منبع: ردگلوب

تارنگاشت عدالت

روز شنبه ۶ آوریل  هم دولت و هم اپوزیسیون  در پایتخت ونزوئلا کاراکاس دست به تظاهرات زدند. تظاهراتی که از طرف شورای ملی اپوزیسیون  سازماندهی شده بود در «ال مارکز» صورت گرفت که منطقه‌ای در شرق پایتخت و محل سکونت عمدتاً قشر متوسط است. چند هزار نفر در این تظاهرات شرکت داشتند. برخلاف آن در تظاهراتی که از طرف مجلس قانون اساسی سازماندهی شده بود آنها توانستند صدهاهزار نفر را در به خیابان‌های مرکز شهر بیاورند.

رهبر اپوزیسیون «خوان گوایدو» در سخنرانی خود گفت که این تنها یکی از ۳۵۰ تظاهراتی است که در این روز در سطح کشور صورت می‌گیرد. رئیس جمهور نیکولاس مادورو  نیز در آغاز سخنرانیش اظهار کرد که در ۱۰۰۰ نقطه کشور بیش از ۵ میلیون نفر تجمع کرده و دست به تظاهرات  زده‌اند.

هرچند هم که بخواهیم به این ارقام اعتماد نکنیم و آنها را غلو‌آمیز بدانیم آنچه که محرز به نظر می‌رسد تعداد شرکت‌کنندگان شاویست به مراتب بیشتر از تظاهرکنندگان نیروی اپوزیسیون بود و تظاهرات آنان  خیلی بهتر از اپوزیسیون سازماندهی شده بود. علاوه براین  نسبت به تظاهرات در شرق کاراکاس در تظاهرات هواداران دولت تعداد افرادی که به طبقات پائینی جامعه تعلق دارند به مراتب بیشتر بود.

از این طریق وضعیت نسبت به ژانویه تغییر کرده و برعکس شده. در ژانویه «گوایدو» نسبت به شاویست‌ها توانسته بود بعضاً تعداد بیشتری  از هواداران را بسیج نماید و این امر از طرف رسانه‌های فراوانی برجسته شده بود.

اکنون برای هر ناظر بی‌طرفی قابل رویت است که شاویسم مجدداً جان گرفته و می‌تواند تعداد بیشتری از مردم را بسیج کند. این امر به این خاطر بسیار مهم است زیرا «گوایدو» روز شنبه را روز  آغاز «عملیات آزادی» اعلام کرده بود، که هدفش تسخیر قصر ریاست جمهوری «میرافلورس» است. ولی روز شنبه هنگامی‌که نیروهای اپوزیسیون دور از مرکز قدرت اجتماع کردند تعداد زیادی از مردم در مقابل  میرافلورس در خیابان‌ها بودند تا از رئیس جمهور نیکولاس مادورو حمایت کنند.

نویسنده مقاله کوتاه شده بالا I. Bigio نام دارد که استاد علوم اقتصاد و تاریخ در London School of Economics و کارشناس سیاست آمریکای لاتین و ونزوئلا است.