
منبع: دنیای جوان
برنامه اقتصادی که جرمی کوربین و جان مکدانل مطرح میسازند، جدائی کاملاً روشن از دگم نئولیبرالی است. در کنگره حزب کارگر روز سه شنبه مکدانل رئوس اصلی این سیاست را مطرح کرد که بخشهائی از آن را در زیر ارائه میکنیم:
« اکنون که انتخاب ریاست حزب به پایان رسید، باید مبدل به دولت در سایه شویم. انتخابات پارلمانی میتواند هرآن در دستور روز قرار گیرد و لذا اکنون ما نیازمند طرحها و برنامههائی هستیم که در صورت پیروزی در انتخابات قادر به اجرای آن باشیم.
در حال حاضر بیش از ۸۰۰ هزار نفر دارای قراردادهای «صفر ساعت» اند (که حداقلی برای ساعات کار آنان در نظر گرفته نشده است) . آنها نمیتوانند زندگی خود را از این هفته به هفته دیگر برنامهریزی کنند. تقریباًنیم میلیون نفر دارای مشاغل به ظاهر آزاد هستند. ۸۶ درصد از اشتغالزدائیها شامل زنان میشود. تقریباً ۴ میلیون کودک زیر خط فقر زندگی میکنند. در پنجمین کشور از غنیترین کشورهای جهان نباید با چنین وضعیتی روبرو بود.
اگر ما در مصدر کار باشیم دیگر TTIP (پیمان تجاری و سرمایهگذاری ترنس آتلانتیکی) و قراردادهای مشابه که تعدیل اقتصادی و خصوصیسازی در انگلیس و یا اروپا به پیش میراند را مورد پشتیبانی قرار نخواهیم داد.
برای اینکه بریتانیای کبیر در اروپا و در صحنه بینالمللی رشد و توسعه یابد باید برنامه اقتصاد ریاضتی دولت حاکم کنونی متوقف گردد. ما لعنت فرار مالیاتها را به پایان خواهیم رساند. کنسرنهای بزرگ که مالیات نمیپردازند، دیگر سفارش دریافت نخواهند کرد.
بخش بزرگی از مالیاتها روی شانه کسانی قرار دارد که کمتر از دیگران قادر به پرداخت آن هستند. ما بار مالیاتها را تقسیم خواهیم کرد . از کسانی که کار میکنند به سوی کسانی که ثروت اندوختهاند.
با بانکسرمایهگذاری که سرمایهای معادل ۲۵۰ میلیارد پوند در اختیار دارد در دراز مدت پول کافی برای یک شیوه اقتصادی نوین و خلاق در اختیار خواهیم داشت. این بانک وظیفه مشخص و روشن برای تامین مالی پروژههای همسایگان محلی و منطقه را به عهده خواهد داشت.
اقتصاد آینده برپایه همکاری و تعاون خواهد بود و از این رو میخواهیم تعداد تعاونی ها را در انگلیس افزایش دهیم و دوبرابر کنیم.
ما قراردادهای تعرفهای بخشهای مختلف صنعت و اقتصاد را مجدداً احیاء خواهیم کرد و از آزادسازی دستمزدها جلوگیری خواهیم نمود. در صد روز اول دولت کار ، کلیه قوانین ضدسندیکائی را لغو خواهیم کرد و برای تعیین حداقل دستمزدها مبارزه خواهیم نمود. منابع مستقل مختلف این حداقل دستمزدها را ۱۰ پوند تخمین میزنند.
جامعهای را که میتوانیم بنا سازیم، متصور شوید. جامعهای که از پایه و بطور رادیکال تغییر کرده است. جامعهای برابرتر و دمکراتیکتر. (…) نباید در حزب بیش از این زیرگوش هم نجوا کنیم. این جامعه سوسیالیسم نام دارد».


یک پاسخ به “یک جامعه مطلقاً متفاوت”
آری آقای جرمی کوربین و جان مکدانل،
تازه با این برنامه (برنامه نوین حزب کارگر انگلیس صغیر شده (Labor Party) که همراه ۱۶ درصد اقتصاد جهان«همسود/ویکیپیدیا» است: «اتحادیه ای از نیمی از جهان منجمله کانادا که همگی تحت قیمومیت برادر بزرگتر ام.آمریکا قرار دارند»، به دوران پیشا مارگرت سچر برخواهیم گشت.
یعنی از زمان جنگ دوم بترتیب بدوران نخست وزیران: نویل چمبرلین • وینستون چرچیل • کلمنت اتلی • وینستون چرچیل • آنتونی ایدن • هارولد مکمیلان • آلک داگلاس-هیوم • هارولد ویلسون • ادوارد هیس • هارولد ویلسون • جیمز کالاهان) که سپس زن ستیز و نئولیبرال و «گارباچف گولزنِ» شماره یک مارگارت سچر نخست وزیر شد!
آیا چنین سیاستی که شما به هموطنان خود هدیه میدهید بهمان شکل پیشا «نئولیبرالیسم» منتهی نخواهد شد؟
توگویی آب سربالا میرود که روزنامه دنیای جوانJunge Welt و سایت عدالت تقدیم کننده این «فراسوی خبری» برای آلمانی زبانان و پارسی زبانان گردیده و آنرا یک جامعه کاملا متفاوت میدانند. حتی قورباقه ابوعطا خوان خنده اش میگیرد.
لایکلایک