن‌ها به اصلاح‌پذیری بلوک است.

یا، در صورت شکست، برای تضمین این است که بجای این‌که از پشت خنجر بخورد برای مدتی آن‌ها را آرام نگه دارد.

کامرون، بمثابه حمل‌کننده کیف نورمن لامون وزیر سابق، از زمانی‌که دولت محافظه‌کار مجبور شد در سال ۱۹۹۲ از مکانیسم مبادله اروپایی-سلف یورو-  پس از آن‌که نرخ بهره را به ۱۵ درصد افزایش داد خارج شود، ناظر مستقیم بوده  است.

او می‌داند که بسیاری از همکاران محافظه‌کار او نمی‌خواهند هیچ ارتباطی با این نهاد فراملی داشته باشند.

آن‌ها با راه‌ انداختن جنگ چریکی دایم علیه جان میجر به دلیل هواداری او از اتحادیۀ اروپایی، این را در دوره دولت محافظه‌کار جان میجر در ۱۹۹۷-۱۹۹۲ بروشنی نشان دادند.

نتیجه «مذاکرات» هر چه باشد، نخست‌وزیر به اندازه میجر هوادار اتحادیۀ اروپایی است، تنها چیز مطمئن این است که او برای رآی «آری» در همه‌پرسی فعالیت خواهد کرد.

ترس همکاران مخالف اتحادیۀ اروپایی او از این است که می‌دانند «شهر لندن» [مرکز مالی] از عضویت بریتانیا حمایت می‌کند و کامرون از آن‌جا دستور می‌گیرد.

اظهارات دیروز آن‌ها در پارلمان بروشنی نشان داد که شروط چهارگانه نخست‌وزیر برای آغاز مذاکرات مشاطه‌گری است.

پیشنهادات عدم تبعیض علیه دولت های‌ غیر عضو اتحادیۀ اروپایی، ادامه برنامه «رقابتی» اتحادیۀ ارپایی و عدم تعهد بریتانیا به کار در جهت «اتحاد هر چه نزدیک‌تر» شروط سختی نیستند.

همینطور است شرط چهارم-کاهش مهاجرین از کشورهای اتحادیۀ اروپایی به بریتانیا، بویژه با انکار مزایا برای کارگران به مدت چهار سال.

این بروشنی تبعض علیه شهروندان دیگر کشورهای اتحادیۀ اروپایی خواهد بود، و اصل بلوک برای آزادی حرکت کار، کالا، خدمات و سرمایه را نقض می‌کند.

آیا کامرون  با اشاره به موفقیت خود در مورد سه نکته اول خواهد توانست در همه‌پرسی از نارضایتی با نکته چهارم بکاهد؟

یا شاید هم‌اکنون به او رسانده‌اند که رهبران نئولیبرال همکار او با توافق‌نامه هر قدر هم سست، موقت یا مشروط باشد موافقت خواهند کرد، و او را به دلیل گنجاندن شرط چهارم در آن بمثابه یک مذاکره کننده بزرگ معرفی خواهند کرد.

احتمالاً بیش‌تر شبیه نویل چمربلین امروزین که با کاغذ پاره ای در دست تسلیم خود را موجه نشان خواهد داد.

همانطور که کامرون مطمئناً در همه‌پرسی-هر وقت که برگزار شود-از ماندن بریتانیا در اتحادیۀ اروپایی حمایت خواهد کرد، می‌‌توان مطمئن بود که مورنینگ استار موضع مخالف با آن را دنبال کند.

نشریه ما از روزهای بازار مشترک دارای شش عضو بر این موضع بوده است که بلوکی که بر اساس اصول بازار آزاد پیمان رم ایجاد شده، اروپای رؤسا است.

تعداد بسیاری از نمایندگان جنبش کارگری با حرف‌های شیرین در باره یک «اروپای اجتماعی» که برخورد منصفانه با کارگران، تعطیلات سالانه با حقوق، قوانین دوستدار خانواده و غیره را تضمین خواهد کرد، فریب خوردند و در موضع حمایت از اتحادیۀ اروپایی قرار گرفتند.

زمانی‌که طبقه کارگر یونان به صلیب بسته نجات بانکداران میخ می‌شد این اروپای اجتماعی کجا بود؟

این بهشت موعود اروپای اجتماعی فعالانه خصوصی‌سازی، قرادادهای صفر ساعت،  سطوح موقتی و ثابت دستمزدها را ارتقاء می‌دهد.

در حالی‌که از  نیروهای بازار برای توجیه اخراج گسترده، کاهش کار، دستمزدها و شرایط کار استفاده می‌شود، وراجی‌ها در باره اروپای اجتماعی حتا یک شغل را نجات نداده است.

حتا «کنگره اتحادیۀ‌های کارگری اروپایی» که نهنگ اروپای اجتماعی را یک‌جا بلیعد، اکنون از «کاهش دستمزدها، قطع خدمات عمومی و تضعیف حق مذاکره دسته جمعی که همه در دستور کار قرار دارند» شکایت می‌کند.

 مراکز رسانه‌ای لیبرال ادعا خواهند کرد که خروج از اتحادیۀ اروپایی یک پروژه راستگرایان است که از جانب فعالان حزب استقلال بریتانیا و حزب محافظه‌‌کار حمایت می‌شود.

اما همیشه، یک جنبش کارگری نیرومند در مخالفت با اتحادیۀ اروپایی، به این دلیل که غیردموکراتیک بوده و سمت‌گیری آن ضدطبقه کارگر است، وجود داشته است.

 این جنبش باید در افشای مذاکرات نمایشی کامرون نقش پیشاهنگ را ایفاء نموده و خواهان خروج بریتانیا از این بلوک نئولیبرالی بشود.