این واقعیت که انسان امروز تقریباً همه‌جا می‌تواند به اینترنت دسترسی داشته باشد، گه‌گاه بازمانه‌های جالبی با خود به همراه دارد. روز ۵شنبه گذشته بسیاری از طرفداران نیروهای اپوزیسیون که از روند تظاهرات بزرگ اعتراضی علیه دولت در کاراکاس ناراضی بودند، یاس و نامیدی خود را قبل از این  که روزنامه‌ها و کانال‌های تلویزیونی آنها بتواند به آنها تلقین کند که شاهد بزرگترین پیروزی بوده اند، از طریق   گوشی‌های موبایل که در ونزوئلا حداقل در تمام شهرهای بزرگ همه جا حضور دارد، بدون سانسور و فیلتر جار زدند. این یاس و ناامیدی قابل درک است زیرا که رهبران نیروهای راست، پیشاپیش توقعات عظیمی را در بین پیروان خود دامن زده بودند.

 آندره شئر

دنیای جوان

تارنگاشت عدالت

۳/۴ سپتامبر ۲۰۱۶

این واقعیت که انسان امروز تقریباً همه‌جا می‌تواند به اینترنت دسترسی داشته باشد، گه‌گاه بازمانه‌های جالبی با خود به همراه دارد. روز ۵شنبه گذشته بسیاری از طرفداران نیروهای اپوزیسیون که از روند تظاهرات بزرگ اعتراضی علیه دولت در کاراکاس ناراضی بودند، یاس و نامیدی خود را قبل از این  که روزنامه‌ها و کانال‌های تلویزیونی آنها بتواند به آنها تلقین کند که شاهد بزرگترین پیروزی بوده اند، از طریق   گوشی‌های موبایل که در ونزوئلا حداقل در تمام شهرهای بزرگ همه جا حضور دارد، بدون سانسور و فیلتر جار زدند. این یاس و ناامیدی قابل درک است زیرا که رهبران نیروهای راست، پیشاپیش توقعات عظیمی را در بین پیروان خود دامن زده بودند. صحبت از روز «تاریخی» و «تعیین‌کننده»، «تسخیر » و یا «غصب» پایتخت و شعارهائی نظیر آن بود. آنچه که واقع شد تظاهراتی یکساعته بود و بعد از آن تظاهرکنندگان همه به خانه‌های خود بازگشتند.

مشکل اصلی اپوزیسیون ونزوئلا، خودِ اپوزیسیون است. این پیمان ناهمگون تنها توسط هدف مشترک که سرنگونی دولت است، دور هم جمع است. از سال ۱۹۹۹ که هوگو شاوس عهده‌دار رهبری کشور شد، رهبران اصلی اردوگاه راست همواره  هواداران خود را با «ولی این‌بار!» و یا «یکدفعه دیگه!» بسیج کرده‌اند ولی در واقع «میز وحدت دمکراتیک» MUD در این مورد که به چه شیوه‌ای می‌توان دولت را بدست گرفت و بعد از آن چه خواهد بود، بشدت دچار تشتت است. یک دوجین از عمده‌ترین رهبران بلندپایه اپوزیسیون امروز خود را رئیس جمهور آینده کشور می‌بیند و  هیچ یک حاضر نیستند به نفع دیگری عقب‌نشینی کنند. لذا «خه‌سوس توره‌آلبا»دبیر MUD که حتا بین هواداران این سازمان نیز محبوب نیست مجبور شد بعنوان سخنگوی اصلی تظاهرات روز ۵‌شنبه ظاهر شود، زیرا که هیچ‌یک از مدعیان ریاست جمهوری حاضر نبود نامش در لیست سخنرانان پائین‌تر از دیگری باشد.

شور و شعف در کابینه «شاویست‌ها» پس از این روز قابل درک است. بسیاری نگران بودند که اپوزیسیون مانند سال های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۴ از ایجاد تقابل و درگیری خشونت‌آمیز اباء نخواهد کرد. ولی این خطر از جمله به همت تظاهرات خوب سازمان‌یافته هواداران دولت در مرکز شهر خنثی شد. پیشاپیش مشخص بود که نیروهای دست راستی بسیاری از مردم را بسیج خواهند کرد ولی مشخص نبود که طرف مقابل با وجود مشکلات زیاد و وجود انتقادات اردوگاه چپ از سیاست دولت در دفاع از انقلاب بولیواری تا چه اندازه قادر خواهد بود مردم را بسیج کرده و به خیابان بکشاند. انبساط خاطر رئیس جمهور نیکولاس مادورو قابل رویت بود ولی آن‌چه که تعیین کننده خواهد بود این است که آیا او از این پشتگرمی استفاده کرده و همانطور که اعلام کرده بود با اجرای اقدامات مشخص «حمله متقابل» را آغاز خواهد نمود؟ زدوخورد حقوقی با نیروهای اپوزیسیون (لغو مصونیت سیاسی نمایندگان) کمکی به حل مسائلی که مادورو رسماً روز ۵ شنبه اعلام کرد مثل مبارزه علیه ارتشاء، بی‌لیاقتی و عدم اجرای برنامه‌های تعیین شده، نخواهد کرد.