ما در یک دوره کشمکش طبقاتی و بلاتکلیفی ژرف در ونزوئلا به سر می‌بریم. بحران ساختاری سیستماتیک سرمایه‌داری را باید مسؤول مشکلات اقتصادی دانست که ما با آن‌ها رویاور هستیم؛ و نظام کهنه، فاسد، فرسوده سیاسی که برای پاسداری از منافع طبقه سرمایه‌دار  مستقر شده علت ریشه‌ای بحران سیاسی است که اکنون با آن مقابله می‌کنیم. مبارزه رفیقانه داخلی در صفوف چاویست‌ها، که شامل حزب سوسیالست متحد ونزوئلا، کمونیست‌ها، و طيفی از گروه‌بندی‌های کوچک می‌شود، نهایتاً آینده ما را تعیین خواهد کرد. از این‌رو، در این صدمین سالگرد انقلاب کبیر اکتبر، درست است اگر گفته شود که، در جست‌وجوی یک راه‌حل برای این مشکلات، تنها گسست از سرمایه‌داری و یک پیشروی اصیل، طبقاتی، علمی، برنامه‌ای، متکی بر کارگران به سوی سوسیالیسم می‌تواند پاسخ‌ها را به دست دهد.

منبع: صدای سوسیالیستی
نویسنده: پال دابسون
تارنگاشت عدالت

گزارش از ونزوئلا

چگونه می‌توان یک قانون اساسی «کامل» را بهتر کرد، در حالی‌که یک فاشیست‌ بمب آتشزا به سوی شما پرتاب می‌کند

شامگاهی که هوگو چاوز درگذشت دوستی در میان اشک‌ها به من گفت که اکنون لحظه پایداری در دفاع از این روند تغییرات در ونزوئلاست، این‌که نبرد دشوار در شُرُف آغاز است. و چقدر او درست می‌گفت!

در زمانی‌که این مقاله منتشر می‌شود، و در پی حرکت استادانه رییس‌جمهور مادورو، مجلس مؤسسان ملی انتخاب شده و برای بازنویسی قانون اساسی ۱۹۹۹ ونزوئلا تشکیل شده است. این یک شاهکار نیست، زیرا در بحبوحه موج دیگری از عملیات تروریستی راست، با عناصر نیرومند فاشیستی (به ویژه در عرصه‌های لجستیک، تشکیلاتی و ارتباطاتی) که موجب کشته شدن نزدیک به یک‌صد نفر شده می‌آید.

قانون اساسی چگونه نوشته خواهد شد؟ براساس کدام خطوط سیاسی؟ آیا تروریست‌ها به انتخابات و تکمیل روند اجازه خواهند داد؟ این چگونه بر موازنه طبقات و حرکت به سمت سوسیالیسم تأثیر خواهد گذاشت؟

ما در یک دوره کشمکش طبقاتی و بلاتکلیفی ژرف در ونزوئلا به سر می‌بریم. رسانه‌های دولتی همیشه قانون اساسی ۱۹۹۹ را «کامل»، «مترقی»، و «غیرقابل بهتر‌شدن» توصیف کرده اند. آن توصیفات بیش‌تر بازتاب دهنده ماهیت لجام‌گسیخته جنگ تبلیغاتی است تا کیفیت سترگ سند ۱۹۹۹. ما، کمونیست‌ها، همیشه آن‌را به مثابه «یگ گام بزرگ به پیش»، «مترقی» و «بسیار مهم»، اما در زمینه‌هایی که «به میزان کافی جلو نرفت» دارای کمبود توصیف کردیم.

امید می‌رود که این مجلس مؤسسان ملی به اندازه کافی شهامت داشته باشد که به شیوه‌ای انقلابی و نه ارتجاعی گام‌های مؤثر لازم را برای ایجاد تغییرات ساختاری، سیاسی و اقتصادی لازم برای برون‌رفت کشور از بحران طولانی کنونی (سرمایه‌داری) بردارد.

ما، کمونیست‌ها، برای آوردن تغییرات متهورانه به مجلس مؤسسان فعالیت می‌کنیم، تغییراتی که در ساختار حکومت، در الگوی بورژوایی انتخابات، در اقتصاد استخراجی و انگلی که برنامه‌های اجتماعی ملت بر آن متکی است، در الگوی سیاسی منسوخ نولیبرالی، و در توجه به توازن طبقات که پس از نزدیک به بیست سال از «انقلاب» هنوز به سود بورژوازی است، ضروری می‌باشند.

اما، جناح‌های رفرمیست و ارتجاعی در درون حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا که طبقات متعدد را نمایندگی می‌کند-شبیه حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا و حزب کارگر در بریتانیا- در سال‌های اخیر دست بالا را گرفته اند و دنبال گنجاندن یک الگوی متفاوت، سوسیال دمکراتیک در قانون اساسی هستند.

