منبع: گاردین، نشریه حزب کمونیست استرالیا
نویسنده: فینین کانینگهام
تارنگاشت عدالت
وقتی که به داستانهای جاسوسی جنگ سرد و قتلهای جنایی میرسد انگلیسیها به خاطر شَم دراماتیکشان مشهورند. ایان فلمینگ [نویسنده داستانهای جیمز باند]، جان لکاره [نویسنده داستانهای جاسوسی] و آگاتا کریستی [نویسنده داستانهای جنایی و کارآگاهی] را به یاد آورید. اما نمایش هفته گذشته درباره مسموم شدن یک جاسوس روسی سابق بر روی صندلی یک پارک عمومی در یک شهر قشنگ انگلیسی به طرز مشکوکی بیش از حد دراماتیک است.
گمان زده میشود که روسی تبعیدی، که از سال ۲۰۱۰ در بریتانیا زندگی میکند، ممکن است با یک ماده عصبی مسموم شده باشد. براساس گزارشها، در زمان نگارش این سطور او در یک بیمارستان در وضعیت بحرانی قرار دارد.
چند ساعت پس از انتقال اسکریپال به بیمارستان در سالیسبوری، همراه با دختر بزرگسال او، سیاستمداران و رسانههای انگلیسی داستانی را به راه انداختند مبنی بر اینکه این دو نفر قربانی توطئه کرملین شده اند.
ترزا می نخستوزیر انگلیس نشست امنیت ملی را در «داونینگ استریت» تشکیل داد و بوریس جانسون وزیر امور خارجه او به پارلمان گفت اگر معلوم شود مسکو در حادثه مسموم کردن دخالت داشته، تحریمهای بیشتری بر روسیه تحملیل خواهد شد.
استفاده جانسون از کلمه «اگر» بیربط به نظر میرسید، زیرا او قبل از آن کنایههای سنگین و سریعی را برای سرزنش کردن روسیه ردیف کرده بود. جانسون با شدت و تعجیل قابل توجهی قصد کرد روسیه را درگیر معرفی کند: «ما نمیدانیم دقیقاً در سالیسبوری چه اتفاق افتاده، اما هر قدر که بد به نظر برسد، این یک جنایت دیگر در فهرست جنایاتی است که میتوان به روسیه نسبت داد.»
مسکو این گمانهزنی لجام گسیخته را به مثابه اتهامات «هرزه» با هدف دامن زدن به «احساس روسیهستیزی» در میان افکار عمومی بریتانیا رد کرد.
رسانههای انگلیسی سریعاً گزارش دادند که منابع امنیتی میگویند نیروهای ضدتروریستی بریتانیا «در شکار یک شبکه از قاتلان بسیار آموزش دیدۀ مظنون به حمله با ماده عصبی میباشند.» آن قاتلان آتی همچنین به مثابه «کارگزار دولت» توصیف شدند و حدس زده شد که به یک «آزمایشگاه ویژه» دسترسی دارند.
گمان زده میشود که سرگئی اسکریپال و یولینا دختر ۳۳ ساله او طی پیادهروی بعدازظهر در سالیسیوری با سم عصبی معروف به «وی ایکس» مورد حمله قرار گرفتند.
اسکریپال پس از آنکه به مثابه بخشی از یک مبادله جاسوسان تبعید شد، طی هشت سال گذشته در بریتانیا زندگی میکرده است. سرهنگ سرویس اطلاعات نظامی روسیه در سال ۲۰۰۶ پس از آنکه معلوم شد به عنوان جاسوس دوجانبه برای سرویس جاسوسی خارجی انگلیس- ام۱۶- کار میکرده به خیانت محکوم شد. پس از چهار سال زندان در روسیه، جاسوس سیاهرو طی یک مبادله به سبک جنگ سرد به بریتانیا تحویل داده شد.
چیزی که رسانههای بریتانیا بیپروا به آن دامن میزنند این است که کرملین برای انتقام از خیانت گذشته او دستور قتلش را صادر کرد.
برای جا انداختن این ادعا، مقایسه با مرگ یک مأمور سابق سرویس مخفی روسیه به نام الکساندر لیتوینکو مطرح میشود. او در سال ۲۰۰۶ از مسمومیت ناشی از پولونیوم رادیوآکتیو در یک بیمارستان لندن درگذشت. در آن مورد هم، رسانهها و سیاستمداران بریتانیا اتهامات بیپایهای را درباره درگیری کرملین در مرگ لیتوینکو مطرح کردند.
