آیلت شاکد، وزیر دادگستری اسرائیل [و مریم رجوی] از این‌که جان بولتون به سمت مشاور امنیت ملی ایالات متحده منصوب شده بسیار خوشحال به نظر می‌رسد

یکی از معدود لحظاتی که دونالد ترامپ در جریان کارزار انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶  خود ذره‌ای درست حرف زد، هنگامی بود که از میلیاردها دلاری که برای به راه انداختن جنگ در خاورمیانه هدر شده، انتقاد کرد. او در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ در شارلوت، کارولینای شمالی گفت آن جنگ‌ها «فقط تروریسم بیش‌تر، مرگ بیش‌تر، و رنج بیش‌تر تولید کرده اند» و پول درگیر می‌توانست در داخل بهتر هزینه شود.

با این وصف، در چند هفته گذشته ترامپ اعلام کرده است مایک پومپئو سرپرست «سیا» را به وزارت امور خارجه منتقل خواهد کرد، و امیدوار است جینا هسپل شکنجه‌گر جای او را بگیرد، و جان بولتون اَبَر-باز و نماینده پیشین در سازمان ملل را به سمت مشاور امنیت ملی خود منصوب کند.

جنگ‌طلبی بولتون در دل فعالینی که زندگی حرفه‌ای او را دنبال کرده اند، ترور می‌آفریند. رسانه‌های اجتماعی با ترس از جنگ با ایران و یا ترس از جنگ با کره دلمشغول بوده اند. همان‌طور که «بررسی کتاب نیویورک» به درستی گفت، او «یک فرد عصبانی است.»

بولتون البته هرگز در مورد موضع جنگ‌طلبانه خود در دهه ۲۰۰۰ در عراق و حمایت سرسختانه‌اش از اقدامات مرگبار اسرائیل در لبنان در سال ۲۰۰۶ اعتراف نکرد. او در ارتباط با فلسطین از دیرباز یک تندرو بوده است.

کوته‌فکران ضدفلسطینی مانند آیلت شاکد وزیر دادگستری اسرائیل فوراً این انتصاب را جار زدند. او انتصاب را ستود-ستایش یک نژادپرست از نژادپرست دیگر- دولت ترامپ را به خاطر ظهور آن به مثابه هم‌دل‌ترین دولتی که اسرائیل تاکنون دیده، ستایش کرد.

سه دولت
بولتون «راه‌حل سه دولت» را پیشنهاد کرده است: اسرائیل، غزه به مصر، و ساحل غربی به اردن داده شود.

او در سال ۲۰۱۴ در یک سرمقاله در «واشنگتن تایمز» ادعا کرد که تحت نقشه او «موضوع ستیزآفرین وضعیت بیت‌المقدس به مثابه پایتخت پیشنهادی برای «فلسطین» ناپدید خواهد شد، زیرا مشخصاً امان برای اردن بزرگ‌تری پایتخت خواهد بود.»

این یک فکر سحرآمیز بود. او با چند کلمه موضوع بیت‌المقدس، یکی از بحث‌انگيز‌ترین موضوعاتی که اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها را جدا می‌کند، حل کرد.

بولتون که طی فعالیت خود از خشونت اسرائیل علیه فلسطینی‌ها حمایت کرده، سپس ضعف فلسطین را به مثابه یک دلیل کلیدی برای این‌که  راه‌حل دو دولت نمی‌تواند وجود داشته باشد، ذکر کرد. «به وضوح دو دولت که یکی از آن‌ها تا آینده قابل پیش‌بینی نمی‌تواند الزامات اساسی، عملی برای ورود به تعهدات بین‌المللی و اجرای آن‌ها، از جمله متأسفانه فقدان روشن مشروعیت خودش را تأمین کند، نمی‌توانند در صلح و امنیت در کنار هم زندگی کنند.»

گرچه او مستقیم نگفت، اما ظاهراً به نظر او واقعیت آپارتاید بهتر از فشار بر اسرائیل برای دو دولت یا حقوق برابر در یک دولت بود.

«راه‌حل سه دولت» بولتون به سادگی با ایده‌ای که استیو بنن، استراتژیست ترامپ در ژانویه ۲۰۰۷ در ضیافت شام برای انتخاب کابنیه مطرح کرد، هم‌خوان است. مایکل ولف در کتاب «آتش و خشم: درون کاخ سفد ترامپ» می‌گوید: «بنن گفت «بگذارید اردن ساحل غربی را ببرد، بگذارید مصر غزه را ببرد، بگذارید آن‌ها با هم معاملعه کنند. یا در سعی انجام آن غرق شوند.»»

