منبع: اومانیته

نیکولا سارکوزی دیروز بازداشت شد. او درارتبابط با اتهام کمک مالی رژیم معمر قذافی به کارزار انتخاباتی سال ۲۰۰۷ مورد بازجویی قرار گرفت.

آیا واقعاً لازم است برای فهمیدن منشأ پنج سال ریاست جمهوری نیکولا سارکوزی به تریپولی میانبر زد؟ پرونده لیبی در عرض پنج سال بنحو چشمگیری گسترش یافته، و برای نخستین‌بار به بازداشت سارکوزی منجر شده است. آیا کارزار موفق انتخابات ریاست جمهوری نیکولا سارکوزی در ۲۰۰۷ از کمک مالی سِری معمر قذافی بهره برد؟ هیچ پاسخ روشنی برای این پرسش ساده وجود ندارد. تحقیقات در ابتدا درارتباط با سوء استفاده از پول عمومی، رشوه و فساد شروع شد، اما در ژانویه گسترش یافت و شامل «تأمین مالی غیرقانونی یک کارزار انتخاباتی» شد. مجموعه‌ای از عناصر غیرعادی و همچنین تمرکز بر لیبی خواست یک نگاه دیگر بر روابط بین سارکوزی و قذافی را پیش کشید.

سیف الاسلام قذافی، پسر معمر قذافی در مصاحبه با کانال یورونیوز گفت: «سارکوزی باید پولی را که برای تأمین کارزار انتخاباتی خود از لیبی دریافت کرد بازگرداند.» این اظهارات، و همچنین اتهامات سال بعد، باعث شد که دادستان پاریس در آوریل ۲۰۱۳ یک بررسی قضایی را آغاز کند. اتهامات بعدی از جانب زیاد تقی الدین، یک تاجر مرتبط با سارکوزی مطرح شد. در ژوئن همان‌سال، مفتح میسوری، یکی از مترجمین سابق قذافی، در برنامه «تحقیق بیش‌تر» در کانال ۲ فرانسه گفت که «قذافی شخصاً به من گفت که لیبی حدود ۲۰ میلیون دلار به سارکوزی پرداخته است.» او گفت، البته «هیچ سند یا چک بانکی وجود نداشت، فقط چمدان‌های پول نقد.»

نشانه‌های یک توافق بین پاریس و تریپولی در ۲۰۰۷
آیا این آغازگر روابط مالی بین پاریس و تریپولی بود؟ در ژوئیه ۲۰۰۷، بیست و سه پرستار بلغاری و یک پزشک فلسطینی، که از سال ۱۹۹۹ توسط نظام قضایی لیبی زندانی بودند، آزاد شدند. آن‌ها متهم بودند که از طريق انتقال خون ۴۰۰ کودک لیبیایی را به ویروس اچ.‌ای.وی دچار کرده بودند. سیسیلیا سارکوزی، همسر رییس‌جمهور، تعریف کرد که چگونه دو گارد مسلح او بنحو شگفت انگیزی قفل‌ سلول‌های زندان را باز کردند. با مور سوءظن قرار گرفتن توافق بین پاریس و تریپولی، یا دقیق‌تر، بین سارکوزی و قذافی، این روایت رومانتیک از رویداها زیر سؤال رفت. در نتیجه این رفتار برجسته، موقعیت بین‌المللی سارکوزی بالا رفت، و قذافی بنوبه خود باب گفت‌وگو با غرب را، که زمانی دشمن او بود، باز کرد.

باور بر این است که سارکوزی در ازای این آزادی پر سر و صدای زندانی‌ها، به رژیم لیبی قول انتقاد فن‌آوری بسیار حساس را داد، که با یک یاداشت تفاهم و با دور زدن قوانین بین‌المللی پیرامون عدم گسترش اتمی تصویب شد. ژان- دیوید لافیت مشاور دیپلوماتیک صدر حکومت، در پاسخ به یک پرسش کمیسوین پارلمانی در پائیز ۲۰۰۷ وجود چنین توافق‌نامه‌ای را انکار کرد. اما مارک پیرینی، سفیر سابق اتحادیۀ اروپایی در لیبی در همان کمیسیون تأیید کرد که مذاکرات اتمی بین پاریس و تریپولی «عامل تعیین‌کننده» (l’élément décisif) در آزادی زندانی‌ها بود. در هر حال، جمهوری فرانسه با قذافی دردسر آفرین‌تر از پیش مشوش شد.

در دسامبر ۲۰۰۷، قذافی در یک سفر رسمی به پاریس با تشریفات ویژه مورد استقبال قرار گفت. سفر شش روز (دو برابر پروتکل عادی) طول کشید. سفر شامل پذیرایی‌ در کاخ الیزه و مجلس ملی، بازدید اختصاصی از لوور و ورسای، و شکار در جنگل‌های رامبوییه بود. سارکوزی حتا در چادر‌های بادیه‌نشین‌ها که در باغ‌ عمارت شهرداری ماریگنی به پا شده بود، به گفته طنز آلود روزنامه فیگارو «طبق سنت صحرا که سارکوزی کاملاً رعایت می‌کند» از مهمانان خود استقبال کرد.

سارکوزی این سفر را با اشاره به مشاغل، رشد و قراردادهایی که «دیگران بسیاری از بودن به جای ما خوشحال خواهند بود» توجیه می‌کرد. در تابستان، سیف الاسلام قذافی ارزش این قرادادها را برای روزنامه‌های لوموند و نیوزویک افشاء کرد: ۳۰۰‌میلیون یورو برای بیمارستان بن‌غازی، ۴۰۰‌میلیون یورو برای کودکان مبتلا به اچ. آی. وی، بخشش بدهی (l’effacement de la dette) لیبی به چندین کشور اروپایی، بیش از ۳۰۰ میلیون یورو در قرادهای نظامی با شرکت «هوافضا و صنایع جنگی ‌اروپایی» [«گروه ایرباس»]، و یک نیروگاه بزرگ اتمی. این‌ها میلیون‌ها یورویی بود که قرار نبود جمعیت فرانسه آن‌ها را ببینید.

به گفته دیوید مارتینون سخنگوی کاخ الیزه، «این بازگشت مترقی قذافی به درون جامعه جهانی، با چندین  رفتار مشخص سیاسی بسیار مهم ممکن شد.» این با حرص و آز قذافی همراه بود؛ او همیشه از اتحاد با پاریس بیش‌تر می‌خواست. سارکوزی، بالعکس، از اتحاد عقب نشست. با این وجود، در پی مداخله، اتحادیۀ اروپایی مراکز نگه‌داری آوارگان را در تریپولی برپا کرد، و با گسترش شورش در لیبی، سارکوزی در بهار ۲۰۱۱ با هیأت ملی برای تغییر رژیم در لیبی همراه شد. او در کنار یک مداخله بین‌المللی، مداخله‌ای را سازماندهی کرد که با ترور متحد سابقش در اکتبر خاتمه یافت.

آیا انگیزه‌های واقعی برای مداخله فرانسه در لیبی را باید زیر سؤال برد؟ این چیزی است که مارسل سسالدی، وکیل مدافع چندین شخصیت پیشین لیبی مطرح می‌کند. با رفتن قذافی، فقط تعداد انگشت‌ شماری، از جمله خود سارکوزی و کارمندان رژیم سابق که در زندان الحدباء زندانی هستند پاسخ را می دانند‌

https://www.humanite.fr/nicolas-sarkozy-la-traversee-du-desert-libyen-652289

همچنین نگاه کنید به

چرا بایستی قذافی کشته میشد؟