طبقه حاکمه در اروپا با میل و رغبت متوسل به همه‌پرسی می‌شود تا به عملکرد خود رنگ دمکراتیک ببخشد. البته اگر رای  مردم در این همه‌پرسی مطابق نظر دولت و سرمایه نباشد، باعث اوقات‌تلخی خواهد شد. نمونه برکسیت و همین‌طور رفراندوم‌های مختلف در مورد قراردادهای اتحادیه اروپايی مثلاً در فرانسه، هلند و یا دانمارک مبین این امر است. در آلمان سیاستمداران با احتیاط‌ترند. یعنی اصلاً  از این کارها نمی‌کنند و حداقل در سطح کشور رفراندومی انجام نمی‌دهند.

منبع: ردگلوب

تارنگاشت عدالت
طبقه حاکمه در اروپا با میل و رغبت متوسل به همه‌پرسی می‌شود تا به عملکرد خود رنگ دمکراتیک ببخشد. البته اگر رای  مردم در این همه‌پرسی  مطابق نظر دولت و سرمایه نباشد، باعث اوقات‌تلخی خواهد شد. نمونه برکسیت و همین‌طور رفراندوم‌های مختلف در مورد قراردادهای اتحادیه اروپايی مثلاً در فرانسه، هلند و یا دانمارک مبین این امر است. در آلمان سیاستمداران با احتیاط‌ترند. یعنی اصلاً از این کارها نمی‌کنند و حداقل در سطح کشور رفراندومی انجام نمی‌دهند.

در اسپانیا راه دیگری انتخاب شد. این مسئله اکنون با انتشار مصاحبه‌ای که در سال ۱۹۹۵ صورت گرفته ولی منتشر نشده بود آشکار شد. فرستنده تلویزیونی «La Sexta» روز جمعه گذشته این مصاحبه را پخش کرد.  پس از پایان دیکتاتوری فرانکو در این مصاحبه اولین نخست‌وزیر منتخب اسپانیا «آدولفو سوآرس»  به سئوالات روزنامه‌نگار خانم «ویکتوریا پره‌گو» پاسخ می‌دهد.  سوآرس  تعریف می‌کند که در پایان دهه ۷۰ یعنی در طی دوران گذار از دیکتاتوری به دمکراسی پارلمانی فشارهای زیادی وارد شد تا در مورد شکل دولت آینده همه‌پرسی صورت گیرد. تعداد زیادی از سران دولت‌های اروپائی از او خواسته بودند که تصمیم گیری در این مورد که آیا نظام آینده اسپانیا سلطنتی و یا جمهوری باشد را به عهده خلق اسپانیا بنهد. در پس این پیشنهاد رئیس وقت حزب سوسیال‌دمکرات اسپانیا «فلیپه گونزالس» ایستاده بود.

سوآرس در حالی که میکرفن را با دست مسدود کرده بود تا این بخش از سخنانش منتشر نشود، گفت: «مانظرپرسی کردیم و دریافتیم که ما در یک چنین همه‌پرسی بازنده خواهیم شد». دولت او خواستار ایفای نقش مهمی برای شاه خوان کارلوس بود که شخصاً توسط فرانکو بعنوان جانشین در راس کشور اسپانیا انتخاب شده بود.

لذا جناب سوآرس که در این میان (۲۰۱۴) فوت کرده، در سال ۱۹۹۵ اعتراف می‌کرد که اکثریت مردم اسپانیا در آن زمان خواستار بازگشت به  جمهوری که توسط فاشیست‌ها نابود شد، بوده‌اند و دولت وی این خواست مردم را زیر پا گذارده بود. لذا شاید لازم باشد ما پس از مرگش جایزه «مرد مکرات روز» را به او اعطاء کنیم. البته ایشان باید این جایزه را با خانم «ویکتوریا پره‌گو» که ۲۲ سال آزگار از افشای پیش زمینه‌های تصمیم‌گیری در مورد شکل حکومتی اسپانیا ممانعت بعمل آورده بود، تقسیم کند.

برای مشاهده مصاحبه نامبرده لینک زیر را کلیک کنید

https://twitter.com/laSextaColumna/status/799716815010041856