منبع: نیوز کلیک
نویسنده: ویجی پراشاد
تارنگاشت عدالت
امروز، ۱۸ دسامبر، دولت چین چهل سال اصلاحات در چین را جشن گرفت. دوره اصلاحات در سال ۱۹۷۸ آغاز شد، زمانی که دنگ شیائوپینگ نخستوزیر، چین را از راه رشد مائوئیستی به راه رشدی انداخت که شامل مؤسسات سوسیالیستی و اقتصاد بازار میشد، چیزی که به «سوسیالیسم با ویژگیهای چینی» معروف شد.
کانون جشن میدان تیانانمن بود. در یک سو، در تالار بزرگ خلق، رهبران بالای حزب کمونیست و دیگران برای شنیدن سخنرانی رییسجمهور ژی جینگپینگ گرد آمدند. در سوی دیگر، در موزه ملی چین هزاران نفر برای دیدن بک نمایشگاه باشکوه درباره دوره اصلاحات و ایدهها و سیاستهای دولتهای پسا-۱۹۷۸ صف کشیدند.
ژی در سخنرانی خود گفت که اکثر مردم چین اکنون از «عذاب گرسنگی، نبود غذا و پوشاک، و سختیهایی که برای هزاران سال گریبانگیر مردم بود» رها شده اند. ژی فقط بر اهمیت نقش دوره اصلاحات در این تغییرات تأکید نکرد. او گفت که
در تاریخ مدرن چین سه علامت راهنما وجود دارد: جنبش چهارم مه ۱۹۱۹، انقلاب ۱۹۴۹ و دوره اصلاحات. ژی گفت چین در چهل سال گذشته ۷۰۰ میلیون نفر را از فقر بیرون آورده، یک نظام تأمین اجتماعی به وجود آورده که بیش از ۹۰۰ میلیون نفر را زیر پوشش دارد و یک نظام بیمه درمانی ایجاد کرده که ۱٫۳ میلیارد نفر را زیر پوشش دارد. اینها دستآوردهای چشمگیری است.
ژی گفت این دگرگونیها به علت رهبری حزب کمونیست چین که ثبات بیسابقهای به چین داده است، صورت گرفته است. او تأکید کرد که برنامه اصلاحات از سوی یک آژانس خارجی هدایت نمیشود. وی گفت: «ما بايد آن چیزی را که اصلاحپذير است اصلاح کنیم و اجازه نداريم آنچه را که نباید اصلاح شود، دست بزنيم.» ژی مؤکداً گفت بدون برخورداری از «حمایت، پشتیبانی و تأیید مردم» هیچ اصلاحاتی نباید انجام شود. ژی افزود: «هیچکس در جایگاهی نیست که به مردم چین بگوید چه باید کرد یا چه نباید کرد.»
ژی گفت رشد و ثبات چین آن را یک بازیگر اصلی در جهان کرده است. وی گفت: «چین نمیتواند در انزوا خود را توسعه دهد، و جهان برای شکوفایی جهانی به چین نیاز دارد.» اما چین نمیتواند در راه رشد دیگر کشورها مداخله کند.
ژی گفت رشد و ثبات چین آن را یک بازیگر اصلی در جهان کرده است. وی گفت: «چین نمیتواند در انزوا خود را توسعه دهد، و جهان برای شکوفایی جهانی به چین نیاز دارد.» اما چین نمیتواند در راه رشد دیگر کشورها مداخله کند.
هیچیک از گفتههای ژی تازگی نداشت. این اساساً خلاصهای از تئوری «اندیشه ژی جینپینگ» بود. اینجا شاید جای مناسبی برای نشان دادن آهسته شدن نرخ رشد چین با جنگ تجاری با ایالات متحده نبود. اما همه مشکلات بالای سر سخنرانی که برای بزرگداشت بود و نه خلاصه شدن در توئیتر، میچرخید.
در آن سوی خیابان، در موزه ملی، جمعیت از یک غرفه به غرفه دیگر میرفت، و از توسعه چین در علم و فنآوری و غلبه آن بر گرسنگی و امراض شگفتزده بود. مردم عادی، از هر قشری در مقابل غرفهها میایستادند و با تمثال ژی جینگپینک عکس میگرفتند.
مدلهایی از برنامه فضایی چین و تصاوبری از کليات آثار ژی وجود داشت. تصاویری از شهرهای آینده چین و از شاهکارهای مهندسی در امتداد طرح «یک کمربند، یک جاده» که از چین به ترکیه میرود به نمایش گذاشه شده بود.
چیز غایب انقلاب ۱۹۴۹ و نمادهای آن بود. در دالانهای تاریکتر موزه، تصاویری از دوره انقلابی، و از کمونیستها که بر فراز تپهها و در مسير رودخانهها در نبرد خود علیه ناسیونالیستهای چینی و امپریالستهای ژاپنی مبارزه میکردند، آویزان بود. این پرده پشت صحنه بود. هیچ تصویری از مائو وجود نداشت. آرامگاه او در چند متری موزه ملی واقع است. اما حضور او ناچیز بود. مؤلفین دگرگونی جدید چین دنگ شیائوپینک، جیانگ زمین، هو هینتائو و مهمتر از همه ژی بودند.
ژی جینگپینگ برای احیای مارکسیسم در چین مؤسساتی را ايجاد کرده است. تعریف اینکه این مارکسیسم دقیقاً شامل چه میشود، آسان نبوده است. «سوسیالیسم با ویژگیهای چینی» مقولات خود را دارد- مارکسیسمی با دولت به مثابه نیروی ثبات. در خارج از چین چیز زیادی از این مارکسیسم در دسترس نیست. دولت چین هیچ گامی برای طرح چهارچوب این اندیشه در برابر دیگران برنداشته است. هیچ طرحی برای ترجمه به زبانهای دیگر وجود ندارد. داشتن چیزی بیشتر از یک کاریکاتور درباره آنچه در چین میگذرد، مفید خواهد بود. البته، فشارها، سرخوردگیها و عناصری از سختگیری وجود دارد که باید رفع شوند، اما این حقیقت نیز وجود دارد که دولت در واقع از مسیر خارج نشده و مردم را از مصايب بزرگ بیرون آورده است.
https://www.newsclick.in/chinas-forty-years-reform
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 