منبع:لینکه تسایتونگ/ گرانما
نويسنده: ايروئل سانچز Iroel Sánchez
تارنگاشت عدالت
ویدیو: تصاویری که از درون زندانهای السالوادور در جهان پخش شد، نشان میدهد چگونه سیستم سرمایهداری که به عنوان نمونه برای جهان تبلیغ میشود، با «زبالهها»ی خود رفتار میکند.
کوبای محاصره شده که در آن نه زندانيانی وجود دارند که مانند طعمه در کشتیهای حامل بردگان به نمایش گذاشته شوند و نه اجسادی که به خاک سپرده نشده باشند و نه بیمارانی که از تأمین بهداشتی محروم باشند، به مبارزه خود علیه کووید–۱۹ ادامه میدهد و آنهم نه تنها به خاطر خود. کوبا پزشکان خود را به چندین ده کشور اعزام کرده که در آنها سرمایهداری اساسیترین حق را تأمین و تضمین نمیکند: حق زندگی!
این تصویر مرا فوراً به یاد تصاویری از کتابهای تاریخ میاندازد که از دوران دبستان مرا مشایعت میکند: تصویر کشتی بردگان. این مردانی که تنگاتنگ و در هم فشرده مانند یک قطعه کامل هندسی که از انسان ساخته شده است.
ولی این بار سخن از تاریخ گذشته نیست، بلکه منظور عصر حاضر است. تصاویری که از درون زندانهای السالوادور در جهان پخش شد، مبین این امر است که چگونه سیستمی که به عنوان نمونه برای جهان تبلیغ میشود با «زبالهها»ی خود رفتار میکند.
این حقیقت است که این زندانیان تبهکارند و به باندهای جنایتکار خشن و افراطی تعلق دارند ولی آنها اغلب از خانوادههای بیبضاعتند که به خاطر شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود، مدلی که ایالات متحده آمریکا برای «حیاط خلوت» خود تجویز کرده، این راه را تنها گزینه یافته اند. ولی هیچچیز این رفتار تحقیرآمیز و تقریباً حیوانی نسبت به انسانها را توجیه نمیکند چه رسد به اینکه مانند دولت السالوادور آن را به شیوهای سیاسی و عوامفریبانه در رسانهها پخش کند. ناظران حقوق بشر در منطقه، یعنی آن کسانی که از واشنگتن به نام احترام به آنچه که آنها «ارزشهای جهانشمول» مینامند، کشورها را مورد تحریم قرار میدهند، در قبال این چنین وقایعی سکوت پیشه میکنند.
در این دوران در زندانهای آمریکای لاتین عفونت شدیداً شیوع پیدا کرد (پرو) و شورشهایی را به دنبال داشت، زیرا زندانیان از حداقل شرایط بهداشتی برخوردار نبودند (آرژانتین، کلمبیا، برزیل …)، وقایعی که مثل تصاویر زندانهای السالوادور، دوران فاشیسم را تداعی میکرد. البته در این میان یک استثناء وجود دارد که البته ارزش انتشار ندارد.
دولت کوبا گزارش داد که در زندانهای کشور حتا یک بیمار کووید–۱۹ وجود ندارد. درست در این وضعیت جهانی دولت کوبا ۴۲۱ نفر از زندانیان را به طور موقت آزاد کرد و ۶۱۵۸ زندانی پیش از موعد مرخص شدند. چطور ممکن بود؟ جامعهای که درآن بزهکاری سازمانیافته موجود نیست، که وظیفه اولیه زندانهای آن تعلیم و تربیت زندانیان است و سیستم بهداشت و تندرستی آن با بیشترین تعداد سرانه پزشک در سطح جهان زندانها را نیز دربر میگیرد، میتواند چنین کاری را انجام دهد با اینکه ایالات متحده آمریکا کوشش میکند نگذارد حتا یک دلار به اقتصاد کوبا برسد و یا مواد سوختی، دارو و تجهیزات پزشکی با کشتی وارد کوبا شود.
