تقویم از طريق یکی از طعنههای تاریخ، یادبودها، حتا جشنهایی را تحمیل میکند که در کام ما طعم تلخ خاکستر را باقی میگذارد. جشن ۶۰مین سالگرد امضای پیمان رم در ۲۵ مارس ۱۹۵۷ و تشکیل «جامعه اقتصادی اروپایی» که بعداً «جامعه اروپایی» شد، یکی از اینموارد است. اگر شخص به تاریخها علاقمند باشد میتوان باور داشت که در آینده، مارس ۲۰۱۷ با فعالکردن ماده ۵۰ پیمان لیسیون توسط دولت بریتانیا برای خروج آن کشور از اتحادیۀ ارپایی تداعی خواهد شد. خروج بریتانیا اوج رویدادهای گوناگون، و گرایشات ژرف است.
منبع: خاطره مبارزات
نویسنده: برنارد کاسن*
تارنگاشت عدالت
تقویم از طريق یکی از طعنههای تاریخ، یادبودها، حتا جشنهایی را تحمیل میکند که در کام ما طعم تلخ خاکستر را باقی میگذارد. جشن ۶۰مین سالگرد امضای پیمان رم در ۲۵ مارس ۱۹۵۷ و تشکیل «جامعه اقتصادی اروپایی» که بعداً «جامعه اروپایی» شد، یکی از اینموارد است. اگر شخص به تاریخها علاقمند باشد میتوان باور داشت که در آینده، مارس ۲۰۱۷ با فعالکردن ماده ۵۰ پیمان لیسیون توسط دولت بریتانیا برای خروج آن کشور از اتحادیۀ ارپایی تداعی خواهد شد.
طی دههها، اروپای ششِ سال ۱۹۵۷ (آلمان، بلژیک، فرانسه، لوکزامبورگ، و هلند) با شش موج عضویت به اروپای ۲۸ مبدل شد، کرواسی بعنوان آخرین عضو در ژوئیه ۲۰۱۳ وارد آن شد. در آنزمان، احساس میشد که گسترش دائم اتحادیه دیگر در دستور کار قرار ندارد و کشورهای نامزد عضویت۱ برای همیشه در آن وضعیت باقی خواهند ماند…
خروج بریتانیا اوج رویدادهای گوناگون، و گرایشات ژرف است. بریتانیا که در آنزمان از ورود به جامعه اقتصادی اروپایی امتناع کرده بود، در سال ۱۹۶۰ سازمان رقیب «انجمن تجارت آزاد اروپایی» را تشکیل داد. اما بزودی پی برد که افزایش همگرایی اقتصادی و تجاری جامعه اقتصادی اروپایی میتواند او را از دسترسی به بازار در حال گسترش قاره محروم سازد، لذا استراتژی خود را تغییر داد و تلاشهای خود را برای عضویت در آن چندین برابر کرد. این در سال ۱۹۷۳ همراه با ایرلند و دانمارک تحقق یافت.
اما هدف ثابت ماند: کنترل ساختار اروپایی، اما اینبار از درون، برای به دست آوردن حداکثر تعلیق قوانین مشترک و نتیجتاً دادن یک شکل «انگلیسی» به اروپا؛ به گفته مارگارت تاچر «همه برای یک بازار واحد، اما فقط یک بازار واحد.» در اینمورد، گسترش اتحادیۀ اروپایی با ۱۰ عضو جدید در سال ۲۰۰۳، و متعاقب آن با عضویت بلغارستان و رومانی در سال ۲۰۰۷ بزرگترین پیروزی دیپلوماسی بریتانیا بود. این، با توجه به نابرابری وسیع در شرایط اقتصادی دولتهای عضو، پتانسیل ارائه شده در پیمانهای اروپایی برای دامپینگ [صدور یک کالا به بازار خارجی با قیمت کمتر از هرینه تمام شده آن] را تقویت کرد.
نخستوزیر دیوید کامرون برای راضی بودن از وزنه کشور خود در اروپا دلیل خوبی داشت. او به دلائل صرفاً انتخاباتی به ماجراجویی یک همهپرسی که تصور نمیکرد آنرا ببازد دست زد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶، پیروزی «خروج» (از اتحادیۀ اروپایی) به یک دوره در تاریخ بریتانیا پایان داد و یک زنجیر واکنش بینالمللی را در پی داشت که همچنین شکنندگی جامعهای را نشان میدهد که شش دهه پیش شکل گرفت.
مستأجر پیشین شماره ۱۰ داونینگ استریت اکنون وقت دارد «شاگرد جادوگر» را بخواند یا دوباره بخواند: در شعر گوته جادوگر سیلی را که نوجوان بیاحتیاط از طريق حمل سطلهای آب با جارویی که خود صدها بار تکثیر کرده بوجود آورده، فوراً متوقف میکند. اما در مؤسسات اروپایی، «دست نامرئی بازار» است که بمثابه عصای سحرآمیز عمل میکند…
پینویس:
۱- در حالحاضر هفت کشور برای عضویت در اتحادیۀ اروپایی مذاکره میکنند. پنج کشور (ترکیه، مقدونیه، مونتهنگرو، صربستان و آلبانی) وضعیت نامزد رسمی را دارند. دو کشور دیگر (بوسنی و هرزگوین و کوزوو) نامزدهای بالقوه میباشند. ایرلند در سال ۲۰۱۵ تقاضای سال ۲۰۰۹ خود را برای عضویت پس گرفت
* برنارد کاسن دبیرکل «خاطره مبارزات» و رییس افتخاری «آتاک» است.
http://www.medelu.org/Un-gout-de-cendres
————————————–
عدالت: برای تحلیل رسمی سرمایهداری اروپا از این سالگرد به نشانی زیر مراجعه نمایید:
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 