این روزها سخن درباره فدرالیسم در ایران از ژرفای گستردهای برخوردار گشته است. از یکسو سازمانهای سیاسی قومگرا که بیشترشان با کمکهای مالی و لجستیکی دولتهای منطقهای ضد جمهوری اسلامی بهوجود آمدهاند، همصدا میکوشند با طرح پروژه «قوم فارس» به مثابه «قوم ستمگر» در جهت تجزیه ایران گام بردارند و از سوی دیگر سخن سید محمد خاتمی، رئیسجمهور پیشین ایران مبنی بر این که «شاید در حال حاضر مناسب نباشد، اما مطلوبترین شیوه حکومت مردمی اداره فدرالی است»i، سبب شده است تا برخی از مخالفان پروژه دولت فدرال به او بتازند و حتی سید جواد طباطبائی که در ایران استاد دانشگاه و نظریهپرداز «ایرانشهری» است، در نوشتهای به خاتمی تاخته و از او خواسته است تا نظرش را «محترمانه»ii پس بگیرد. آدمی که در غرب تحصیل کرده و باید با الفبای دمکراسی غربی آشنا باشد و بداند که آزادی گفتار و نوشتار بخشی از حقوق طبیعی مردم است، از رئیسجمهور پیشین ایران میخواهد نظرش را پس بگیرد، چرا؟ چون این کارشناس «ایرانشهری» اندیشه دولت فدرال را برای پایداری پروژه ایرانشهری خویش خطرناک پنداشته است.
دوم آن که محمد خاتمی با ….
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 