«مرکز همبستگی»-سازمان «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی»- برای فعالیت در سراسر جهان- دیرزمانی است که معمولاً نه با نیت خوب، در ونزوئلا فعال است. خواست ما این است که «مرکز همبستگی» دفاتر خود را علنی نماید، و صادقانه درباره فعالیتهای کنونی خود در آن کشور گزارش دهد. بودجه «مرکز همبستگی» را هنوز دولت ایالات متحده تأمین میکند، بنابراین، یک مؤسسه وابسته است. و آن بدین معنی است که هنوز میتواند به مثابه ابزاری برای مداخله ایالات متحده در امور انتخاباتی دیگر کشورها، از جمله برای تغییر رژیم، به کار گرفته شود
منبع: مارکسیسم-لنینیسم امروز
نویسنده: جیمز پاتریک جوردن
تارنگاشت عدالت
در سایت «بهپیش» مقاله ای به نام «جنبش کارگران ونزوئلا بر سر دو راهی»۱ در چهار بخش منتشر شده است. اصل آن مقاله به نام «جنبش کارگری ونزوئلا بر سر دوراهی»۲ در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۰۸، در زمان هوگو چاوز و حاد شدن تضاد بین جنبش کارگری حامی انقلاب بولیواری و سندیکاها و تشکلهای کارگری تحت رهبری نولیبرال و وابستگان به امپریالیسم کارگری ایالات متحده منتشر شد. عدم توجه به بستر زمانی نگارش آن مقاله و عملکرد بازیگران آن صحنه طی ۱۱ سال گذشته، به ویژه مواضع کنونی آنها در قبال سیاست تغییر رژیم امپریالیسم میتواند به مثابه «خروس بیمحل» گمراه کننده باشد.
۱- https://bepish.org/node/1715
۲- https://venezuelanalysis.com/analysis/3398
«مرکز همبستگی» (AFL-CIO) فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی در ونزوئلا چه میکند؟
«مرکز همبستگی»- سازمان «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی»- برای فعالیت در سراسر جهان- دیرزمانی است که معمولاً نه با نیت خوب، در ونزوئلا فعال است. خواست ما این است که «مرکز همبستگی» دفاتر خود را علنی نماید، و صادقانه درباره فعالیتهای کنونی خود در آن کشور گزارش دهد.
ما امیدواریم که آنها به هیچوجه از کودتای جاری علیه رییسجمهور مادورو حمایت نکنند، زیرا اقدام کودتایی یک کار غیرقانونی برای جایگزین نمودن یک رییسجمهور به طور دمکراتیک انتخاب شده با کسی است که نه از سوی مردم ونزوئلا، بلکه به وسيلۀ دولت ایالات متحده انتخاب شده است. اما ما نمیدانیم، فعالیتهای گذشته آنها موجب نگرانی شدید ماست؛ و ما از آنها میخواهیم برای ما ثابت کنند که هیچ ارتباطی با کودتای جاری ندارند.
به نشانی «مرکز همبستگی» ایمیل ارسال نمایید و از آنها بخواهید از فعالیتهایشان در ونزوئلا پرده بردارند.
«مرکز همبستگی» در فاصله سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۹، حداقل ۳ میلیون و ۹۲۵ هزار دلار برای فعالیت در ونزوئلا و کلمبیا دریافت کرده است. «مرکز همبستگی» حدود ۹۰ درصد بودجه خود را از دولت ایالات متحده، عمدتاً از طريق «موقوفه ملی برای دمکراسی»، دریافت میکند.
«مرکز همبستگی» در فاصله سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۹، حداقل ۳ میلیون و ۹۲۵ هزار دلار برای فعالیت در ونزوئلا و کلمبیا دریافت کرده است. «مرکز همبستگی» حدود ۹۰ درصد بودجه خود را از دولت ایالات متحده، عمدتاً از طريق «موقوفه ملی برای دمکراسی»، دریافت میکند. «مرکز همبستگی» تاریخی دارد که شامل پیشبرد اهداف وزارت امور خارجه، حتا علیه منافع کارگران میشود. «مرکز همبستگی» در حمایت از کودتای نافرجام ۲۰۰۲ در ونزوئلا پول به توطئهگران منتقل کرد. «مرکز همبستگی» از مقامات سندیکایی حمایت کرد که در خرابکاری اقتصادی پس از کودتای نافرجام، کارگران نفت خود را محبوس نمودند. در سال ۲۰۰۸، زمانی که «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» مقاومت در برابر «قرارداد تجارت آزاد» بین ایالات متحده و کلمبیا را هدایت میکرد، «مرکز همبستگی» با سفارت ایالات متحده در کلمبیا جهت بررسی استراتژیها برای به تصویب رساندن «قرارداد تجارت آزاد» ملاقات میکرد. رهبری «مرکز همبستگی» که در سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۸ در ونزوئلا و کلمبیا بود هنوز در ۲۰۱۹ سر کار است.
