اکولوژی – یک مدل تجارتی – مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی

algor_oko

در گذشته گفتمان در مورد آب و هوا و شرایط اقلیمی هنوز علمی بود تا این که در اوایل دهه ٩٠ در چارچوب مرکزی قراردادن گازکربنیک به عنوان علت اصلی تغییر شرایط اقلیمی این گفتمان اول سیاسی و سپس منبع درآمد مالی شد. درست مانند پاپ که با یک فرمان وجود شیطان را برای هر فرد مذهبی یک حقیقت مطلق اعلام می‌کند، به همین صورت شورای اقلیم جهانی مقدار ناچیز گازکربنیکی که انسان تولید می‌کند را مقصر اصلی تغییر شرایط اقلیمی قلمداد می‌نماید. به زعم شورای اقلیم جهانی این تازه‌ترین دانستنی‌های علمی است و کسی مجاز نیست آن را مورد سئوال قرار دهد و اگر کسی به خود اجازه چنین کاری را بدهد از طرف فرقه «گازکربنیک پرستان» «نازی اقلیمی» نامیده خواهد شد.

منبع: لینکه تسایتونگ
نویسنده: راینر روپ
تارنگاشت عدالت

در گذشته گفتمان در مورد آب و هوا و شرایط اقلیمی هنوز علمی بود تا این که در اوایل دهه ٩٠ در چارچوب مرکزی قراردادن گازکربنیک به عنوان علت اصلی تغییر شرایط اقلیمی این گفتمان اول سیاسی و سپس منبع درآمد مالی شد. افراد برجسته استابلیشمنت آمریکا و از همه بیشتر بیل کلینتون رئیس جمهور این کشور و معاونش ال‌گور دریافتند که با این ترفند جدید می‌توان به منافع سیاسی و مالی عظیمی دست یافت. کمی بعد از خروج ال‌گور از کاخ سفید در سال ٢٠٠١ او هج‌فوند خود برای امور اقلیمی را تاسیس کرد و با شخصیت‌های مشهور دیگری چون سوداگر معروف جورج سوروس بهره‌برداری از جوازهای گازکربنیک CO2- certificate سرمایه‌گذاری کرده و در بازار بورس امور اقلیمی به سوداگری بپردازد و با «نجات آب و هوا» میلیون‌ها دلار پول به جیب خود وارد کند.

در این رابطه هاندلزبلات (١) روز ٥ سپتامبر ٢٠١٠ از سوروس، سرمایه‌دار بزرگ نقل قول کرد: سوروس گفت او به طور تصادفی تجارت با برون فرستی Emission را برای سوداگری انتخاب نکرده زیرا این بازار بسیار ناشفاف و مستعد دستکاری و تقلب است و از این رو برای افرادی مثل او بسیار مطلوب محسوب می‌گردد.

هاندلزبلات ادامه داد که ناجی برجسته آب و هوا ال‌گور یکی از موسسین شرکت مدیریت مالی Generation investment managment بود که برای بنیاد آن ٥ میلیارد دلار پول جمع‌آوری کرد. الگور تنها در رشته انرژی بادی و خورشیدی و جوازهای گازکربنیک سرمایه‌گذاری نکرد، بلکه در شرکت‌های عظیم جهانی مانند نستله و یا تولید کننده لوازم و ابزار خود رو Johson Controls که سودآوری پایداری را تضمین می‌کرد و بنا برنوشته «هاندلزبلات» برای کلیه بنیادها با مارک سبز روند متداولی محسوب می‌شد، سهیم بود.

ولی این مسئله مربوط به سال ٢٠١٠ بود. در این میان «گور» با بسط تجارت گازکربنیک خود یک ماشین خوب ضرب سکه به دست آورده بود. او که به خانواده نه بسیار ثروتمندی تعلق داشت در سال ١٩٩٢ با سرمایه چند میلیون دلاری خود به برکت معاملات خود با مدل تجارتی‌اش با گاز کربنیک این سرمایه در سال ٢٠١٠ به ١٠٠ میلیون و بنا به نوشته «بیزنس فاینانشال پست» در سال ٢٠١٣ عنی سه سال بعد به ٢٠٠ میلیون دلار رسید و دوبرابرشد. هرکس علاقمند دسترسی به اطلاعات بیشتری است می‌تواند در گوگل زیر واژه‌کلید (Al Gore, Co2, Financial) جستجو کند.(٢)

در این برکت مالی ناشی از تجارت با CO2 گزافه‌پردازی‌های رسانه‌ای نیز نقش بزرگی ایفأ کردند. این تبلیغات در سال ٢٠٠۷ با اهدای جایزه صلح نوبل به ال‌گور و «راجندراکومار پاچاوی» رئیس به اصطلاح شورای اقلیم جهانی IPCC به اوج خود رسید. علیه رئیس شورای اقلیم جهانی «پاچاوی» در طی دوران ریاستش به خاطر تداخل منافع مالی مشکوک او در نقش مشاور یک هج‌فوند اقلیمی ـ CO2 و به خاطر یک سلسله از مزاحمت‌های جنسی برای همکارانش مورد تعقیب قرار گرفته بود.

