میگوئل دیاز کانل، رییسجمهور کوبا: «در ۸ بامداد همه ما گرد خواهیم آمد و سرود ملی را خواهیم خواند و همچنین همه کارگرانی را که در پستهای خود، در خانههای خود یا در جهان، به طور خستگیناپذیر برای شکست دادن همهگیری کار میکنند، آنگونه که شایسته آنند، تشويق خواهیم کرد.» شکافهای فزاینده در هژمونی سرمایهداری نولیبرال و ناتوانی آن برای تأمین نیارهای اساسی جامعه، فرصتی برای تحقق یافتن یک جهان نوین است.
منبع: مارکسیسم–لنینیسم امروز
نویسنده: بیل هاکول
تارنگاشت عدالت
این تصویر نشان میدهد میدان انقلاب در هاوانا معمولاً در اول ماه مه – روز جهانی کارگر – چه چهرهای دارد. هر سال از ۱۹۵۹، از زمانی که انقلابی که ستون فقرات آن از کارگران و دهقانان تشکیل میشد، علیه دیکتاتوری ددمنش تحتالحمایه ایالات متحده پیروز شد، میلیونها کوبایی و دوستان بینالمللی برای جشن این روز که کارگران سراسر جهان را گرامی میدارد، مسیر مالِکون [خیابان ماچِئو، به طول ۸ کیلومتر از بندرگاه هاوانا تا میدان انقلاب] را پُر میکنند. اين مارش همچنین به افتخار کوبا برای مقاومت و حتا پیشروی در برابر امپریالیسم ایالات متحده، که در این لحظه تلاشهای پزشکان کوبایی علیه همهگیری جهانی نماد آن است، برگزار میشود.
قدرتی که شخص با حضور در این مارش، که در رأس ساعت ۸ بامداد پیش از بالا آمدن خورشید آعاز میشود، احساس میکند، توصیفناپذير است. این رودی جاری از خوشبینی با بینشی از یک جهان بهتر بدون ستم، گرسنگی، و فقر است.
این تجلی رهاییبخش تودههای عادی است که همه چیز را در این جهان تولید میکنند و بیشتر از پیش یک مارش برای سوسیالیسم است. کوبا هر سال (به استثنای ۹۵–۱۹۹۴، زمانی که برای دوره ویژه تعلیق شد) میزبان این رویداد بوده است، و دیگران را وسیعاً در آن سهیم میکند. هر سال، مارش که به وسیله فدراسیون کارگران کوبا سازماندهی میشود، ویژگی متفاوتی دارد، سال گذشته بریگادهای پزشکی کوبایی را گرامی داشت که در پیشاپیش مارش، ۴۰۰ هزار متخصص پزشکی کوبایی را نمایندگی میکردند که از اوايل دهه ۱۹۶۰، زمانی که فیدل کاسترو عرضه آنها به جهان را آغاز کرد، به بیش از ۱۶۴ کشور رفته اند. همانطور که وی در آن زمان توضیح داد این چیزی است که ما میتوانیم عرضه کنیم: «فنآوریهای جهان مهم است، اما مهمتر انسانها هستند.»
این مهم است به یاد آوریم که روز جهانی کارگر در سال ۱۸۸۶ در شیکاگو در مبارزه برای روز کاری ۸ ساعته پايهگذاری شد. از آن نقطه به بعد در حالیکه بقیه جهان آنرا جشن میگیرد، ثروتمندان حاکم ایالات متحده، به مثابه یک طبقه هر چه در توان داشته اند برای بیاعتبار کردن یا پنهان کردن کشش آشکار آن برای اکثریت بزرگ، شبیه یک راز سر به مهُر، انجام داده اند. در سال ۱۹۵۸، دولت آیزنهاور با اعلام «قانون روز اول ماه مه»-معنی آن هر چه که هست– سعی کرد آنرا از دید و ذهن پاک کند.
امسال میدان انقلاب به دلیل احتیاط زیاد و اهمیت فاصلهگیری در مبارزه برای متوقف ساختن اشاعه ویروس کووید، به این شکل نخواهد بود.
گرچه دولت کوبا مارش در میدان انقلاب و گردهمآییهای عمومی را در همه استانهای جزیره لغو کرده است، اما این بدین معنی نیست که روز جهانی کارگر در جزیره جشن گرفته نخواهد شد. پرچم کوبا در همه خانهها و ساختمانها برافراشته خواهد شد و در رأس ساعت ۸ بامداد، مصادف با زمانی که مارش معمولاً آغاز میشود مردم کوبا در بالکنها یا بیرون از خانههای خود در خیابان خواهند ایستاد و با هم سرود ملی کوبا را خواهند خواند.
به طور همزمان این در همه برنامههای رادیویی و تلویزیونی و رسانههای اجتماعی رخ خواهد داد. میگوئل دیاز کانل، رییسجمهور کوبا نوشت: «در ۸ بامداد همه ما گرد خواهیم آمد و سرود ملی را خواهیم خواند و همچنین همه کارگرانی را که در پستهای خود، در خانههای خود یا در جهان، به طور خستگیناپذیر برای شکست دادن همهگیری کار میکنند، آنگونه که شایسته آنند، تشويق خواهیم کرد.»
در حالیکه ابراز خلاقانه شناخت طبقه کارگر در سراسر جهان رخ خواهد داد، زمان درک این است که اول ماه مه هیچگاه چنین مهم نبوده است. شکافهای فزاینده در هژمونی سرمایهداری نولیبرال و ناتوانی آن برای تأمین نیارهای اساسی جامعه، فرصتی برای تحقق یافتن یک جهان نوین است.
زنده باد روز جهانی کارگر!
پیام دبيرکل فدراسیون کارگران کوبا به طبقه کارگر جهان، به مناسبت روز اول ما مه ۲۰۲۰
فدراسیون جهانی اتحادیههای کارگری
تصاویر بزرگداشت روز جهانی کارگر در سراسر جهان در سال همهگیری
کوبا: تصاویر روز جهانی کارگر ۲۰۲۰
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 