عملیات «مرکز همبستگی» بخشی از عملیات خارجی «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» (و پیش از آن «فدراسیون کارگران آمریکا») است که طی بیش از ۱۰۰ سال صورت گرفته است.
عملیات «مرکز همبستگی» بخشی از عملیات خارجی «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» (و پیش از آن «فدراسیون کارگران آمریکا») است که طی بیش از ۱۰۰ سال صورت گرفته است.
این به طور کامل و مستند در سال ۲۰۰۲ در کتابی به نام «جنگ محرمانه فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی علیه کارگران کشورهای در حال توسعه: همبستگی یا خرابکاری؟» به وسيلۀ کیم اسکیپس، فعال کارگری پیشکسوت و جامعهشناس دانشگاه پردیو ثبت گردید. «مرکز همبستگی» از آن پس نیز به فعالیت ادامه داده است.
«مرکز همبستگی» احتمالاً بیشتر از آنچه که ما میدانیم پول دریافت کرده است. اما چون آنها دفاتر خود را برای اعضای «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» باز نمیکنند، اطلاعات درباره پروژههای مشخص و جريیات درباره تأمین مالی آنها در دسترس نیست. با این وصف، برخی اطلاعات ارزش یادآوری دارد. من در سال ۲۰۱۲ مقالهای نوشتم و نشان دادم که «مرکز همبستگی» برای دو سال فعالیت دفتر ونزوئلا/کلمبیای خود ۳ میلیون دلار کمک دریافت کرده بود. همچنین در حین پژوهش برای آن مقاله درباره یک کمک ۴۰۰ هزار دلاری در سال ۲۰۱۰ برای همان مقصود اطلاعاتی کشف کردم. من اخیراً به وبسایتهای «موقوفه ملی برای دمکراسی» و «مرکز همبستگی» سر زدم تا ببینیم میزان کمک از آن زمان تاکنون چقدر بوده است. تنها اطلاعات موجود برای سال ۲۰۱۷ است که توضیح مبهمی از یک کمک ۵۲۵ هزار دلاری به دست میدهد:
«برای ایجاد و گسترش حمایت در دفاع از حقوق کارگری اساسی در ونزوئلا فراتر از جنبش سندیکایی، و تربیت رهبران سندیکایی جدید برای حمایت از منافع کارگران از طريق روندهای دمکراتیک. مرکز در کلمبیا، از مشارکت سندیکا در نهادهای موقتی ایجاد شده برای اجرای جوانب قرارداد صلح، و از فعالیت تحت رهبری سندیکا برای بهبود دسترسی به دادخواهی حمایت خواهد کرد.»
اگر به وبسایت «موقوفه ملی برای دمکراسی» بروید و به صفحه آن برای کمکهای داده شده به آمریکای لاتین نگاه کنید، فقط کلیترین توصیفات را در باره کمکهای آن در سال ۲۰۱۷ خواهید یافت. آنجا پیوندی وجود دارد که با آن میتوانید «کمک برای سالهای پیش» را ببینید. متأسفانه، آن پیوند شما را فقط به صفحه نخست درباره مناطقی که در آن فعالیت دارند بازمیگرداند، و هیچ اطلاعی درباره سالها دیگر به شما نمیدهد.
