منبع: تله‌سور
تارنگاشت عدالت

زمانی‌که به تبانی بریتانیا با جوخه‌های مرگ در سراسر خاورمیانه و آفریقا اشاره می‌شود، کم‌تر کسی گوش شنوا دارد. شما تنها هنگامی درباره هم‌دستی علنی بریتاینا با این نیروها می‌شنوید که رسانه‌های بریتانیا این نیروها را «معتدل» یا «شورشی» بنامند.

ابتدا مشخص کنم منظور من از جوخه مرگ چیست. من از این اصطلاح برای اشاره به طیفی از نیروها، شامل القاعده و گروه‌های وابسته به آن، گروه دولت اسلامی، نیروی داوطلب اولستر، انجمن دفاع اولستر-رزمندگان آزادی اولستر، کماندوهای سرخ‌دست، نیروی داوطلب سلطنت‌طلب، و واحدهای خود ارتش بریتانیا مانند نیروی واکنش نظامی، واحد ویژه شناسایی و واحد نیروی تجسس استفاده می‌کنم.

ارتش بریتانیا در گشت خيابانی به همراه UDA (انجمن دفاع اولستر) در شمال ایرلند

جوخه‌های مرگ سلطنت‌طلب ادامه دولت بریتانیا بودند. آن‌ها دست در دست اطلاعات بریتانیا، و ارتش و پلیس مستعمراتی بریتانیا کار می‌کردند. در سال ۲۰۱۲ گزارش دِ سیلوا افشا کرد که ۸۵ درصد اطلاعاتی که انجمن دفاع اولستر دریافت می‌کرد از نیروهای امنیتی بریتانیا می‌آمد. انجمن دفاع اولستر تا سال ۱۹۹۲، دهه‌ای که بریتانیا کارزار آرام‌سازی را بر جنبش جمهوری‌خواه تحمیل می‌کرد، یک سازمان تروریستی تلقی نمی‌شد.

باندهای تروریست سلطنت‌طلب در هم‌دستی با نیروهای بریتانیایی مسؤول شماری از حملات تروریستی بودند. بمب‌گذاری‌های دوبلین و موناگان در سال ۱۹۷۴ که به کشته شدن ۳۴ نفر منجر شد به دست نیروی داوطلب اولستر با هم‌دستی اطلاعات بریتانیا صورت گرفت. بریتانیا پرونده‌های این عمل تروریستی را شدیداً محرمانه نگه داشته است. کشتار گروه نمایش میامی در سال ۱۹۷۵ توسط یک تیم ارتش بریتانیا با هم‌دستی نیروی داوطلب اولستر به قتل سه عضو یک گروه کاباره‌ای منجر شد. پت فینوکن و رُزماری نلسون دو وکیل حقوق بشر توسط جوخه‌های مرگ در هم‌دستی با ارتش و اطلاعات بریتانیا به قتل رسیدند.

شعار ایرلندی «تبانی توهم نیست، قتل دولتی است» امروز در ارتباط با روابط بریتانیا با جوخه‌های مرگ نیابتی آن در سراسر آفریقا و خاورمیانه حقيقت را منعکس می‌کند. عربستان سعودی آفریده بریتانیاست و تا به امروز به منافع بریتانیا و ایالات متحده خدمت می‌کند. وهابی‌گری پس از آن‌که در منطقه طرد شده بود، به دلیل تعصب آن در جریان جنگ جهانی اول توسط بریتانیا برای به راه انداختن یک جنگ داخلی در امپراتوری عثمانی مورد استفاده قرار گرفت. آن‌ها به سیاق سیاست انگلیسی تفرقه بینداز و حکومت کن، با آل سعود که از شروع سلطنت خود مشتاق به خدمتگذاری به امپریالیسم انگلیس و آمریکا بوده اند، متحد شدند.

وینستون چرچیل بود که اولین شاه عربستان سعودی را تأمین مالی و تسلیحاتی کرد. او در سال ۱۹۲۲ یارانه به آل سعود را دو برابر کرد و به ۱۰۰ هزار پوند افریش داد. چرچیل در سال ۱۹۲۱ طی یک سخنرانی در مجلس عوام آل سعود را «خون‌آشام» و «متعصب» نامید:
«آن‌ها (پیروان ابن‌سعود) کشتن هر کس را که با نظرات آن‌ها موافق نباشد و به بردگی گرفتن زنان و فرزندان آن‌ها را واجب و ایمانی می‌دانند. در روستاهای وهابی زنان صرفاً به خاطر ظاهر شدن در خیابان‌ها کشته شده اند. آن‌ها سخت‌گیر، متعصب و خون‌آشام هستند.» چرچیل، ۱۹۲۱، سخنرانی در مجلس عوام.

بریتانیا با این مشکلی نداشت، مادام‌که آل سعود و پیروان آن از منافع بریتانیا پیروی می‌کردند. و این امروز نیز صادق است. نه فقط در ارتباط با سعودی‌ها، بلکه در ارتباط با انواع نیروهای نیابتی در سراسر خاورمیانه و آفریقا صادق است. مادام که این کنتراها در خدمت به منافع بریتانیا کار کنند بریتانیا از آن‌ها حمایت خواهد کرد. زمانی‌که آن‌ها دیگر مصرفی نداشته باشند یا یاغی شوند-و اغلب چنین می‌شود- بریتانیا علیه آن‌ها جنگ براه می‌اندازد.