هردو ناجی مشهور جهان یعنی آقای ال‌گور و آقای پاچاوی به عنوان گیرنده جایزه صلح نوبل از هاله مقدس جدید با مهارت استفاده کردند تا برای تاسیس «یک دولت جهانی» برای نجات شرایط اقلیمی تبلیغ کنند. به نظر آنان تنها وقتی که حاکمیت کشورهای موجود از میان برداشته شود، ممکن خواهد شد برای مبارزه با افزایش CO2 سرمایه‌گذاری صورت گرفته و بشریت نجات پیدا کند و هج‌فوندهای اقلیمی دیگری پرشود.

ولی اکنون به ویژه در بین دانشمندان آمریکایی جنبش مخالفی پدید آمده است که جرات می‌کند ال‌گور و دیگر منادیان آخرالزمانی برون فرستی CO2 را علناً به دروغ‌گویی متهم کنند. (٣) در ماه نوامبر ٢٠١۷ تعداد آنانی که با ال‌گور مخالفت کردند و بیانیه‌ای به امضأ رساندند و «افزایش دمای فاجعه‌بار جهانی به دست انسان » را مسخره و یک دروغ علمی نامیدند از ٣١هزار نفر گذشته بود. از این ٣١ هزار دانشمند آمریکایی ٩٠٢٩ نفر آنان دارای درجه دکترا در این رشته هستند.

پس از این‌که رئیس بازنشسته انستیتوی تحقیقات جوی NASA «جان ل. کیسی» افشأ کرد که سیکلهای خورشیدی عمدتاً مسئول ایجاد دوره‌های افزایش دمایی است و نه فعالیت‌های بشری، بسیاری از این دانشمندان جرات یافتند حقیقت را عریان کنند. حتی وال‌استریت جورنال در سال ٢٠١٥ مقاله‌ای منتشر کرد و در آن افزایش دمای جهانی انسان‌ساخته شبه علمی را زیر سئوال قرار داد Anthropogenic Global Warming و آن‌هم از قول دانشمندانی که افزایش دمای جهانی واقعی و نه آن که به دست انسان ایجاد شده را می‌شناسند.

نویسنده مقاله نامبرده با خشنودی کامل نوشته بود که در اکتبر ٢٠٠۷ دادگاه عالی لندن ٩ «اشتباه» در فیلمی که ال‌گور تهیه کرده بود، تشخیص داده. این اشتباه‌ها در فیلم قلابی ال‌گور در مورد تغییر شرایط اقلیمی ناشی از افزایش گازکربنیک در اتمسفر به قدری از نظر علمی فاحش و بی‌پایه بود که دادگاه ممنوع کرد این فیلم در مدارس بریتانیا به نمایش گذارده شود. ولی این حکم تاثیری روی اعضای فرقه CO2 پرستان نداشت. همین‌طور ICPP نیز مانند گذشته به کار خود ادامه داد. اما هرکس که تصور می‌کرد در راس شورای اقلیم جهانی یک دانشمند برجسته علوم طبیعی و یا فیزیک و یا بیوشیمی قرار گرفته است که از بغرنجی امور اقلیمی نیز اطلاع کافی دارد، مطمئناً بسیار ناامید و دلسرد خواهد شد زیرا همان‌طور که گفته شد، رفیق آقای ال‌گور و برنده جایزه صلح نوبل یعنی آقای «راجندراکومار پاچاوی» که به دلایل ذکر شده زودتر از موعد مقرر در سال ٢٠١٥ مجبور به ترک مقام خود به عنوان رئیس شورای اقلیم جهانی شد، در رشته ماشین سازی و اقتصاد تحصیل کرده بود و مراحل ترقی خود را در هندوستان و بعضاً ایالات متحده آمریکا پیموده بود و عمدتاً وظایف ادارای را به عهده داشت. نزدیکی او به نخست وزیر هندوستان، پاچاوی را سرانجام به ریاست شورا رساند. معاون رئیس جمهور آمریکا ال‌گور که از طرف بیل کلینتون حمایت می‌شد به دلایل روابط عمومی نیازمند یک کاربر سیاسی انعطاف‌پذیر از جهان سوم در راس سازمان محیط زیستی «خود» بود.