اگر شخص برای اطلاعات بیشتر درباره فعالیت در ونزوئلا به سایت «مرکز همبستگی» برود، توضیح مبهمی را خواهد دید که نخستین بار در سال ۲۰۱۴ در آنجا نصب شد:
«در ونزوئلا، مرکز همبستگی با طیف گستردهای از مراکز کارگری ملی و سازمانهای غیرکارگری غیروابسته کار میکند… مرکز همبستگی از تلاشها برای متحد ساختن سندیکاهای دارای سمتگیریهای سیاسی گوناگون در جهت ارتقای حقوق اساسی کارگری در مصاف با اقدامات ضدکارگری که هم سندیکاهای دولتی و هم سندیکاهای سنتی مستقل را تهدید میکند، حمایت مینماید. این تأکید بر حقوق کارگری محوری مانند حق تشکل و مذاکره دستهجمعی به سندیکاها کمک میکند برای توجه به نیازهای اولیه زحمتکشان در ونزوئلا از اختلافات سیاسی خود عبور نمایند.»
آیا ما باید حرفهای «مرکز همبستگی» را باور کنیم؟ «مرکز همبستگی» در سال ۲۰۰۲ علناً از تشکل ضدبولیواری «فدراسیون کارگران ونزوئلا»، که با رؤسای شرکتها و راستگرایان ونزوئلا علیه دولت به طور دمکراتیک انتخاب شده همدست بود، حمایت نمود.
آیا ما باید حرفهای «مرکز همبستگی» را باور کنیم؟ «مرکز همبستگی» در سال ۲۰۰۲ علناً از تشکل ضدبولیواری «فدراسیون کارگران ونزوئلا»، که با رؤسای شرکتها و راستگرایان ونزوئلا علیه دولت به طور دمکراتیک انتخاب شده همدست بود، حمایت نمود. در آن زمان، رات دویمیت عامل «مرکز همبستگی» برای کلمبیا و ونزوئلا بود، و دفتر او در کاراکاس قرار داشت. وی مسؤول انتقال پول نقد از «فدراسیون کارگران ونزوئلا» به طراحان کودتا بود. آن دفتر حدود یک ماه پیش از کودتای نافرجام به بوگوتا منتقل شد. معمولاً مقامات میدانی «مرکز همبستگی» هر پنح سال یکبار به محل دیگری منتقل میشوند، اما پس از ۱۷ سال دویمیت هنوز عملیات در کلمبیا و ونزوئلا را هماهنگ میکند، و «مرکز همبستگی» به روابط قدیمی خود با «فدراسیون کارگران ونزوئلا» ادامه میدهد. بنابراین،
در شرایطی که ونزوئلا یکبار دیگر وارد بحران میشود و با تازهترین تلاشها برای تغییر رژیم روبهرو است، همه بازیگران قدیمی هنوز در جای خود هستند.
در شرایطی که ونزوئلا یکبار دیگر وارد بحران میشود و با تازهترین تلاشها برای تغییر رژیم روبهرو است، همه بازیگران قدیمی هنوز در جای خود هستند.
اما شاید اوضاع امروز متفاوت باشد. اگر چنین است، پس چرا «مرکز همبستگی» دفاتر خود را باز نمیکند تا ما به چشم خود ببینیم؟ «مرکز همبستگی» صدها، شاید میلیونها دلار در ونزوئلا خرج کرده است، و هیچکس غیر از خودشان نمیداند آنها در ونزوئلا چه میکنند.
در ۴ فوریه ۲۰۱۸، دستیاری که برای «اتحاد عدالت جهانی» کار میکند برای یک پروژه پژوهشی با «مرکز همبستگی» تماس تلفتی گرفت. او پیرامون انواع مشخص کار «مرکز همبستگی» در ونزوئلا، و اینکه شرکای اصلی آن چه کسانی هستند، اطلاعاتی میخواست. تلفنچی به او گفت: «ما یک سندیکای کارگری هستیم، و هر زمان که لازم ببینیم با شرکا کار خواهیم کرد. وی افزود: «وبسایت ما منظماً بهروز میشود، به آنجا برو ببین چه میگذرد.» زمانی که دستیار شماره دفتر «مرکز همبستگی» در بوگوتا را خواست، به او گفته شد: «متأسفم، ما همینطوری شماره تلفن به کسی نمیدهیم.»