مبارزه رفیقانه داخلی در صفوف چاویست‌ها، که شامل حزب سوسیالست متحد ونزوئلا، کمونیست‌ها، و طيفی از گروه‌بندی‌های کوچک می‌شود، نهایتاً آینده ما را تعیین خواهد کرد. اگر ما بتوانیم توازن نیروها را به سود يک بلوک کارگری- انقلابی پیرو سوسیالیسم علمی تغییر دهیم، و بورژوازی، عناصر رفرمیست چاویست را از مواضع اصلی قدرت بیرون کنیم، آن‌ها را مجبور نماییم در زمینه‌های مشترک مانند دفاع میهنی، ضدامپریالیستی از ملت و نه بیش‌تر از آن متحدین ما باشند، آن‌وقت است که یک نبرد عمده را برای کارگران شهرها و روستاها برده ایم.

اما، این مبارزه با ظرافت و به طور موازی با فعالیت علیه تهاجم پیش‌رونده راست افراطی پیش برده می‌شود.

این‌ها از جمله موضوعات مهمی بودند که در کنگره پانزدهم حزب کمونبست ونزوئلا که در ماه ژوئن برگزار شد، بررسی شدند.

در عین‌حال، اپوزیسیون راست به سبکی که تنها می‌توان آن‌را موفق توصیف کرد به سمت اهداف خود پیش می‌رود. آن‌ها، در پی پیروزی انتخاباتی خود در مجلس ملی، به بهره‌برداری از هر شکست، عدم کارآیی و فساد واقعی در دولت ادامه داده اند و از مردم طبقه متوسط و طبقه کارگر به خود اضافه کرده اند. کارزار ارتباطاتی بسیار موفق آن‌ها، هم در داخل ونزوئلا و هم در عرصه بین‌المللی، که اغلب بر نیمه حقیقت، تحریک، و دروغ قرار دارد بسیاری از کارگران و صاحبان مغازه‌های کوچک را متقاعد کرده که به پروژه رهایی ملی و سوسیالیسم چاویستی پشت کنند، و آن‌ها را از پایگاه طبقاتی‌شان بیگانه کرده است.

عملیات تروریستی خیابانی اخیر، که با مانورها، بحث‌های حقوقی و فعالیت‌های «متمدنانه»‌تر احزابی که این اقشار جامعه را نمایندگی می‌کنند همراه بوده، فشار عظیمی بر دولت وارد کرده است.

«همه‌پرسی» اخیر اپوزیسیون، که کمونیست‌ها آن‌را یک «شیادی تماشایی» توصیف کردند، گرچه ۷,۱ میلیون رأی ادعایی آن‌ها را به دست نیاورد (رقم تأیید‌نشده احتملاً به ۲‌میلیون نزدیک‌تر بود)، اما یک موفقیت در جنگ تبلیغاتی بود. همان‌طور تصمیم عجیب دیوانعالی برای اعطای حبس خانگی به یکی از رهبران فاشیست راستگرای افراطی- لئوپولدو لوپز- پس از گذراندن درصد کمی از مجازات ۱۴ سال زندان به خاطر نقش او در عملیات تروریستی سال ۲۰۱۴.

این وضعیت نیمه-آزاد که او از آن برخوردار است تنها به راست‌گرایان، که یک دولت ضعیف را احساس می‌کنند دلگرمی می‌دهد، آن‌ها مطمئن هستند که اگر در حین آتش زدن یک اتوبوس، شلیک به یک غیرنظامی، غارت یک مغازه، کشتن یک رهگذر، منفجر کردن یک ایستگاه انتقال برق یا یک پالایشگاه نفت، باج‌گیری از کسبه، یا حتا پرتاب بمب آتشزا به دفاتر عمومی- که همه این‌ها در هفته‌های اخیر اتفاق افتاده- دستگیر شوند کاملاً یا بخشاً مصونیت خواهند داشت.

وظایفی که رییس‌جمهور مادورو، دولت، متحدین آن، مجلس مؤسسان، و ما-همه سوسیالیست‌ها و انقلابیون در خبابان، که نهایتاً مسؤولیت با آن‌هاست- با آن مواجه هستند، عظیم است. پی‌آمدهای شکست ما در تضمین روند کنونی تغییرات و پیشروی استوار، ددمنشانه خواهد بود و احتمالاً سرکوب و پیگرد- هم قانونی و هم فراقانونی- را شامل خواهد شد.

بحران ساختاری سیستماتیک سرمایه‌داری را باید مسؤول مشکلات اقتصادی دانست که ما با آن‌ها رویاور هستیم؛ و نظام کهنه، فاسد، فرسوده سیاسی که برای پاسداری از منافع طبقه سرمایه‌دار  مستقر شده علت ریشه‌ای بحران سیاسی است که اکنون با آن مقابله می‌کنیم.

از این‌رو، در این صدمین سالگرد انقلاب کبیر اکتبر، درست است اگر گفته شود که، در جست‌وجوی یک راه‌حل برای این مشکلات، تنها گسست از سرمایه‌داری و یک پیشروی اصیل، طبقاتی، علمی، برنامه‌ای، متکی بر کارگران به سوی سوسیالیسم می‌تواند پاسخ‌ها را به دست دهد.

http://www.communistpartyofireland.ie/sv/08-venezuela-2.html