در روز یکشنبه در ونزوئلا یک انتخابات سراسری برای گزینش شرکتکنندگان در مجلس مؤسسان قانون اساسی برگزار میشود. نیمی از منتخبین از حوزههای انتخاباتی عادی خواهند بود. نیم دیگر از هشت گروه ویژه از شهروندان مانند «کارگران»، «دهقانان»، «کارمندان» و غیره انتخاب خواهند شد. رأیگیری برای مجلس مؤسسان طبق برنامه پیش خواهد رفت. اپوزیسیون سعی خواهد کرد در آن خرابکاری کند، یا اگر نتوانست به خشونت متوسل شود. تسلیحات و مشورت تاکتیکی و حمایت احتمالاً پیش از این از طريق کانالهای «سیا» تأمین شده اند. ایالات متحده به وابستگان کارکنان سفارت خود دستور داد از ونزوئلا خارج شوند. این هنگامی است که یک اقدام قریبالوقع انتظار میرود.
منبع: ماه آلاباما
تارنگاشت عدالت
در روز یکشنبه در ونزوئلا یک انتخابات سراسری برای گزینش شرکتکنندگان در مجلس مؤسسان قانون اساسی برگزار میشود. نیمی از منتخبین از حوزههای انتخاباتی عادی خواهند بود. نیم دیگر از هشت گروه ویژه از شهروندان مانند «کارگران»، «دهقانان»، «کارمندان» و غیره انتخاب خواهند شد. بخش دوم ممکن است غیرعادی باشد اما از نظام ایالات متحده که به رأیدهندگان در مناطق روستایی وزنه سنگینتری از شهرنشینان میدهد، کمتر دمکراتیک نیست.
مجلس جدید تغییرات در قانون اساسی کنونی را تدوین خواهد کرد. آن تغییرات بعداً به رأی همگانی گذاشته خواهند شد. احتمال میرود که نتیجه سیاستهای مورد حمایت اکثریت بزرگ مردم و دولت سوسیال دمکرات رییسجمهور مادورو را تقویت کند.
بخش ثروتمندتر جمعیت و همچنین لابیها و دولتهای خارجی سعی کرده اند مانع برگزاری انتخابات شوند یا در آن خرابکاری کنند.
ایالات متحده از فشارهای اقتصادی گوناگون، از جمله جنگ اقتصادی با تحریمهای هر چه فزایندهتر، علیه دولت ونزوئلا استفاده کرده است. اپوزیسیون راهپیماییهای خیابانی خشونتبار به راه انداخته، به مؤسسات و هواداران دولت حمله کرده و فراخوان اعتصابات سراسری داده است.
اما تصاویر تبلیغاتی نیویورک تایمز از راهپیماییهای اپوزیسیون در پایتخت، کاراکاس، فقط یک جمعیت چند ده نفری تا چند صد نفری را که اغلب جوانان خشن هستند، نشان میدهند. فراخوان اپوزیسیون به اعتصاب عمومی پژواک چندانی نداشت تا جایی که واشنگتنپست که مخالف سرسخت مادورو است مجبور شد اعتراف کند:
«در نیمه شرقی ثروتمندتر شهر، اکثر مغازهها درهای خود را بستند و از فراخوان اپوزیسیون، که رأیگیری را تحریم کرده و خواهان لغو آن شده، حمایت کردند. بزرگراه اصلی پایتخت در اوايل بامداد عمدتاً بسته بود، و گزارشهای رسیده حاکی از آن است که پلیس ملی در مرکز شهر به سوی اعتصابکنندگان گاز اشکآور پرتاب کرد. در محلات فقیرتر در غرب شهر، اعتصاب کمتر محسوس است، و اکثر مغازهها بازند و مردم در خیابانها حضور دارند.»
(ترجمه تبلیغات واشنگتنپست: «حتا محلات ثروتمند اپوزیسیون کاملاً تعطیل نبودند. پلیس مانع از آن شد که اپوزیسیون راههای مرکزی شهر را ببندد. در بخشهای فقیرتر شهر فراخوان اپوزیسیون به اعتصاب کاملاً نادیده گرفته شد.»)
اپوزیسیون فقط در درون اقشار ثرتمندتر جمعیت و فقط در چند شهر بزرگ فعال است. مناطق فقیر روستایی از سیاستهای دولتهای سوسیال دمکرات بهرهمند شده اند و به حمایت از آن ادامه میدهند.
نیویورک تایمز-لابی «تغییر رژیم» «دفتر آمریکای لاتین در واشنگتن» دیروز گامها در جهت جنگ آتی در ونزوئلا را مشخص کرد: «از زمان برگزاری همهپرسی، اپوزیسیون ونزوئلا گامهايی در جهت تشکیل یک دولت موازی برداشته است. این ممکن است يک ابتکار نمادین باشد. اما اگر اپوزیسیون در این مسیر به حرکت خود ادامه دهد، به زودی در پی رسمیت و پول بینالمللی خواهد بود، و حداقل به طور ضمنی با ادعای دولت موازی بودن میتواند به استفاده انحصاری مشروع از قهر متوسل شود. پس از آن چیزی را خواهد خواست که همه دولتها میخواهند: تسلیحات برای دفاع از خود. اگر اپوزیسیون موفق شود، ونزوئلا به ورطه یک جنگ داخلی خواهد افتاد، جنگی که درگیری کنونی در مقابل آن شبیه دست به یقه شدن دبستانی خواهد بود.»