دوباره میگویم، من از زمانی که در سال ۲۰۱۲ مقالهای را که در بالا به آن اشاره شد، نوشتم هر چند وقت یکبار به وبسایت «مرکز همبستگی» سر زده ام. اطلاعات درباره ونزوئلا قدیمی، کهنه، و حداقل است. و
چرا شمارۀ دفتر «مرکز همبستگی» در بوگوتا باید چنین جزو اسرار باشد؟ آیا آنها چیزی برای پنهان کردن دارند؟ آیا یک دفتر «مرکز همبستگی» نباید برای عموم قابل دسترس باشد؟
چرا شمارۀ دفتر «مرکز همبستگی» در بوگوتا باید چنین جزو اسرار باشد؟ آیا آنها چیزی برای پنهان کردن دارند؟ آیا یک دفتر «مرکز همبستگی» نباید برای عموم قابل دسترس باشد؟
ما شاهد رویدادهایی در ونزوئلا هستیم که به ما دلیل برای نگران شدن میدهد. کارگران، هواداران دمکراسی، کسانی که با مداخله خارجی در انتخابات دیگر کشورها مخالفند، مالیاتدهندگانی که پولشان بودجه «مرکز همبستگی» را تأمین مینماید، ما حق داریم بدانیم آنها در ونزوئلا چه میکنند. ما با توجه به آنچه از سال ۲۰۰۲ میدانیم، و در حالیکه امروز دولت ایالات متحده قصد کودتا و سر کار آوردن «رییسجمهور» برگزیده خود را دارد، و شباهتهای مشکوکی بین امروز و دیروز میبینیم، به ویژه حق داریم.
طی سال گذشته، یکسری اعتصابات در ونزوئلا رخ داده است. برخی از این اعتصابات فعالیتهای مشروع سندیکالیستها برای کسب دستمزد بهتر و دیگر مطالبات بوده اند. در هیچ کجای دنیا بهشت کارگران وجود ندارد، و گرچه ونزوئلا متکی بر قدرت مردمی به سوی سوسیالسم در حرکت است، اما هنوز به آن نرسیده است. سرمایهداری و قدرت شرکتها در ونزوئلا محو نشده است. لذا، مطمئناً نیاز مستمر به سندیکاها وجود دارد، و آنها به مبارزه ادامه خواهند داد. در این تردیدی نیست.
بسیاری از این اعتصابات به دعوت سندیکاها و رهبران سندیکایی که تاریخ همدستی با احزاب دست راست دارند صورت گرفته اند. در واقع، برخی از آنها، رهبران این احزاب هستند. ما در زمان تحریمهای اقتصادی، احتکار از سوی رهبران بنگاههای اپوزیسیون، با اقدامات جدیدی که برای مسدود ساختن بازگشت درآمد نفت به ونزوئلا وضع شده اند، قرار داریم. ناآرامیهای کارگری میتوانند جزیی از این بیثبات کردنها باشند.
اما بسیاری از این اعتصابات به دعوت سندیکاها و رهبران سندیکایی که تاریخ همدستی با احزاب دست راست دارند صورت گرفته اند. در واقع، برخی از آنها، رهبران این احزاب هستند. ما در زمان تحریمهای اقتصادی، احتکار از سوی رهبران بنگاههای اپوزیسیون، با اقدامات جدیدی که برای مسدود ساختن بازگشت درآمد نفت به ونزوئلا وضع شده اند، قرار داریم. ناآرامیهای کارگری میتوانند جزیی از این بیثبات کردنها باشند.
خوزه الیاس توررس، دبیرکل «فدراسیون کارگران ونزوئلا» از هر فرصتی برای محکوم نمودن دولت کنونی استفاده کرده و در کنار خوان گوایدو رییسجمهور خودبرگمارده (برضد رییسجمهور نیکولاس مادورو که سال گذشته به طور دمکراتیک در یک انتخابات ملی انتخاب شد) ظاهر شده است. توررس و «فدراسیون کارگران ونزوئلا» به بسیج برای شرکت در تظاهرات ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹ کمک کردند، تظاهراتی که گوایدو در پی تماس تلفنی شب پیش با مایک پنس معاون رییسجمهور ایالات متحده و دریافت چراغ سبز در آن اعلام کرد او رییسجمهور است، نه مادورو.