روجر ایلز رییس سابق «فاکس نیوز» در همان ضیافت اعلام کرد که بولتون یک «بمب‌انداز» و «یک فرد حقیری» است. «اما به او نیاز دارید. چه کسی با اسرائیل خوب است؟» ایلز متعاقباً مرد و بنن توسط ترامپ برکنار شد. اما از انتصاب تازه چنین به نظر می‌رسد که آن‌ها هنوز حرف آخر را می‌زنند. و آن حرف‌ها به نحو فزاینده‌ای به سمت درگیری نظامی است.

همان‌طور که سام حسینی، روزنامه‌نگار در توئیتر نوشت: «با انتصاب بولتون و معرفی پومپئو و هسپل، ترامپ آشکارا هر چه بیش‌تر به سمت  یک دولت جنگی می‌رود. همان‌طور که یک سال پیش نوشتم او مانند اوباما در انتخابات ضدجنگ بود اما عکس آن‌را انجام می‌دهد. ترامپ و اوباما دقیقاً چقدر شبیه هستند.»

آماده شدن برای تأثیر
ما از ترامپ و مشاوران تندرو او چه می‌توانیم در خاورمیانه انتظار داشته باشیم؟ اگر ترامپ و بولتون بتوانند توافق اتمی ۲۰۱۵ ایران را لغو کنند کل منطقه از بد به بدتر خواهد رفت. جنگ با ایران پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸ یا انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ می‌تواند به هم‌ریختگی منطقه را که ۱۵ سال پیش با جورج دبلیو بوش در چنین ماهی آغاز شد، کامل کند.

مقاومت عظیم در برابر جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ نتوانست جلوی آن طرح فاجعه‌بار را بگیرد.

این بار، اگر ترامپ، پومپئو و بولتون کشور را به سمت جنگ با ایران سوق دهند، تعداد در خیابان‌ها ممکن است بیش‌تر باشد، اما آن‌ها می‌توانند به طور هم‌زمان با میلیشیای مسلحی که دولت ترامپ برانگیخته، مواجه شوند.

روز‌های تیره‌ای در پیش است. باید دید آیا اروپا شهامت اخلاقی آن‌را دارد که هر تلاش ائتلافی سازماندهی شده توسط پومپئو وزیر امور خارجه را پس بزند. تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا با خوشحالی در جاده دروغ و دهشت در عراق، بوش را دنبال کرد. شاید رهبران اروپایی نسبت به ترامپ و نومحافظه‌کاران و محافظه‌کارانی که او در سال ۲۰۱۸ با آن‌ها خود را احاطه کرده است، تردید بیش‌تری داشته باشند.

خوب است آن‌ها به یاد بیاورند که بولتون در کتاب خود به نام «تسلیم یگ گزینه نیست: دفاع از آمریکا در سازمان ملل و خارج» نوشت: «شادترین لحظه برای من در دولت زمانی بود که شخصاً امضای زیر «اساسنامه رم» را [که دیوان بین‌المللی کیفری را به وجود آورد] پس گرفتم.» و آن‌ها باید به خاطر داشته باشند که بهترین دوست‌های او اسلام‌هراس‌های رسوایی مانند پملا گلر و رابرت اسپنسر هستند.

در ارتباط با فلسطین، هرج‌ومرج بیش‌تر احتمالاً به نفع جنبش شهرک‌سازی اسرائیل خواهد بود که به طور غیرقانونی اراضی فلسطینی بیش‌تری را در ساحل غربی، از جمله در بیت‌المقدس تصرف خواهد کرد. از اسرائیل، ایالات متحده، مصر و عربستان سعودی فقط می‌توان انتظار داشت که فشار را به یک اندازه بر رهبری فلسطین و برخلق فلسطین افزایش دهند.

«نهاد عوض» از «شورای روابط آمریکایی-اسلامی» موضوع را خوب فهمید وقتی گفت: «بولتون آخرین کسی است که باید این پست بسیار مهم، که به قضاوت درست، یک رویکرد متکی بر فاکت‌هايی که به موضوعات امنیت ملی نیاز دارد، به او محول شود.» درستی پیش‌بینی عوض مبنی بر این‌که انتصاب بولتون «می‌تواند به درگیری‌های بین‌المللی غیرلازم و غیرسازنده بیانجامد»، در شرایطی که به هم‌ریختگی دولت ترامپ ادامه دارد و او در آستانه انتخابات آینده برای درست نشان دادن خود در جبهه داخلی دنبال یک دشمن می‌گردد به احتمال قوی ممکن است به اثبات برسد.

این یک بحث عمیقاً بدبینانه است، اما بحثی است که با خصوصیات خودپرستانه و خبیثانه‌ای که ترامپ تا به امروز به نمایش گذاشته کاملاً می‌خواند. بعید است بولتون یک کنترل بر بدترین غرايز ترامپ باشد-و در واقع، او محتملاً مشوق اصلی برای این غرايز است.

https://mltoday.com/boltons-plan-to-make-palestine-disappear/