تبانی آشکار تاچر با مجاهدین در دهه ۱۹۸۰ شاهد آن بود که وی در یک گردهم‌آیی بزرگ در مرز پاکستان و افغانستان گفت: «‌قلوب جهان آزاد با آن‌هاست.»

بریتانیا پنهانی آموزش نظامی و اسلحه در اختبار مجاهدین قرار می‌داد. نیروی ویژه هوایی [وابسته به اطلاعات بریتانیا] مرتباً بین افغانستان و پاکستان در حرکت بود، و برای مجاهدین و دیگر گروه‌های افغانی تجهیزات می‌برد. در سال ۱۹۸۶ بریتانیا ۶۰۰ موشک زمین به هوای شانه پرتاب به مجاهدین داد که بسیاری از آن‌ها به نیروهای حزب اسلامی به سرکردگی عبدالحق رسید، همان سال تاچر عبدالحق را به بریتانیا دعوت کرد. در یک بمب‌گذاری در کابل که حق فرمان آن‌را داده بود ۲۸ نفر که اکثر آن‌ها دانشجو بودند، کشته شدند. «حق» گفت که مقصود از بمب‌گذاری این بود که «به مردم علیه فرستادن فرزندان خود به اتحاد شوروی هشدار بدهد.»

گلبدین حکمتیار، یکی از هم‌دستان اسامه بن‌لادن نیز در سال ۱۹۸۶ توسط تاچر به بریتانیا دعوت شد. تاچر از او به مثابه یک «رزمنده آزادی» ستایش کرد. او پس از پاشیدن اسید به صورت زنان مشهور شده بود. حکمتیار که به «قصاب کابل» معروف است، یک کارزار ترور را هدایت کرد که طی آن فقط در کابل ۵۰ هزار نفر کشته شدند.

مجاهدین با میلیاردها دلار کمک و آموزش نظامی توسط ایالات متحده تقویت شدند. سهم مشخص بریتانیا آموزش نظامی ویژه و انتقال تجهیزات به افغانستان بود.

در لیبی در سال ۲۰۱۱، بریتانیا با انواع جوخه‌های مرگ مانند گروه جنگجویان اسلامی لیبی (عدالت- الجماعة الاسلامية المقاتلة بليبيا که بمب‌گذار منچستر و برادر و پدر او عضو آن هستند) متحد بود و کار می‌کرد. تنها در سال ۲۰۰۵ و پس از بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه بود که این گروه در لیست گروه‌های تروریستی قرار گرفت. با این وجود، ۶ سال بعد بریتانیا در اجرای هدفی که از زمان انقلاب الفتح معمر قذافی در سال ۱۹۶۹ داشت، در لیبی با همین گروه برای تغییر رژیم معمر قذافی همکاری می‌کرد.

واحد نیروی ویژه هوایی در کنار مأموران ام.‌ای.۶ در حین انجام یک مأموریت سِرّی در خارج از بن‌غازی دستیگر شدند. آن‌ها ادعا کردند که می‌خواستند با «شورشیان» لیبی ملاقت کنند. ویلیام هیگ آن‌ها را یک «تیم دیپلماتیک» نامید و رسوایی نیروی ویژه هوایی زیر فرش جاور شد. یک مکالمه تلفنی با ریچارد نورترن سفیر بریتانیا که خواهان آزادی «تیم دیپلماتیک» بود ، به بیرون درز کرد. در سال ۲۰۰۵ در بصره یک تیم نیروی ویژه هوایی پس از یک درگیری که طی آن دو نفر کشته شدند توسط پلیس عراق دستگیر شد. آن‌ها لباس عربی به تن داشتند و سلاح‌ سنگین با خود حمل می‌کردند. ارتش بریتانیا برای فروریختن دیوار زندانی که آن‌ها در آن به سر می‌بردند، یک تانک فرستاد.

ما دیدیم که بریتانیا به حرکت هزاران جنگجو به بوسنی برای جنگ علیه صرب‌ها کمک کرد. در سال‌های اخیر صدها نفر از بریتانیا به سوریه رفتند و به انواع جوخه‌های مرگ در منطقه ملحق شدند. در سال ۲۰۱۵ وکلای یک شهروند سوئدی در دفاع از او گفتند که اطلاعات بریتانیا «از همان گروه اپوریسیونی حمایت می‌کند» که موکل آن‌ها به حمایت از آن متهم شده است. آن‌ها گفتند که اطلاعات بریتانيا اسلحه آن گروه را تأمین می‌کند.

بریتانیا دشمن تروریسم نیست، بریتانیا در هر زمان و هر کجا که اهداف سیاست خارجی آن ایجاب کند آتش فرقه‌گرایی را شعله‌ور ساخته و به جوخه‌های مرگ کمک می‌کند.

برگرفته از: سايت جنایات بریتانیا

http://www.telesurtv.net/english/opinion/Britains-Collusion-with-Terror-20170524-0017.html