تارنگاشت عدالت
در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری روز ۱۷ ژوئن یک بلوک دست راستی در مقابل یک بلوک چپ قرار خواهد داشت و به دلایل مختلف این یک لحظه تاریخی در تاریخ انتخابات کلمبیا است. با «گوستاوو پترو» برای اولین بار پس از رفرم قانون اساسی در سال ۱۹۹۱ یک نامزد مترقی و چپ به دور دوم انتخابات راه پیدا کرده است. در دور دوم انتخابات مردم کلمبیا باید بین دو برنامه انتخاباتی و دو طرح اجتماعی کاملاً متضاد یکی را انتخاب کنند.
«ایوان دوکه» نماینده سیاست ارتجاعی در خدمت زمینداران بزرگ و خبرگان سیاسی است. او نماینده به اصطلاح «اوریبیسم» است که اشاره به نام ريیسجمهور محافظهکار دست راستی سابق «آلوارو اوریبه وِلِس» میباشد. او در گذشته همراه با مربی سیاسی خود کوشش کرد تا روند صلح را در کشور تخطئه کند. برعکس او، هسته مرکزی خواستهای سیاسی «گوستاوو پترو» با گرایشات چپ فايق آمدن بر نابرابری شدید در مالکیت بر زمین است. او قصد دارد دسترسی به آموزش و پرورش و بهداشت را تسهیل نماید و در جهت استقرار یک دمکراسی صلحآمیز مطابق با روح قرارداد صلح مبارزه کند.
در تظاهرات پس از اعلام نتایج دور اول انتخابات «پترو» تأکید کرد که مردم کلمبیا در دور نهايی انتخابات بین دو گزینه باید یکی را انتخاب کنند: «راه استبداد و پیگرد سیاسی و یا دمکراسی جامع، حقوق و آزادی برای شهروندان کلمبیا.» او گفت: «سؤال اینجاست که آیا ما باز به خشونت بازخواهیم گشت و یا یک جامعه صلح آمیز بنا خواهیم نمود؟»
انتخابات ریاست جمهوری بیش از ۵۰ سال است که در سایه درگیری های مسلحانه انجام می شود و این بار، اولین بار بود که در صلح و آرامش صورت گرفت. همینطور سازمان چریکی فعال ELN (ارتش آزادیبخش ملی) به همین مناسبت برای ۵ روز اعلام آتشبس نمود. تعداد شرکتکنندگان (۵۳٪ واجد شرایط) برای شرایط کلمبیا به طور فوقالعادهای بالا بود. برای اولین بار از سال ۱۹۹۹ بیش از نیمی از انتخابکنندگان واجد شرایط در انتخابات شرکت کردند. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۴ تعدا شرکتکنندگان در انتخابات تقریباً ۴۰٪ بود.
آرای کم نامزد لیبرال «اومبرتو دلا کاییه لومبانا» که در حال حاضر ريیس هیأت نمایندگی در مذاکرات صلح با سازمان سابق چریکی «ارتش انقلابی کلمبیا-ارتش خلق» (FARC-EP) در هاوانا است و همین طور «جرمن وارگاس یِه راس» که تا اعلام نامزدی خود برای پست ریاست جمهوری تا سال گذشته معاون ريیسجمهور بود نشانه شکست روشن استبلیشمنت کشور است. هم «گوستاوو پترو» و هم «سرجیو فاخارادو» به هیچیک از احزاب سنتی کشور تعلق ندارند و توانستند به عنوان نامزدهای مستقل آرای زیادی از مردم را جلب کنند.
فرد آخر نقش تعیین کننده ای در دور نهايی انتخابات روز ۷ ژوئن ایفا خواهد کرد. «فاخارادو» با ۲۳٪ آرا یعنی ۴٫۵ میلیون رأی توانست تعداد زیادی از انتخاب کنندگان را به سوی خود جلب کند. پیمان وی متشکل از سوسیال دمکرات ها، سبزها و احزاب و شخصیتهای نئولیبرال توانست جُنگ به همان اندازه مختلطی را گرد خود جمع کند. در دور نهايی انتخابات مهم است که بازندگان دور اول چه رفتاری از خود بروز خواهند داد و چه پیمان های نوینی از بطن آن بیرون خواهد آمد. هم «پترو» و هم «دوکه» از نامزدهای دیگران خواستند که از آنها حمایت کنند. هفتههای آینده تا روز انتخابات ما شاهد مسابقه برای جلب حمایت انتخاب کنندگان که در به اصطلاح مرکز سیاسی قرار دارند، خواهیم بود.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 