جانشین آقای پاچاوی، آقای «هوِ زونگ لی» کره‌ای که از اکتبر ٢٠١٥ به ریاست سازمان نامبرده که نام پرطمطراق «شورای جهانی»را باخود حمل می‌کند، انتخاب شد، تحصیلاتی در رشته علوم طبیعی نداشت. او نیز چون پاچاوی دارای بهترین روابط در سیاست بود. او برادر نخست وزیر سابق کره «لی هوی چانگ» بود و همین امر ظاهراً برای رسیدن به پست ریاست «شورای اقلیم جهانی» کافی بود زیرا حق تصمیم‌گیری در مورد سمت و سوی تحقیقات در اختیار رئیس شورا است. همین‌طور در مورد دیگر اعضای هیات رئیسه این شورا در رابطه با چنین پست‌هایی طبیعتاً تعداد کسانی که به عنوان کاربر و یا متخصص امور اداری مراحل ترقی را می‌پیمایند، بیشتر از دانشمندان و یا محققین می‌باشد.

با این پیش زمینه ساده می‌توان دریافت چگونه منافع سیاسی و مالی از خارج به درون «شورای اقلیم جهانی» نفوذ کرده و تحمیل شد تا از سناریوی ساده ولی بسیار موثر زوال جهان در اثر برون فرستی گازکربنیک Emission یک مدل تجارتی پرسود اقلیمی از آستین بیرون آورد. برا ی این‌کار همین‌طور لازم بود تا شورای به اصطلاح اقلیم جهانی، تئوری گازهای گلخانه‌ای سال ١٩٩٢ را به یک واقعیت عینی و از نظر علمی به اثبات رسیده اعلام دارد، با این که باوجود کلیه کوشش‌های انجام شده دلیلی برای اثبات آن یافته نشده است.

درست مانند پاپ که با یک فرمان وجود شیطان را برای هر فرد مذهبی یک حقیقت مطلق اعلام می‌کند، به همین صورت شورای اقلیم جهانی مقدار ناچیز گازکربنیکی که انسان تولید می‌کند را مقصر اصلی تغییر شرایط اقلیمی قلمداد می‌نماید. به زعم شورای اقلیم جهانی این تازه‌ترین دانستنی‌های علمی است و کسی مجاز نیست آن را مورد سئوال قرار دهد و اگر کسی به خود اجازه چنین کاری را بدهد از طرف فرقه «گازکربنیک پرستان» «نازی اقلیمی» نامیده خواهد شد.

در این میان مدل آقای ال‌گور سرمشق شده که بسیاری را منتفع می‌کند. هرچند تنها بخش کوچکی از طریق سوداگری با برون‌فرستی گازکربنیک و یا محصولات اقلیمی دیگر که به شدت در آن سرمایه‌گذاری می‌شود، ثروت‌های کلانی اندوخته است ولی این امر نیز محرز است که بسیار از سیاست‌مداران از این طریق پله‌های ترقی را پیموده‌اند و بخشی از بودجه تحقیقاتی در مورد برون‌فرستی گازکربنیک صرف وام‌های اعتباری برای ساختن ویلاهای محققین گازکربنیک گردیده است.
ایده کهنه ال‌گور در مورد قربانی‌کردن حاکمیت ملی در مسلخ «نجات اقلیمی» جهان از گازکربنیک در دوران Friday for Future به ویژه در بین سبزها و چپ‌های جوان بسیار محبوب گردیده است. برای توده مردم که به خاطر این حرف‌های پوچ باید مالیات گازکربنیک بپردازند جایی برای شادی و سرور نمانده است. ظاهراً ترس و هراس هنوز به اندازه کافی در بین زحمتکشان اثر نکرده و هنوز باید روی آنها کار کرد ولی در بین طبقه متوسط جامعه ارزشی غرب که روز به روز بیشتر هوادار سبزها می‌شود این ایده ظاهراً دارای خواستاران زیادی است.

در بین آنها به ویژه این فکر مورد پسند است که زحمتکشان با مالیات‌های خود سرمایه‌گذاری در صنایع ماشین‌های برقیِ طبقه متوسط را سوبسید کند، خودروهایی که زحمتکشان قادر به خرید آن نیستند.

منابع:

اکولوژی – یک مدل تجارتی

مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم

درباره

موضوعات

ما را دنبال کنید