نويسنده: دومنيکو لوسوردو
برگردان: خ. طهوری 

فصل ۵ از بخش نخست کتاب «وقتی نیروهای چپ در صحنه نیستند …» با عنوان: «جنگ و بازگشت «جامعه»» در کتابخانۀ «عدالت» منتشر شد.

برای مطالعۀ اين اثر ارزنده به اين نشانی مراجعه کنيد:اینجا

خانم تاچر که در بیانیه جنجال‌آفرین خود در  سال ۱۹۸۷ از شهروندان بدبخت خود می‌خواست تقصیر را نزد خویش جست‌وجو کنند و در اصل وجود جامعه (و ملت) را نفی می‌کرد، ۵ سال پیش از آن، یعنی دقیق‌تر بگوییم روز ۱۴ آوریل ۱۹۸۲ وقتی که جنگ جزایر فالکلاند را آغاز کرد، حرف دیگری می‌زد. او می‌گفت: برای ملتی که قرن‌ها مدافع آزادی بوده و به همین دلیل دارای تاریخ غنی است که «هیچ ملت دیگری در جهان نمی‌تواند خود را با آن مقایسه کند» باید دلایل قانع‌کننده‌ای مطرح کرد. در نتیجه آنگاه که نه مسأله تحقق و یا جدی گرفتن حقوق اجتماعی و اقتصادی، بلکه فراخوان مردم برای ایثار و جانفشانی مطرح بود ناگهان ملت و جامعه مجدداً ظاهر می‌شد و آن‌هم نه جامعه و ملتی که هم‌عصر نخست‌وزیر انگلیس خانم تاچر بود، بلکه بیش‌تر ملت و جامعه‌ای که چندین قرن قدمت داشت.

هر چند که در مورد خانم تاچر این تضاد به شکل بسیار زننده‌ای بروز می‌کند ولی ایشان تنها فردی نیست، که این تضاد را دنبال می‌کند. در هیچ کشوری از جهان مانند ایالات متحده آمریکا گفتمان فردگرایی این قدر گسترده و جامع نیست. با این‌حال همه (چه جمهوری‌خواه و چه دمکرات) در مقابل فرهنگ (به قول بیل کلینتون ۱۹۹۷) تنها «ملت بی‌همتا» و یا به قول جورج دبلیو بوش «ملت برگزیده الهی» زانو می‌زنند. این‌طور به نظر می‌رسید که گویی تنها افراد وجود دارند ولی امروز به قدری جامعه‌ها و ملت‌های مختلف و به تعداد زیاد ظهور می‌کنند که انسان می‌تواند آن‌ها را در نظم هیرارشی تنظیم کند. این یک سلسله مراتب خدادادی است که نمی‌توان آن‌را با اراده و یا شایستگی و یا ناشایستگی تک تک افراد یک و یا چند کشور مشخص کرد.

آن‌چه که به جنگ‌های اخیر مربوط می‌شود، در ادامه خواهیم دید که نویسندگان و ارگان‌های رسانه‌ای معتبری ظهور شبح استعمار و نواستعمار را یادآور می‌شوند. فقط مورد لیبی را در نظر بگیریم. جنگ چقدر قربانی طلبید، آن‌هم جنگی که برای مردم لیبی نه تنها «رهایی از یوغ یک فرمانروای مستبد» را به دنبال نداشت، بلکه مضاف برآن «این چندمین کشور شکست‌خورده، طعمه باندهای مسلح و اسلام‌گرایان افراطی گردید؟» برای پاسخ به این سؤال رشته کلام را به فیلسوفی با وجهۀ بین‌المللی می‌سپاریم: «
امروز می‌دانیم که در مقابل ۳۰۰ قربانی ناشی از سرکوب‌های گذشته رژیم که ناتو تصمیم به سرنگونی آن گرفته بود، جنگ حداقل ۳۰ هزار کشته به جای گذارد. باید اضافه کرد که سرکوب  متوجه شورشی بود که مطمئناً مسببین داخلی داشت، که البته به سازمان‌های جاسوسی خارجی نزدیک بودند و گروه‌هایی که از طرف دولت انگلستان به لیبی اعزام شده بودند و به طوری که رسانه‌های  کاملاً معتبر انگلیسی افشا کردند از مدت‌ها پیش با هر وسیله قصد کشتن قذافی  را داشتند. (ن. ک. به بخش سوم کتاب بند ۷) و به این صورت در حالی که کشورهای زیادی از جمله کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین در کنفرانس‌های بین‌المللی در جست‌وجوی راه‌حل صلح‌آمیزی بودند، جنگ خونینی که در سال ۲۰۱۱ آغاز شد، با لینچ قذافی و حتک حرمت جسد او به پایان رسید.

وقتی هیلاری کلینتون از قتل قذافی خبردار شد شادی و سرور خویش را پنهان نکرد و با اقتباس از جمله معروف جولیوس سزار (آمدیم، دیدیم و پیروز شدیم) که با کمی تغییر آن‌را خشونت‌آمیزتر نمود، فرمود: «آمدیم، دیدیم و او مرد!» وقتی خبرنگاری که در هنگام بیان جمله فوق حضور داشت، از او پرسيد که آیا حضور او در طرابلس با پایان کار قذافی در رابطه است، خانم وزیر با غرور گفت: «بله، اطمینان دارم.» چندی بعد خبرنگار «فوکس نیوز» طی یک برنامه تلویزیونی از هیلاری کلینتون پرسید چون قتل رهبر لیبی از طرف تعداد زیادی از حقوقدانان «جنایت جنگی» شناخته شده، شاید او از ابراز عقیده امپراتورگونۀ خویش پشیمان و نادم است؟ این خبرنگار مجبور شد سؤال خویش را دو بار تکرار کند ولی پاسخ کلینتون فقط به: «No comment!» خلاصه شد. اما علت جنگ و پایان آن کاملاً روشن بود. سرتیتر خبرهای فوکس نیوز: «اوباما سر بریده دیگری را بر نیزه کرده.»

ولی اشتباه است که نقش حیاتی را که سازمان‌های جاسوسی فرانسه در وقوع جنایات جنگی که در اینجا مطرح است ایفا کردند، در نظر نگیریم. روزنامه «کوریر دِ لا سرا» نوشت: «این راز آشکاری است که آن‌ها در پاریس می‌خواستند سرهنگ را از بین ببرند»؛ ريیس‌جمهور وقت فرانسه «نیکولاس سارکوزی» مصمم بود حتماً از افشا شدن این مسأله که در مبارزه انتخاباتی ریاست جمهوری «دیکتاتور» کمک‌های هنگفتی در اختیار او نهاده بود، جلوگیری کند.

ريیس‌جمهور «سوسیالیست» و افراد شبیه به او در بین «دمکرات‌ها» حتی با وجود رشد نگران کننده تعداد مهاجرین از لیبی، نظر خود را تغییر ندادند: «این مهاجرین از یک کشور «ناموفق» failed state (بهتر بگوییم از کشوری که با زور ناتو محکوم به شکست شده بود) فرار می‌کنند. آن‌ها «مناطقی» را که زیر کنترل شبه‌نظامیان بود و «در آنجا به طور سیستماتیک آزار و شکنجه اعمال می‌گردید، ترک می‌کنند. جایی که برای عبور از دریا به سوی آینده‌ای ناشناس نرخ تعیین می‌گردد و جایی که هیچ‌کس قادر نیست به طور مؤثر آن‌را تحت کنترل درآورد.»