خشونت شدیدی که گروه‌های مرتبط با آپوزیسیون راست در ونزوئلا مرتکب می‌شوند تاکنون موجب کشته شدن بیش از ۸۰ نفر شده است. دارایی‌های عمومی و محلی، بویژه دارایی‌های مرتبط با دستاوردهای انقلاب هدف تهاجم قرار گرفته، و میلیون‌ها دلار خسارت واد شده است. یله، مسئولیت این‌ عمدتاً بر دوش مادورو است: او اقدامات سخت‌تر را اعلام کرد اما در عمل هیچ‌کاری نمی‌کند. گروهی که مرتکب این خرابکاری شد زیاد بزرگ نبود: چند پلیس عادی و تعدادی سرباز می‌توانست خیلی سریع با این مقابله کند. اگر کسی بخواهد، بعنوان مثال در انگلستان یا فرانسه، چنین کاری کند به احتمال قوی او را با گلوله خواهند زد. من فکر می‌کنم مادورو نگران کارزار رسانه‌های سرمایه‌داری است و به این دلیل به این گروه‌ها برخورد نمی‌کند. در شرایطی که نیروهای راست پس از انتخاب دونالد ترامپ جرأت پیدا کرده اند، این یک‌بار دیگر یک لحظه بسیار حیاتی برای ونزوئلا، آمریکای لاتین، و احتمالاً جهان است.

منبع: صدای سوسیالیستی
نویسنده: رابرت ناوان
تارنگاشت عدالت

خشونت شدیدی که گروه‌های مرتبط با آپوزیسیون راست در ونزوئلا مرتکب می‌شوند تاکنون موجب کشته شدن بیش از ۸۰ نفر شده است. دارایی‌های عمومی و محلی، بویژه دارایی‌های مرتبط با دستاوردهای انقلاب هدف تهاجم قرار گرفته، و میلیون‌ها دلار خسارت واد شده است. امروز (اول ژوئیه) خبر رسید که ۵۰ تُن مواد غذایی بمقصد خانواده‌های فقیر توسط اوباش آتش زده شد.

رفیق شان ادواردز، که برای کنگره حزب کمونیست ونزوئلا در کاراکاس بسر می‌برد، خود را در میان یکی از این حوادث خشونت‌بار یافت. در زیر شرح آن‌چه (در ۳۰ ژوئن) اتفاق افتاد و برخی نظرات منتشر می‌شود:

«من همین امروز شاهد یکی از این آشوب‌گری «سنگربندها» بودم. صبح امروز برای یک سفر یک روزه به مریدا رفتم. یک جمع دوست‌داشتنی در اتوبوس بود، بغیر از من و یک کلمبیایی همه ونزوئلایی بودند. ما برای دیدن بک دریاچه زیبا به یک منطقه کوهستانی می‌رفتیم. پس از همه توقف‌ها حدود ساعت  هشت‌‌و‌‌ربع بعدازظهر به چند کیلومتری مریدا رسیدیم. جاده مقابل با لاسیتک‌های خودرو‌ به آتش کشیده شده بود. تا ساعت ده‌و‌نیم بعدازظهر شعله‌ها فروکش کرد، راه باریکی برای عبور اتوبوس ما باز شد و راننده حرکت کرد. چیزی به سمت اتوبوس ما پرتاب شد، اما ما بدون هیچ حادثه‌ای به شهر رسیدیم.

اولین پلیسی که دیدم موقعی بود که صحنه را ترک می‌کردیم- این نمونۀ پاسخ بسیار ناکافی دولت است. بله، مسئولیت این‌ عمدتاً بر دوش مادورو است: او اقدامات سخت‌تر را اعلام کرد اما در عمل هیچ‌کاری نمی‌کند. گروهی که مرتکب این خرابکاری شد زیاد بزرگ نبود: چند پلیس عادی و تعدادی سرباز می‌توانست خیلی سریع با این مقابله کند. اگر کسی بخواهد، بعنوان مثال در انگلستان یا فرانسه، چنین کاری کند به احتمال قوی او را با گلوله خواهند زد.

من فکر می‌کنم مادورو نگران کارزار رسانه‌های سرمایه‌داری است و به این دلیل به این گروه‌ها برخورد نمی‌کند. باندها با وقاحت زیادی رشد می‌کنند. من مطمئن هستم از مرگ اورلاندو فیگوئرا خبر دارید: او را زنده سوزاندند، و شبه نظامی‌ها هنوز دستگیر نشده‌اند. دو مرد دیگر نیز در حالی‌که از یک مهمانی بازمی‌گشتند آتش زده شدند.

خانه آن‌ها در بلوک مسکونی جدیدی قرار داشت که توسط «مأموریت مسکن ونزوئلا»-که برای مردم محلات فقیرتر خانه می‌سازد- ساخته شده بود. نشانی آن‌ها کافی بود که در ذهن بیمار حمله‌کنندگان محکوم به مرگ شمرده شوند.»

همانطور که شان خاطر نشان شد، کارزار جهانی دروغ‌پراکنی حتا بندرت به افراد بیگناهی که کشته می‌شوند، یا حتا به هدف قرار گرفتن عامدانه هواداران انقلاب اشاره می‌کند. در ایرلند ما حتا یک گروه دروغین حقوق بشر به نام «جامعه ونزوئلایی در ایرلند» داریم که با استفاده از تاکتیک معمول آپوزیسیون «دمکراتیک» در ونزوئلا سعی می‌کند گردهمایی‌هایی را که خلاف نظرات آن‌ها اطلاع‌رسانی می‌کنند بهم بزند.

در شرایطی که نیروهای راست پس از انتخاب دونالد ترامپ جرأت پیدا کرده اند، این یک‌بار دیگر یک لحظه بسیار حیاتی برای ونزوئلا، آمریکای لاتین، و احتمالاً جهان است.

http://www.communistpartyofireland.ie/sv/06-venezuela.html