چپ‌های فرانسه توان برخاستن ندارند. ۴۰ روز قبل از دور اول انتخابات ریاست جمهوری کماکان هیچ پیمان انتخاباتی به وجود نیامده که بتواند حداقل به یکی از نامزدهای آنان در انتخابات نهايی روز ۷ مه کمک کند. هرچند که تاکنون ۷۰ هزار فرانسوی از دو بازیگر اصلی «بنوآ هامون» (حزب سوسیالیست) و «ژان لوک ملانشون» (حزب چپ) درست خواهان همین تصمیم اند ولی التماس‌های علنی آنان با گوش‌های کر مواجه شده است. هرکس که بخواهد به دور نهايی انتخابات برسد باید حداقل بین ۲۳ تا ۲۵ درصد آرا را به خود اختصاص دهد. بنا بر نظرپرسی‌ها در حال حاضر  «هامون» دارای ۱۳ تا ۱۴ درصد و «ملانشون» با ۱۰ درصد لنگ‌لنگان حرکت می‌کنند.

 

منبع: دنیای جوان
تارنگاشت عدالت

چپ‌های فرانسه توان برخاستن ندارند. ۴۰ روز قبل از دور اول انتخابات ریاست جمهوری کماکان هیچ پیمان انتخاباتی به وجود نیامده که بتواند حداقل به یکی از نامزدهای آنان در انتخابات نهايی روز ۷ مه کمک کند. هرچند که تاکنون ۷۰ هزار فرانسوی از دو بازیگر اصلی «بنوآ هامون» (حزب سوسیالیست) و «ژان لوک ملانشون» (حزب چپ) درست خواهان همین تصمیم اند ولی التماس‌های علنی آنان با گوش‌های کر مواجه شده است. هرکس که بخواهد به دور نهايی انتخابات برسد باید حداقل بین ۲۳ تا ۲۵ درصد آرا را به خود اختصاص دهد. بنا بر نظرپرسی‌ها در حال حاضر  «هامون» دارای ۱۳ تا ۱۴ درصد و «ملانشون» با ۱۰ درصد لنگ‌لنگان حرکت می‌کنند.

چندین روز است که روزنامه‌های چپ لیبرال می‌پرسند: «آیا امکانش هست؟» ولی ظاهراً نه. فاشیست‌های جبهه ملی FN به رهبری خانم «ماریان له‌پن» با وجود افتضاح مالی و تحقیقات دستگاه حقوقی علیه آن‌ها کماکان در رأس لیست نامزدهای انتخاباتی قرار دارند. بعد از او نامزد «نه چپ-نه راست» «امانوئل ماکرون» قرار دارد که اگر در انتخابات نهايی در مقابل «له‌پن» قرار گیرد به سادگی ۶۵ درصد آرای انتخاب‌کنندگان را به خود اختصاص خواهد داد. «ماکرون» که تا ماه اوت گذشته وزیر اقتصاد و صنایع ريیس‌جمهور وقت «فرانسوا اولاند» بود، به عنوان بانکدار سابق بانک روتشیلد و میلیونر تازه به دوران رسیده مدیون کسانی است که ابتدا او را متمول کرده و سپس به مقام وزارت رساندند. او فعلاً برنامه‌ای ارايه نکرده است. او نحوه برخورد و موفقیت جنبش خویش «به پیش» را یک «انقلاب» می‌نامد.  کتابی که نوشته و در آن خواستار «بازسازی (نئولیبرالی) جمهوری» شده نیز «انقلاب» نام دارد.

«آمون» ظاهراً در مقابل او ناتوان است. هرچند آمون توانست در ژانویه سال جاری در انتخابات نامزدهای حزب سوسیالیست که ۲ میلیون فرانسوی در آن شرکت کردند، در مقابل مخالفین خود، مثل نخست‌وزیر اولاند، «مانوئل والس» پیروز شود. ولی کادرهای حزبی به قول خود در رابطه با پشتیبانی «کامل» از نامزد پیروزمند عمل نکردند و  تعداد زیادی از وزنه‌های سنگین حزب سوسیالیست مثل وزیر مسايل محیط زیست خانم «زگولن رویال» برعکس به پشتیبانی از ماکرون که او را مرد شماره یک حزب سوسیال دمکرات فرانسه شبیه حزب سوسیال دمکرات آلمان می‌بینند، برخاستند. نظرپرسی‌ها نشان می‌دهد که تاکنون ۶۱ درصد کادرها و هواداران حزب از او حمایت می‌کنند. به نظر آن‌ها برنامه آمون خیلی چپ است و «توانايی متحد ساختن چپ‌های سیاسی را ندارد.»

برعکس، آمون نمی‌خواهد کاندیدی باشد که ادامۀ کار اولاند را که به اجبار در ماه مه پایان خواهد یافت، دنبال می‌کند. آمون قصد دارد در مقابل حامیان ماکرون (که مسؤولیت وضع قوانین کار جدید مطلوب کارفرمایان به عهده آن‌هاست و به عنوان راه‌گشایان خصوصی‌سازی‌ها شهرت یافته اند)، یک مدل سیاسی اجتماعی قرار دهد که تفاوت چندانی با برنامه رقیب خود ملانشون ندارد. ملانشون نیز مانند آمون خواستار پایان «جمهوری پوسیده پنجم» است که «افراد غم‌انگیزی» چون نامزد راست‌ها «فرانسوا فیون» و انصارش به خرج خزانه کشور  ثروت‌اندوزی کرده اند.

اکنون که حزب او را علناً رها کرده، آمون تفاهم نشان می‌دهد. او در برنامه «نمایش سیاسی» تلویزیون فرانسه۲  بالاخره اعتراف کرد که اولاند و رفقایش از او توقع داشته اند که بگوید: «من یک سوسیال دمکرات هستم» و از این طریق به ملانشون حق داد که گفته است: «ما نیازمند قطع رابطه هستیم. پس از ۵ سال اولاند نمی‌توان در پس یک نامزد حزب سوسیالیست اجتماع کرد.»