برای ناسیونالیسم و برای رسانه‌های توده‌ای «کلیه فعالیت‌ها با نشانه‌های چپ ، هرقدرهم که مهم بوده‌باشد، ارزشی ندارد، فارغ از این‌که تا چه حد به میهن و مردم ما کمک کرده و باعث افتخار آن شده است. تنها چیزی که برای آنان مهم است شکست ما در جنگ داخلی و همین ‌طور ناراحتی آنان از این که چرا هنوز ایدئولوژی چپ موجود است و با وجود آنهمه پیگرد هنوز فعال بوده و عمل می‌کند. آری حقیقت دارد. ما شکست خوردیم و مجبور شدیم خود را به گوشه‌ای بکشیم! بیش از این از ما چه می‌خواهید؟ چرا نمک به زخم‌های ما می‌پاشید؟

ردگلوب

تارنگاشت عدالت

موسیقی‌دان مشهور میکیس تئودوراکیس طی مقاله‌ای تحت عنوان «راجع به هیستری ضدکمونیستی» که روز دوشنبه هفته جاری در روزنامه بورژوائی یونانی «تا نئه‌آ» منتشر شد علیه تهمت‌های ضدکمونیستی که در رابطه با همایش‌های مربوط به ریاست نوبتی استلند در اتحادیه اروپا در رسانه‌های یونانی براه افتاده موضع‌گیری کرد. او نوشت «هیستری ضدکمونیستی که روزنامه شما را پر کرده مرا به هراس می‌افکند. من بعنوان یک کمونیست جوان افتخار داشتم در صفوف جبهه آزادی‌بخش ملی EAM برای دستیابی به آزادی مبارزه کنم. بعدها در دوران خونتای نظامی من در جبهه میهنی برای احیای دمکراسی مبارزه می‌کردم».

برای ناسیونالیسم و برای رسانه‌های توده‌ای «کلیه فعالیت‌ها با نشانه‌های چپ ، هرقدرهم که مهم بوده‌باشد، ارزشی ندارد، فارغ از این‌که تا چه حد به میهن و مردم ما کمک کرده و باعث افتخار آن شده است. تنها چیزی که برای آنان مهم است شکست ما در جنگ داخلی و همین ‌طور ناراحتی آنان از این که چرا هنوز ایدئولوژی چپ موجود است و با وجود آنهمه پیگرد هنوز فعال بوده و عمل می‌کند.

آری حقیقت دارد. ما شکست خوردیم و مجبور شدیم خود را به گوشه‌ای بکشیم! بیش از این از ما چه می‌خواهید؟ چرا نمک به زخم‌های ما می‌پاشید؟ همراه با خون ما که نقش تعیین کننده‌ای در تسخیر آزادی و دمکراسی ایفاء کرد، همه چیز را از ما گرفتید! کشور، دولت، فرهنگ، علم، ارتش، پلیس، بانکها، رسانه‌ها و تلویزیون. ما در گوشه‌ای ماندیم. شهروندان درجه دو (مثل دوران جنگ‌های داخلی).»

تئودوراکیس به تشنج‌آفرینی رسانه‌های بورژوائی علیه اتحاد شوروی و ارتش سرخ می‌پردازد و سئوال می‌کند: «در مورد او، استالین، فرمانده کل ارتش سرخ با پیروزی‌هایش در استالین‌گراد، مسکو، لنینگراد و برلین هیچ‌چیز برای گفتن ندارید؟ اگر ارتش سرخ و استالین نبود ما امروز در چه وضعی بودیم؟ آیا در این مورد فکر کرده‌اید؟ چه‌کسی مانع از این شد که هیتلر جهان را با هزاران آئوشویتس پر کند؟ آیا می‌توانید یونان پر از اردوگاه‌های مرگ را پیش چشمان خود مجسم کنید؟ … واضح است که هواداران کهنه و جدید فاشیسم با استالین و کمونیسم سرجنگ داشته باشند زیرا که او رهبر محبوب آنان آدولف هیتلر را شکست داد! و شما، امروز، دلیل شما چیست؟ شما کمونیست‌ها را به کمک باندهائی مثل شبه‌نظامیان ضدکمونیست «سورلاس» و «ورتاکوس» مانند پشه کشتید. با دادگاه‌های نظامی و ۱۶۰۰۰ اعدام بویژه از جوانان پسر و دختر کمونیست. با اردوگاه‌هائی چون «ماکرونیزوس» که ۱۰۰ هزار یونانی درآنجا محبوس بودند و رنج کشیدند. با کشتارگاه‌های سازمانهای امنیتی که در آن هزاران کمونیست مرد و زن به بیرحمانه‌ترین وجهی مورد شکنجه قرار گرفتند.

ما که هستیم؟ جنایتکار و یا قربانی؟ و برای چه مبارزه کردیم؟ آیا ما برای یونان و خلق یونان مبارزه نکردیم؟ آیا خونتای نظامی، سازمان‌های شبه‌نظامی … از صفوف ما آمدند؟ گذشته از مزدوران اشغالگران خارجی که سلطه غالب ایالات متحده آمریکا برپایه آن استوار شده بود که هنوز هم زنده است و در غالب یادداشت‌ها و ترویکا بما حکومت می‌کند و ما را به مرز فاجعه ملی سوق داده است.

فکر می‌کنم شما بتوانید خیلی ساده خشم مرا درک کنید، زیرا برای من و همین‌طور برای هزاران فرد دیگر تعهدات و مبارزات ما زیر پرچم سرخ مقدس‌ترین چیز در دوران حیات ما بوده است که تنها یک هدف داشت و آن تضمین آزادی، استقلال و خوشبختی خلقمان بود.