ایوان فریتس هم رهبر «فدراسیون کارگران نفت» (بخشی از «فدراسیون کارگران ونزوئلا») و هم رهبر حزب سیاسی «اراده مردمی» است که لئوپولدو لوپز رهبر اپوزیسیون آن را تأسیس نمود. لوپز به این شهرت دارد که خواهان خشونت علیه دولت بولیواری و هواداران آن شد. پنج روز پس از اعلام گوایدو، فریتس خواهان تصرف شرکت دولتی نفت ونزوئلا شد. به نظر میرسد که او پردهای از همدستی سال ۲۰۰۲ بین رهبران سندیکایی و «فدراسیون اتاقهای بازرگانی و تولید» را که بزرگترین سازمان سرمایهداران در کشور است، دوباره به نمایش میگذارد.
همه تکههایی که در سال ۲۰۰۲ دیدم هنوز در جای خود قرار دارند. همان رهبری در دفتر «مرکز همبستگی ونزوئلا/ کلمبیا». «فدراسیون کارگران ونزوئلا» و «فدراسیون کارگران نفت»، دوستان قدیمی «مرکز همبستگی»، همان تاکتیکهای ضدکارگری و ضدمکراتیکی را که در سال ۲۰۰۲ داشتند، دنبال میکنند.
همه تکههایی که در سال ۲۰۰۲ دیدم هنوز در جای خود قرار دارند. همان رهبری در دفتر «مرکز همبستگی ونزوئلا/ کلمبیا». «فدراسیون کارگران ونزوئلا» و «فدراسیون کارگران نفت»، دوستان قدیمی «مرکز همبستگی»، همان تاکتیکهای ضدکارگری و ضدمکراتیکی را که در سال ۲۰۰۲ داشتند، دنبال میکنند. و «مرکز همبستگی» مانند همیشه به طرز مشکوکی پیرامون فعالیتهای خود در ونزوئلا ساکت است.
اما اشتباه خواهد بود اگر بدبینانه اندک اطلاعاتی را که داریم به گذشته وصل نماییم و شانههای جمعی خود را بالا انداخته و با خشم بسیار بگوییم «مرکز همبستگی دوباره دست به کار ترفندهای کهنه خود شده است.» این همان «مرکز همبستگی» نيست، که در سال ۲۰۰۲ داشتیم. در سال ۲۰۰۲، سرپرست «مرکز همبستگی» هری کمبریس، از بازماندگان روزهای پیش از «مرکز همبستگی»، و از دورهای بود که روابط خارجی «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» محتملاً جبههای برای «سیا» بود.
از زمان رفتن کمبریس، رهبری جدید در سرتاسر «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» از جمله در «مرکز همبستگی» دستخوش تغییر شده است. جوانبی از این نگرش جدید در جریان کودتای ۲۰۰۹ علیه دولت قانونی مانوئل زلایا در هندوراس مشهود بود. در آن زمان ناخجسته، هر بیانیه یا گزارشی که من از «مرکز همبستگی» یا درباره آن دیدم نشان میداد که مخالف کودتا است.
تغییر دیگری که من متمایز از «مرکز همبستگی» در «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» دیده ام، در ارتباط با کلمبیا است. در ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، زمانی که «مرکز همبستگی» برای تعییین استراتژی جهت تصویب «قرارداد تجارت آزاد» ایالات متحده- کلمبیا فعالیت مینمود، برای متوقف ساختن همبستگی با «فدراسیون سندیکاهای کارگران کشاورزی» (FENSUAGRO) – که به بهانه «کمونیستی بودن زياد» نادیده گرفته میشدند، نیز مداخله میکرد. «فدراسیون سندیکاهای کارگران کشاورزی» تحت پیگرد قرارگرفتهترین سازمان کارگری در جهان است، که به دلیل هدف قرار گرفتن از جانب جوخههای مرگ شبهنظامیان و «نیروهای مسلح کلمبیا» خدمتگزاران منافع صنابع معدنی و زمینداران بزرگ، مورد تهدید، تهاجم و آوارگی مستمر قرار گرفته است. امروزه، «فولادکاران متحد»، «فدراسیون کار کالیفرنیا» «اتحادیههای خودروسازان ایالت نیویورک» و چندین فدراسیون کارگری دیگر در سطوح گوناگون در همبستگی با «فدراسیون سندیکاهای کارگران کشاورزی» بیانیه صادر و اقدامات همبستگی انجام داده اند. نیدیا کوئینترو دبیرکل «فدراسیون سندیکاهای کارگران کشاورزی» دو بار به ایالات متحده آمده و در سراسر کشور در تالارهای کارگری صحبت کرده است.
