از این منظر، کودتای نافرجام جمعه مرحله دیگری از کودتای عظیم اردوغان است که از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی شده است. این طرح حداقل از تابستان سال گذشته با مردود شمردن نتایج انتخابات آغاز شد و در  ماه مه سال جاری با لغو مصونیت ۱۳۸ نماینده ادامه یافت و اکنون با گام‌های بلند به هدف نهائی خود که استقرار یک دیکتاتوری علنی است، نزدیک می‌شود.

منبع: دنیای جوان

۱۸ ژوئیه ۲۰۱۶

نیک بروان

 تارنگاشت عدالت

رئیس جمهور ترکیه رجب تائب اردوغان کودتای نافرجام جمعه را «هدیه الهی» نامید. طی چند ساعت بعد از کودتا نه تنها بیش از ۳۰۰۰ نفر از پرسنل ارتش  بلکه چندین تن از قضات دیوان عالی کشور نیز دستگیر شدند. نام هزاران نفر دیگر از پرسنل دستگاه حقوقی و دادگستری کشور ظاهراً از قبل در لیست سیاهی ثبت شده بود.

حتا برخی از سیاستمداران و کارشناسان خاورمیانه چون «اودو اشتاین‌باخ» که گرایشی به تئوری‌های توطئه ندارند نیز تردید دارند که این «هدیه الهی»، نوعی «آتش سوزی رایشتاگ ترکی» یعنی سناریوی ساخته و پرداخته اردوغان نبوده است.

ولی سناریوی زیر محتمل‌تر بنظر می‌رسد: دستگاه امنیت و اطلاعات اردوغان از شورش نظامی برنامه‌ریزی شده گروهی از افسران به موقع مطلع شده بود. ولی اردوغان بجای آن‌که توطئه‌گران را متوقف سازد تصمیم گرفت آنها را به حال خود رها کند و از این ببعد سناریوی طراحی شده اجرائی شد: اردوغان در فرودگاه استانبول که تا چند لحظه پیش در اختیار کودتاگران قرار داشت مورد استقبال هوادارانش قرار گرفت که قبلاً توسط پیامک موبایل شخصی  اردوغان و از طریق بلندگوی مساجد بسیج شده بودند . اکنون اردوغان با اتکا به اوباش فاشیست و اسلامگرا که خواستار اجرای احکام شریعت و اعدام است و سربازان وظیفه را بنابر سنت داعش سرمیبرد و محلات کرد و علوی‌نشین را مورد حمله قرار می‌دهد، می‌تواند با بقیه مخالفین خود تصویه حساب کند.

خانم آنجلا مرکل  که بخاطر «نجات دمکراسی» از اوپشتیبانی می‌نماید روز شنبه گفت «این حق خلق بوده و هست که طی انتخابات آزاد تعیین کند که چه کسی باید بر او حکومت نماید».

«تانک در خیابان‌ها و حملات هوائی علیه مردم کشور خود ظلم است».

وقتی که اردوغان در تابستان سال گذشته نتیجه انتخابات  ژوئن را «خطا» اعلام کرد که باید تصحیح می‌شد، چنین کلماتی از دهان خانم مرکل بیرون نیامد. با ورود پیروزمندانه حزب دمکراتیک خلق‌ها HDP به مجلس، حزب توسعه و رفاه اردوغان اکثریت مطلق کرسی‌های مجلس را که برای حاکمیت مطلق ضروری بود، از دست داد. اردوغان برای این‌که بتواند مجدداً به شیوه مطلقه حکومت کند، به سیاست تشدید تنش  و انتخابات مجدد روی آورد که سرانجام در نوامبر ۲۰۱۵ این انتخابات صورت گرفت. او  روند صلح با حزب کارگر کردستان PKK را قطع کرد و اردوگاه آنان در شمال عراق را بمباران نمود، تانک‌های خود را به شهرهای شرق ترکیه روانه کرد و رسانه‌های اپوزیسیون را تعطیل نمود، در حالی‌که سوءقصدهای خونین در سوروچ و آنکارا بیش از ۱۲۰ نفر از نیروهای چپ را از بین برد.

از این منظر، کودتای نافرجام جمعه مرحله دیگری از کودتای عظیم اردوغان است که از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی شده است. این طرح حداقل از تابستان سال گذشته با مردود شمردن نتایج انتخابات آغاز شد و در  ماه مه سال جاری با لغو مصونیت ۱۳۸ نماینده ادامه یافت و اکنون با گام‌های بلند به هدف نهائی خود که استقرار یک دیکتاتوری علنی است، نزدیک می‌شود.