با در نظر گرفتن تظاهرات بیپایان علیه قانون تحویل در متروپول چینی هنگکنگ، این روزها الحاق مجدد هنگکنگ (مستعمره سابق انگلیس) به چین در ۲۲ سال پیش به یاد آورده میشود. متأسفانه اغلب اشارهای نمیشود که این منطقه ویژه اداری در دلتای رود «پرل» با ۷٫۵ میلیون جمعیت اساساً چگونه به یک مستعمره تبدیل شد.
منبع: ردگلوب
سرمقاله ارگان حزب کمونیست لوکزامبورگ «لوتزبورگر فولک»
با در نظر گرفتن تظاهرات بیپایان علیه قانون تحویل در متروپول چینی هنگکنگ، این روزها الحاق مجدد هنگکنگ (مستعمره سابق انگلیس) به چین در ۲۲ سال پیش به یاد آورده میشود. متأسفانه اغلب اشارهای نمیشود که این منطقه ویژه اداری در دلتای رود «پرل» با ۷٫۵ میلیون جمعیت اساساً چگونه به یک مستعمره تبدیل شد.
در ماه مارس ۱۸۳۹ وقتی که یک کمیسار ویژه قیصر «دائوگوانگ» در شهر بندری کانتون که امروز «گوانگژو» نام دارد، تجارت تریاک به وسيلۀ تاجران اروپایی (به ویژه شرکت هند شرقی انگلیسی) را ممنوع و همینطور مبارزه علیه مقامات و مأمورین فاسد چینی را در دستور کار خود قرار داد، اولین جنگ تریاک آغاز شد. در ماه ژوئن مواد مخدر ضبط شده سوزانده شد و خاکستر آن به دریا ریخته شد. بعد از آن در ماه اوت انگلیس نیروی نظامی به هنگکنگ اعزام کرد. در ژوئن سال ۱۸۴۰ کشتیهای انگلیسی دهانه رود «پرل» و رود «یانگتسه» را مسدود کردند. بعد از آن شهرهای دیگر اشغال و نهایتاً در سال ۱۸۴۲ شانگهای و «نانجینگ» نیز تسخیر گردیدند.
برخلاف این متروپولهای چینی، هنگکنگ روز ۱ ژوئیه ۱۹۹۷ به جمهوری خلق چین بازپس داده شد. در این زمان تقریباً دو دهه بود که اقدامات گشایشی و رفرمهایی که زیر نظر «دنگ شیائوپنگ» آغاز شد، تأثیرات (مثبت و منفی) خود را نمایان کرده بود. برای شکستن حلقه محاصره کامل کشور به وسيلۀ ایالات متحده آمریکا و همپیمانان امپریالیستیاش که از ۱ اکتبر سال ۱۹۴۹ با اعلام استقلال و تأسیس جمهوری خلق چین آغاز شده بود و همینطور برای دسترسی اقتصاد به فنآوری و سرمایههای جهان صنعتی، حزب کمونیست چین مجبور به دادن برخی از امتیازها شد.
از جمله اینکه استرداد هنگکنگ بر مبنای اصل «یک کشور، دو سیستم» صورت گیرد و هنگکنگ تا سال ۲۰۴۷ در درون جمهوری خلق چین از این جایگاه ویژه برخوردار بماند.
همینطور جنبش اپوزیسیونی را که در هنگکنگ از طرف واشنگتن و لندن و توکیو مورد حمایت مالی قرار دارد و در جهت خواستهای اربابان و حامیان مالی خود در جستوجوی تقابل کامل با پکن است، میتوان از بقایای سلطه استعماری نامید. این امر شب سهشنبه، هنگامیکه ساختمان مجلس به وسيلۀ تظاهرکنندگان خشونتگرا مورد حمله قرار گرفت و صحن مجلس ویران شد و پرچم استعمارگران در صحن مجلس برافراشته شد، کاملاً آشکار گردید.
بهتر از این ممکن نبود نشان داد که هدف واقعاً چیست و آنها میخواهند به کجا بازگردند.
ولی این امید امپریالیستی با شکست روبهرو خواهد شد: اکنون مدتهاست که شهرهای بندری سواحل شرقی جمهور خلق چین از هنگکنگ که روزی مرکز تجارتی بود سبقت گرفته اند. بازار بورس و بنادر آزاد نیز هماکنون در شانگهای و دیگر شهرها وجود دارد. هنگکنگ بدون داشتن ارتباط تنگاتنگ با اقتصاد کل چین از نظر اقتصادی قابل حیات نیست.
از اینرو برای استقلال هنگکنگ زمینهای برای مانور وجود ندارد و رادیکاليزه شدن اپوزیسیون غربگرا نیز قادر نیست تغییری در این وضعیت پدید آورد، چه رسد به حسرت خوردن دوران گذشته که نه فقط توهین بزرگی به مردم جمهوری خلق چین، بلکه تنفرآور نیز میباشد.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 