با نگاه به هیأت امنای کنونی «مرکز همبستگی» و مقایسه آن با گذشته، شخص برای باور به اینکه برخی حرکتهای مثبت صورت گرفته، دلیل میبینید. هیأت کنونی شامل لئو جرارد از «فولادکاران متحد» میشود- سندیکایی که در همبستگی بینالمللی کارگران با کارگران، مستقل از پول و سمت و سوی دولت ایالات متحده پیشگام بوده است. «فولادکاران متحد» راه پذیرش «فدراسیون سندیکاهای کارگران کشاورزی» را در ایالات متحده هموار کرد.
آرت پولاسکی عضو دیگر هیأت است. پولاسکی از سال ۱۹۹۶ دبیر اجرایی و خزانهدار «فدراسیون کار کالیفرنیا» بوده است. «فدراسیون کار کالیفرینا» تحت رهبری پولاسکی به اتفاق آراء، قطعنامه تاریخی «اتحاد و اعتماد میان کارگران سراسر جهان» را تصویب کرد، که در سال ۲۰۰۵ در کنگره «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» مطرح شد. آن قطعنامه دو مطالبه داشت: یکی اینکه «مرکز همبستگی» دفاتر خود را درباره فعالیتهای گذشته، حال، و آینده باز کند؛ و دوم اینکه خود را از وابستگی به پول دولت ایالات متحده رها نماید.
کسانی از ما که در مبارزه برای تغییر رفتار سازمانهای کارگری ایالات متحده در روابط بینالمللی درگیر بوده اند، با برخی از پیشرفتها در سالهای اخیر آشنا هستند. به این دلیل است که اکنون زمان بدبینی نیست، بلکه زمان بسیج است.
اما برخی چیزها اصلاً تغییر نکرده است. نظام قدیمی «مرکز همبستگی» هنوز سر جای خود است. آن نظام نه پاسخگوست و نه بودجه خود را از کارگران میگیرد.
بودجه «مرکز همبستگی» را هنوز دولت ایالات متحده تأمین میکند، بنابراین، یک مؤسسه وابسته است. و آن بدین معنی است که هنوز میتواند به مثابه ابزاری برای مداخله ایالات متحده در امور انتخاباتی دیگر کشورها، از جمله برای تغییر رژیم، به کار گرفته شود.
بودجه «مرکز همبستگی» را هنوز دولت ایالات متحده تأمین میکند، بنابراین، یک مؤسسه وابسته است. و آن بدین معنی است که هنوز میتواند به مثابه ابزاری برای مداخله ایالات متحده در امور انتخاباتی دیگر کشورها، از جمله برای تغییر رژیم، به کار گرفته شود.
هر تغییر احتمالی در «مرکز همبستگی» در بستر مداخله در آمریکای لاتین از طريق روابط کارگری ایالات متحده قرار دارد، که حداقل به سال ۱۹۷۳ و سرنگونی سالوادور آلنده به وسيلۀ آگوستو پینوشه، که «فدراسیون کارگران آمریکا – کنگره سازمانهای صنعتی» نقش شرمآوری در آن داشت، بازمیگردد. با توجه به این، پنهانکاری «مرکز همبستگی» پیرامون آنچه که امروز در ونزوئلا انجام میدهد یک موضع غیرقابل دفاع است.
ما حق داریم بدانیم آیا «مرکز همبستگی» در مارش کنونی به سوی تغییر رژیم در ونزوئلا نقش داشته است. ما حق داریم بدانیم «مرکز همبستگی» امروز با «فدراسیون کارگران ونزوئلا» و دیگر نهادهای کارگری چه نوع رابطهای دارد، و به چه طریق ممکن است به خرابکاری اقتصادی کمک مینماید. اگر «مرکز همبستگی» از هر خطایی مبراست، باید دفاتر خود را برای ما باز کند. و اگر مبرا نیست، باز کردن دفاتر آن ضروریتر است.
ما حق داریم بدانیم.
https://mltoday.com/what-is-the-afl-cios-solidarity-center-doing-in-venezuela/
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 