در ایتالیا فقر رشد می‌کند. بنابرگزارش Caritas Italiana روز ۷ اکتبر سال جاری، تعداد فقیرترین مردم این کشور نسبت به سال ۲۰۰۷ از ۱٫۸ میلیون نفر به ۴٫۶ میلیون نفر افزایش یافته و در عرض هفت سال بیش از دوبرابر گردیده است. در گزارش آمده که «فقر، امروز برخلاف گذشته نه فقط یک گروه تنها بلکه تمام جامعه را دربر گرفته است». … این یک فضاحت عظیم است که ایتالیا در بسیاری از عملیات نظامی در سطح جهان شرکت دارد و مخارج تسلیحاتی آن بسیار بالاست ولی قادر نیست معضلات اجتماعی خود را حل کند.

منبع: دنیای جوان

تارنگاشت عدالت

در ایتالیا فقر رشد می‌کند. بنابرگزارش Caritas Italiana روز ۷ اکتبر سال جاری، تعداد فقیرترین مردم این کشور نسبت به سال ۲۰۰۷ از ۱٫۸ میلیون نفر به ۴٫۶ میلیون نفر افزایش یافته و در عرض هفت سال بیش از دوبرابر گردیده است. در گزارش آمده که «فقر، امروز برخلاف گذشته نه فقط یک گروه تنها بلکه تمام جامعه را دربر گرفته است». آن‌چه که نوظهور به نظر می‌رسد گسترش فقر در مناطق شمالی کشور، مثل «فری‌یائول»، «لمباردای» و یا «امیلیا رومانیا» یعنی مناطقی که همیشه دارای اقتصاد قوی بوده است می‌باشد. اگر در این مناطق شرکت‌های خرد و کوچک ورشکست شوند، هیچ نوع امکان و یا کمک اجتماعی شامل حال آنها نمی‌شود.

گزارش فوق براین نظر است که بودجه‌ای که نخست وزیر کشور «ماتئو رنزی» برای سال ۲۰۱۶ (۵۰۰ میلیون) و برای سال ۲۰۱۷ (۱ میلیارد) در نظر گرفته کفاف نمی‌کند و باید برای سال آینده حداقل به ۲ میلیارد دلار افزایش داده شود و مهمتر از همه این که باید یک شبکه سیستم اجتماعی نوین ایجاد گردد.

«آرمانو سماناسانتا» از «سان سباستیانو آل وزوویو» در ایالت ناپل که در یک مرکز اجتماعی کار می‌کند می‌گوید که در ایتالیا برای افراد نامبرده کمک‌های اجتماعی تضمین شده وجود ندارد. روی‌هم رفته ۶۰۰ یورو پرداخت می‌گردد که با آن باید مخارج دارو، اجاره منزل، مخارج اطفال و یا مخارج دیگر پرداخت شود. از آغاز بحران جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۷ نرخ فقر «با سرعت فزاینده‌ای رشد می‌کند». عمدتاً خانواده‌هائی که دارای سه و یا چهار کودکند و در جنوب کشور زندگی می‌کنند، به این گروه تعلق دارند. علاوه برآن نوجوانان ۱۸ ساله که تاکنون سابقه کار ندارند از هیچ نوع کمکی برخوردار نمی‌شوند. بدنبال بحران مالی کمون‌ها تقریباً هیچ امکانی برای کمک به این نوع افراد برخوردار نیستند.

«سماناسانتا» بدبختی و بینوائی که همه روزه شاهد آنست را این‌طور توصیف می‌کند: «این افراد دچار سوءتغذیه‌اند و از امدادهای پزشکی بی‌نصیب می‌باشند، بگذریم از این که سیستم بهداشتی و درمانی کشور فاجعه‌بار است و در حومه شهرها طبیبی وجود ندارد. آنها در مسکن‌های رقت‌بار اغلب بدون برق و آب زندگی می‌کنند. بسیاری از آنها بی‌مسکن و کارتن خوابند. در اینجاست که ریشه‌های بزه‌کاری و فحشا رشد می‌کند. زنان باید خودفروشی کنند تا بتوانند خانواده خود را از گرسنگی نجات دهند.

او اشاره می‌کند که فقر بسیاری از مردم را به مهاجرت واداشته است. اخیراً سازمان عام‌المنفعه «بنیاد مهاجرت» Fundazione  Migrantes اعلام کرد که در سال گذشته ۱۰۷۵۲۹ ایتالیائی از کشور مهاجرت کرده‌اندکه نسبت به سال ۲۰۱۴ ده‌هزار نفر بیشتر است. در بین آنها تعداد جوانان به ۴۰ هزار نفر می‌رسد. در پایان سال ۲۰۱۵ از هر ۱۲ نفر ایتالیائی یک نفر در خارج از کشور زندگی می‌کرد (۴۸۱۱۱۶۳ نفر). نیمی از آنها متعلق به جنوب ایتالیا هستند. در جنوب مناطقی مثل لیکاتا و یا فاوارا در سیسیل وجود دارد که بیش از ۴۰ درصد مردم آن دست به مهاجرت زده‌اند. در بین جوانان بخش تحصیل‌کرده که پس از پایان تحصیل دچار بیکاری می‌شوند در حال رشد است. همین‌طور به تعداد کارگران متخصص بالای ۴۰ سال که فاقد شغل می‌باشند و هرگز شانس پیداکردن یک شغل جدید را ندارند افزوده می‌گردد. سماناسانتا این وضعیت را «ننگی برای ایتالیا» می‌نامد.

خانم «نرما ماتارئه‌ای» که در مونیخ برای سازمان کاریتاس کار می‌کند اشاره می‌کند که بسیار از خانواده‌های قشر متوسط قادر نیستند مخارج تحصیلی فرزندان خود را فراهم کنند. «در گذشته این امر غیرقابل تصور بود». امروزه به تعداد کسانی که در گذشته مرفه محسوب می‌شدند و امروز محتاج آشپزخانه‌های صحرائی کلیساها هستند افزوده می‌گردد. او می‌گوید :«من روزانه شاهدم که چندین و چند ایتالیائی به مونیخ می‌آیند و در جستجوی کارند». در بین آنها هم کارگران متخصص و هم افراد بی‌تخصص که امکان فراآموزی حرفه‌ای را نداشتند وجود دارد. خانم ماتارئه‌ای می‌گوید این یک فضاحت عظیم است که ایتالیا در بسیاری از عملیات نظامی در سطح جهان شرکت دارد و مخارج تسلیحاتی آن بسیار بالاست ولی قادر نیست معضلات اجتماعی خود را حل کند.