در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی زندگی ملالت‌آور بود. در آنجا با جمهوری‌های همسایه جنگ وجود نداشت، تجزیه‌طلبی، پاکسازی قومی، تهاجم، بحران اقتصادی، باندهای جنایتکار وجود نداشت. ملالت در بالاترین حد بود. به محض این‌که اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی متلاشی شد، خوشی هم آغاز شد. ارامنه برای قره‌باغ به جنگ آذری‌ها رفتند. در ترانس‌نیستریا جنگ شد، پاکسازی قومی گرجی‌ها سرتاسر اوستیای جنوبی و آبخازيا را فراگرفت، تروریست‌های چچنی در کنار خرید و فروش انسان و مواد مخدر از آسیای مرکزی سر برآوردند، شمار باندهای جنایتکار به صورت تصاعدی افزایش یافت. واقعاً که خوشی از در و دیوار شروع به باریدن کرد. آیا کسی می‌تواند همه این خوشی‌ها را با آپارتمان رایگان، آموزش رایگان، بهداشت رایگان و ورودیه رایگان به آسايشگاه که در زمان شوروی مردم به آن دسترسی داشتند، مقایسه کند؟ امروز مردم از این خوشند که می‌توانند قرض بالا بیاورند، با تنگدستی وام مسکن بپردازند، بیمه درمان بخرند و برای همه این خوشی‌ها در دو یا سه جا کار کنند.

منبع: گاردین، نشریه حزب کمونیست استرالیا
نویسنده: ایوان سولوویف
تارنگاشت عدالت

من فهمیده ام مشکل اصلی اتحاد شوروی چه بود.  این‌طور که معلوم است، در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی زندگی ملالت‌آور بود. در آنجا با جمهوری‌های همسایه جنگ وجود نداشت، تجزیه‌طلبی، پاکسازی قومی، تهاجم، بحران اقتصادی، باندهای جنایتکار وجود نداشت. ملالت در بالاترین حد بود.

در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی چیزی که ما به نام پلیس ضدشورش می‌شناسيم، وجود نداشت. تنها قیام در تاریخ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در نووچرکاسک رخ داد، و چنان‌که معلوم شد هیچ واحد ویژه‌ای برای متفرق کردن تظاهرکنندگان وجود نداشت. از ماشین آب‌پاش، گاز اشک‌آور، گلوله‌های لاستیکی با باتوم، از هیچ‌کدام این‌ها خبری نبود. سربازانی که فرمان متفرق کردن تظاهرکنندگان را دریافت کرده بودند، نمی‌دانستند چه کار باید بکنند.

در ایالات متحده، دژ و سنگر دمکراسی، وضعیت بسیار متفاوت بود. یک شورش در نیوجرسی با کشته شدن صدها نفر پایان یافت. در یک شورش در سال ۱۹۹۲ در لوس آنجلس ۵۲ نفر کشته شدند. در یک شورش در بالتیمور صدها نفر کشته شدند. اگر من تعداد دقیق قربانیان را نمی‌گویم به این دلیل است که داده‌ها توسط «دمکراتیک‌»ترین دولت در جهان محرمانه طبقه‌بندی شده است. ده‌ها مورد دیگر وجود دارد.

من از مردم غیرمسلحی که هر روز در ایالات متحده آمریکا به دست افسران پلیش کشته می‌شوند، چیزی نمی‌گویم. همه این‌ها با حمایت وسايل دمکراتیکی مانند ماشین‌های آب‌پاش، خودروهای زرهی، باتوم، خمپاره‌های گاز اشک‌آور، لیزرهای کورکننده، گلوله‌های لاستیکی و غیره رخ می‌دهد.

در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی زندگی ملالت‌آور بود. به محض این‌که اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی متلاشی شد، خوشی هم آغاز شد. ارامنه برای قره‌باغ به جنگ آذری‌ها رفتند. در ترانس‌نیستریا جنگ شد، پاکسازی قومی گرجی‌ها سرتاسر اوستیای جنوبی و آبخازيا را فراگرفت، تروریست‌های چچنی در کنار خرید و فروش انسان و مواد مخدر از آسیای مرکزی سر برآوردند، شمار باندهای جنایتکار به صورت تصاعدی افزایش یافت. واقعاً که خوشی از در و دیوار شروع به باریدن کرد.

برای این‌که ایالات متحده متلاشی نشود، آمریکایی‌ها سررشته امور را به دست گرفتند و یک کشور دیگر را متلاشی کردند: یوگسلاوی را. صربستان را بمباران کردند، و در کوزوو برای جهادیون یک منطقه امن به وجود آوردند، به چند کشور دیگر حمله کردند، چندین میلیون نفر را کشتند، در چندین کشور دیگر کودتا به راه انداختند و تا جایی که ممکن است در سراسر جهان پایگاه نظامی ساختند. شخص می‌تواند بر روی این‌که کدام کشور هدف بعدی حمله آمریکا خواهد بود، شرط‌بندی کند. این سرگرمی خوبی است!

آیا کسی می‌تواند همه این خوشی‌ها را با آپارتمان رایگان، آموزش رایگان، بهداشت رایگان و ورودیه رایگان به آسايشگاه که در زمان شوروی مردم به آن دسترسی داشتند، مقایسه کند؟ امروز مردم از این خوشند که می‌توانند قرض بالا بیاورند، با تنگدستی وام مسکن بپردازند، بیمه درمان بخرند و برای همه این خوشی‌ها در دو یا سه جا کار کنند.

اوکرائین پس از سقوط اتحاد شوروی برای مدت طولانی زندگی ملالت‌آوری داشت. آن‌ها قدری بزهکاری، درگیری بین گانگسترها را داشتند، اما آن ملالت‌آور بود! اوکرائینی‌ها نه جنگ داخلی، نه پاکسازی قومی، هیچ‌چیز نداشتند. مردم چیزی نداشتند که شب در آشپزخانه خود درباه آن حرف بزنند.

خوشی با شورش‌های «میدان» از راه رسید. جنگ داخلی از راه رسید، اوکرائینی‌ها در هر گوشه جست‌وجو برای یافتن جاسوس‌های پوتین را آغاز کردند، پوروشنکو تور بزرگ دور دنیای خود را به نام «خیلی پول نقد به من بدهید» آغاز کرد (تور بسیار موفقیت‌آمیز بود؛ پوروشنکو قصد دارد از آن خارج شود). شهروندان اوکرائین بالاخره چیزی دارند که درباره آن حرف بزنند-به عنوان مثال، [آرسنی] یاتسنیوک از ساختن یک دیوار در مرز با روسیه چند میلیون می‌تواند بدزد.

امروزه، در حالی‌که درگیری‌ها در خاورمیانه از کنترل خارج شده از جنگ جهانی دیگری خبر می‌دهند، در حالی‌که میلیون‌ها عرب آواره به سوی اروپا سرازیر شده اند، شخص نمی‌تواند این احساس را نداشته باشد که زندگی بدون اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی خیلی بهتر شده است.

برگرفته از پراودا