یانیس واروفاکیس وزیر دارایی پیشین دولت تسیپراس یونان اخیراً مصاحبه جالب دیگری با تلویزیون یونان داشت و طی آن جزيیات بیش‌تری را درباره وضعیت یونان و وضعیت اروپا پس از انفجار بحران مالی بزرگ ۰۸-۲۰۰۷، خروج بریتانیا، موضوع آوارگان و راست افراطی در اروپا بیان کرد. دلیل برای وام عظیمی که در سال ۲۰۱۰ به يونان داده شد هیچ ارتباطی با نجات یونان از ورشکستگی نداشت. این وام یونان را بیش‌تر در ورشکستگی فرو برد. موضوع خیلی ساده است: وام به یونان برای این بود که کمک مستقیم به بانک‌های فرانسوی-آلمانی ضرورت پیدا نکند.

منبع: تکامل نامتوازن هومو ساپینس*
تارنگاشت عدالت

واروفاکیس شرح می‌دهد چگونه مرکل یونان را برای نجات بانک‌های فرانسوی-آلمانی قربانی کرد

یک داستان کوتاه درباره «چگونه کل یک ملت برای نجات بانکداران قربانی شد»

یانیس واروفاکیس وزیر دارایی پیشین دولت تسیپراس یونان اخیراً مصاحبه جالب دیگری با تلویزیون یونان داشت و طی آن جزيیات بیش‌تری را درباره وضعیت یونان و وضعیت اروپا پس از انفجار بحران مالی بزرگ ۰۸-۲۰۰۷، خروج بریتانیا، موضوع آوارگان و راست افراطی در اروپا بیان کرد.

واروفاکیس در بخش کوچکی از مصاحبه داستان کوتاه قربانی شدن کل یک ملت را توسط آنگلا مرگل صدراعظم آلمان برای نجات بانکداران آلمانی و فرانسوی می‌گوید. این هم‌چنین توضیح می‌دهد چرا فرانسوا اولاند رییس‌جمهور فرانسه در حالی‌که تنها رییس‌جمهوری بود که در کنار یونان قرار داشت در پشت مرکل پنهان شده بود و برای حمایت از کشور در برابر ويرانی هدایت شده کشور توسط صندوق بین‌المللی پول، بانک مرکزی اروپایی و کمیسیون اروپایی کاری نکرد.

او گفت:
«دلیل برای وام عظیمی که در سال ۲۰۱۰ به يونان داده شد هیچ ارتباطی با نجات یونان از ورشکستگی نداشت. این وام یونان را بیش‌تر در ورشکستگی فرو برد. موضوع خیلی ساده است: وام به یونان برای این بود که کمک مستقیم به بانک‌های فرانسوی-آلمانی ضرورت پیدا نکند.»

«در سال ۲۰۰۹، خانم مرکل یک شوک بزرگ را تجربه کرد. برخی از مشاوران او به وی اطلاع دادند که بانک‌های فرانکفورت (به ویژه بانک آلمان، با تعهداتی بیش از ۳۰ برابر تولید ناخالص داخلی آلمان) در نتیجه بحران مالی بزرگی که با سقوط لیمن برادرز از وال‌استریت شروع شد، ورشکست شده اند.»

«در نتیجه، خانم مرکل مجبور شد «جام زهر را بنوشد» و از بانک مرکزی آلمان تقاضا کند ۵۰۰ میلیارد یورو به بانک‌های آلمانی که تا چند ماه پیش غرق در منفعت بودند، کمک کند. او بسیار عصبانی بود، او نمی‌توانست آن‌را بپذیرد، زیرا او سیاستمداری بود که در واقع اصولی مانند صرفه‌جویی در منابع، هزینه نکردن پول مالیات‌دهندگان را نمایندگی می‌کرد، و ناگهان مجبور بود ۵۰۰ میلیارد از پول مالیات‌دهندگان را برای نجان بانکداران هزینه کند. وی فکر کرد: «من این کار را کردم، قضیه خاتمه یافت، پیش برویم».»

«چند ماه بعد، همان مشاوران به او تلفن زدند و گفتند ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلیارد دیگر برای همان بانک‌ها می‌خواهند. آن‌ها (ظاهراً با بهانه قرار دادن یونان)  گفتند این بار یونان ورشکسته شده است، لذا اگر یونان نتواند بدهی خود را بپردازد، بعداً نوبت ایتالیا خواهد شد و ۵۰۰ میلیارد دیگر لازم خواهد بود.»

«در نتیجه، چیزی که اتفاق افتاد خیلی ساده بود: مرکل باز به بانک مرکزی آلمان رفت، اما جرأت نکرد دوباره برای بانک‌های آلمانی و فرانسوی پول بخواهد. او به نام «همبستگی» با یونان تقاضای پول کرد.»

«بنابراین، پول در نهایت از طريق وزارت دارایی یونان صرف نجات بانک‌های فرانسوی-آلمانی شد. این نخستین یادداشت تفاهم بونان بود.»

* ویلاگ یانیس واروفاکیس

http://failedevolution.blogspot.gr/2017/02/varoufakis-describes-how-merkel.html