(«دفتر آمریکای لاتین در واشنگتن» در کودتای هیلری کلینتون در هندوراس نیز درگیر بود)
«سیا» علناً نقشه سرنگون کردن دولت ونزوئلا را مطرح کرده است: «در یکی از روشنترین اشارات واشنگتن درباره دخالت آن در سیاستهای آمریکای لاتین، مایک پامپیو رییس «سیا» گفت او «امیدوار است که در ونزوئلا یک گذار رخ بدهد و ما [«سیا»] برای شناخت از پویایی در آنجا هر کار که بتوانیم انجام میدهیم.»
وی افزود: «من اخیراً در مکزیکوسیتی و یک هفته پیش از آن در بوگاتا بودم و درباره این موضوع مشخص مذاکره کردم، سعی کردم به آنها کمک کنم درک کنند کارهایی را انجام دهند که برای بخش آنها در جهان و بخش ما در جهان نتیجه بهتری داشته باشد.»
مقاله میافزاید: «[دولت ایالات متحده] در ونزوئلا درصدد تضعیف دولتهای منتخب آقای مادورو و دولت هوگو چاوز- که برای مدت کوتاهی در کودتای ۲۰۰۲ از قدرت برکنار شد- بوده است. برخی از تلاشها به شکل توزیع پول از طريق سازمانهایی مانند موقوفه ملی برای دمکراسی بین گروههای اپوزیسیون، و برخی دیگر به شکل تبلیغات ساده بوده است.»
در مه ۲۰۱۶ مقامات آمریکایی گفتند که ونزوئلا به سوی «بحران» ژرفی میرود که ممکن است به خشونت بیانجامد.
ما میتوانیم نتیجه بگیریم که خشونت آتی در ونزوئلا یک اقدام خودبهخودی اپوزیسیون نیست، بلکه اجرای نقشهای است که حداقل از مه ۲۰۱۶ آماده بوده است. احتمال میرود این قهراً نسخه آمریکایی انقلاب رنگی اجرا شده در چند کشور در دهه گذشته را به اجرا درآورد. تسلیحات و مزدوران مورد نیاز اپوزیسیون از کشورهای همسایهای که رییس «سیا» از آنها دیدن کرده، میآیند.
رأیگیری برای مجلس مؤسسان طبق برنامه پیش خواهد رفت. اپوزیسیون سعی خواهد کرد در آن خرابکاری کند، یا اگر نتوانست به خشونت متوسل شود. تسلیحات و مشورت تاکتیکی و حمایت احتمالاً پیش از این از طريق کانالهای «سیا» تأمین شده اند.
حمایت از دولت ونزوئلا بسیار بیشتر از حمایت از اپوزیسیون راست متحد ایالات متحده است. در ارتش هیچ نشانهای از عدم وفاداری به دولت دیده نشده است. اگر اتفاق غیرقابل پیشبینی رخ ندهد هر گونه تلاش برای سرنگون کردن دولت شکست خواهد خورد.
ایالات متحده میتواند با قطع واردات نفت از ونزوئلا به آن کشور آسیب بیشتری برساند. اما این احتمالاً قیمت بنزین را در ایالات متحده بالا خواهد برد. این در کوتاهمدت برای ونزوئلا مشکل ایجاد خواهد کرد، اما نفت قابل مبادله است و برای آن خریداران دیگری وجود دارند.
سرنگون کردن دولت ونزوئلا از انتخاب نخستین دولت نسبتاً سوسیالیست در سال ۱۹۹۹ در دستور کار بوده است. با ایستادگی نظامیان و مردم در برابر مداخله آشکار، کودتای آمریکایی سال ۲۰۰۲ شکست خورد. از آن زمان شیوههای «تغییر رژیم» با افزودن یک «اپوزیسیون دمکراتیک» تغذیهشده از خارج تغییر کرده است. استفاده از آن ابزار در لیبی و اوکرائین پیآمدهای منفی داشت و در سوریه شکست خورد. من اطمینان دارم که دولت ونزوئلا این موارد را تجزیه و تحلیل کرده و نقشههای خود را برای مقابله با تلاش مشابه آماده کرده است.
ایالات متحده به وابستگان کارکنان سفارت خود دستور داد از ونزوئلا خارج شوند. این هنگامی است که یک اقدام قریبالوقع انتظار میرود.

http://www.moonofalabama.org/2017/07/countdown-to-war-on-venezuela.html#comments