در آن مورد هم مانند مورد اسکریپال در این هفته، مسکو گفت با مرگ لیتوینکو هیچ ارتباطی ندارد. یک تحقیق نیمهرسمی شکبرانگیز بریتانیا نتیجه گرفت که «شواهد اتفاقی مبنی بر مسؤولیت دولت روسیه» در مرگ لیتوینکو وجود دارد. تحقیق بریتانیا هیچ مدرکی ارايه نکرد.
اما، در برابر آن، شواهد محتمل حاکی از آنند که لیتوینکو تصادفاً در نتیجه معاملات مشکوک خود با باندهای بزهکار و قاچاقچیان بینالمللی پولونیوم مسموم شد.
در هر حال، شباهت واقعی بین مورد سرگئی اسکریپال و الکساندر لیتوینکو شیوه خبیثانهای است که مقامات انگلیسی از آن برای تبلیغات ضدروسیه بهرهبرداری میکنند.
این بسیار مهم است که انتخابات ریاست جمهوری روسیه قرار است در این ماه برگزار شود. چه راه بهتر از متهم کردن کرملین به انجام یک توطئه ترور در خاک بریتانیا علیه یک جاسوس سابق روسیه، برای ملوث کردن پیروزی انتخاباتی قابل پیشبینی رییسجمهور ولادیمیر پوتین؟
به این فکر کنید. زمان این نوطئه ادعایی از نقطه نظر روسیه مسخرهآمیز خواهد بود. چرا یک جاسوس روسی که نزدیک به یک دهه به آرامی در انگلستان زندگی کرده، در آستانه انتخابات ریاست جمهری روسیه هدف انتقامجویی کرملین قرار گیرد؟ این معنی نمیدهد.
پرسش کارآگاهی معتبر «به سود کیست؟» به احتمال درگیری خبیثانه بریتانیا اشاره میکند. واکنش هدایت شده فوری سیاسی و رسانهای به حادثه مسموم شدن اسکریپال در برگیرنده هدایت آن برای ارزش تبلیغاتی است.
اکنون چند هفته است که مقامات انگلیسی و رسانههای دنبالهرو آنها به جنجال درباره حملات سایبری روسیه و دیگر ابزار خرابکاری برای به خطر انداختن غیرنظامیان انگلیسی دامن میزنند. گوین ویلیامسن وزیر دفاع بریتانیا این ادعای بیپایه را مطرح کرد که «هزاران و هزاران» بریتانیایی میتوانند توسط مأموران روسی که گویا نقشه دارند به زیرساختهای بریتانیا، مانند تأسیسات انرژی و ارتباطات حمله کنند، کشته خواهند شد.
این بیمسؤولیتی افراطی از سوی مقامات و رسانههای انگلیسی به یک تب هیستریک مبدل شده است.
اما روسهراسی بیپایان، مانند آنچه که این هفته با اتهامات غیرمسؤولانه علیه روسیه در ارتباط با مسموم شدن سرگئی اسکریپال دیدیم، در خدمت آماده کردن افکار عمومی بریتانیا برای خصومت ضدروسی بیشتر است.
با توجه به برنامه دیرین مقامات انگلیسی برای روسیهستیزی، منافع آنها از مسموم کردن اسکریپال بیشتر از روسیه بود.
و در حالیکه به «کار کیست؟» فکر میکنیم، یک سرنخ دیگر این است: اگر از عنصر مسمومکننده ایکس (وی. ایکس) برای آسیب رساندن به جاسوس سابق روسیه استفاده شده، مجریان آن برای انجام عمل خود به منابع بیدردسری دسترسی داشته اند.
آزمایشگاه فوق محرمانه سلاحهای شیمیایی بریتانیا در «پورتون دوان» فقط شش مایل [۹ کیلومتر] از جایی که اسکریپال و دخترش در سالیسبوری روز یکشنبه ظاهراً مورد حمله قرار گرفتند، فاصله دارد. «پورتون داون» آزمایشگاهی است که «وی. ایکس» برای نخستن بار در دهه ۱۹۵۹ در آنجا تولید شد. این یکی از کشندهترین سلاحهای شیمیایی است که تاکنون تولید شده است. و این مثل چای بعدازظهر انگلیسی است.
این است انگیزه و وسیله. اما، هی، وقتی نام بازی روسیهستیزی است، چه کسی به منطق نیاز دارد؟
برگرفته از:
Information Clearing House
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 