ولی آنها با ذرهبین کوبا را مورد بررسی قرار میدهند. در حالیکه همسایه قدرتمندی که کوبا را محاصره کرده و جمعیتش بیش از ۳۰ برابر کوباست، کشتهشدگانش در اثر بیماری کووید–۱۹ معادل تعداد سربازان کشتهشده این کشور در خونینترین جنگ آن (ویتنام) است و تعداد مبتلایان به این بیماری به بیش از یک میلیون رسیده است، یک مجله معتبر آمریکایی در هاوانا به اصرار ادعا میکرد که در یک روز ۴۸ مورد عفونت جدید ویروس در کوبا تشخیص داده شده و واشنگتن پست نیز بدون ارایه هیچ مدرکی و تکیه به تنها این منبع نوشت: «کوباییها در گرماگرم پاندمی با سانسور دولت خود مبارزه میکنند.» گویی که حتا یک فرد از کمبودهایی که سیاست دولت آمریکا پدید میآورد رنج نمیبرد و همزمان با آن اینطور نشان داد میشود که گویی این کمبودها هیچ ارتباطی با این سیاست ندارد. این رفتار رسانههای ارتباطی کشوری است که در آن «ادوارد سنودن» و «ژولیان آسانژ» را با خباثت تحت تعقیب قرار میدهد. «دمکراسیهای» همپیمان آن در ناتو مثل اسپانیا در سال ۲۰۱۹ برپایه قانون Gag (قانون مبارزه با نافرمانیهای مدنی) ۷۶۶۴۱۶ جریمه نقدی بالغ بر ۴۱۶۵۲۷۴۸۹ یورو برای شهروندان خود صادر کرده است.
آیا در کوبا صف انتظار وجود دارد؟ بله و تعداد آنها کم هم نیست. آیا تنگنا وجود دارد؟ آری، تنگنا هم موجود است. آیا محاصره اقتصادی تنها دلیل مشکلات اقتصادی کوباست؟ خیر، و آنکس که پیش از دیگران این مشکلات را بیان میدارد، دولت کوباست. ولی دولت در عینحال توضیح نیز میدهد که تعداد عظیمی از کشورهای عضو سازمان ملل بر این عقیده اند که محاصره مانع اصلی رشد و توسعه جزیره و ناقض عمده حقوق بشر شهروندان آن است. ۶۰ سال پیش یکی از مقامات وزارت امور خارجه آمریکا یادداشتی برای ريیسجمهور این کشور نوشت و اشاره کرد که سیاست راهبردی مؤثر برای سرنگونی انقلاب کوبا ايجاد کمبودها و مشکلات است تا مردم قیام کنند و دولت را سرنگون سازند، سیاستی که هیچکس بهتر از دولت ترامپ تاکنون به پیش نبرده است.
آیا در سرمایهداری هم صف انتظار وجود دارد؟ بله. کمتر از کوبا؟ بله کمتر. آیا در جهان سوم سرمایهداری نیز صف انتظار وجود دارد؟ آری. چرا؟ زیرا در سرمایهداری صف، صف ارتش محرومان است که کوشش میکنند با کار پست و نامطمئن خود که به زحمت مخارج آب و برق و محل سکونت آنها را تأمین میکند، به بقاء ادامه دهند. و آنگاه که فرآوردهای کمیاب شود (مثل ژل الکلی و یا ماسک صورت که در رابطه با کووید–۱۹پدید آمد)، خیلی ساده قیمت آن چندبرابر می شود، والسلام! پس چرا ما امروز در شهرهای آمریکا و اروپا شاهد صفهای انتظار هستیم؟ این صفها برای دریافت غذای مجانی برای تعداد فزاینده بیکاران و فقرا است و در اینجا عرضه و تقاضا هیچ چیزی را تنظیم و رگله نمیکند. هر چند که ما امروزه صفهای دیگری را هم دیدیم که در کوبا وجود ندارد: صف انتظار برای دریافت کمکهای پزشکی، صف انتظار برای مردن و حتا صف انتظار برای به خاک سپرده شدن. اگر این کشورها مجبور بودند مانند کوبا در رنج محاصره به سر ببرند، چه میشد؟ رافائل کورهآ ريیسجمهور سابق اکوادور و دکتر علوم اقتصاد، گفت:«ارزيابی موفقیت و یا عدم موفقیت الگوی اقتصادی کوبا بدون در نظر گرفتن ۵۰ سال محاصره تبهکارانه این کشور ریاکاری ناب است. هر کشور سرمایهداری در آمریکای لاتین با محاصره مشابه در طی چند ماه فرو میريخت.»
بدون محاصره نیز این بحران عظیم که به دنبال پاندمی کووید–۱۹ پدید آمد، شکافهای ملموسی در زنجیره تدارکاتی حتا غنیترین کشورها پدید آورده است. روزنامه شیکاگو تریبيون نوشت: «پس از هفتهها نگرانی در مورد کمبود در تأمین مواد غذایی و به دنبال کتککاری، سرِ آخرین بسته ماکارونی و یا کاغذ توالت، اکنون بسیاری از مزرعههای بزرگ کشور با پیآمد بد دیگر پاندمی دستوپنجه نرم میکنند. آنها مجبورند میلیونها پوند مواد غذایی تازه را که دیگر نمیتوانند بفروشند، نابود کنند. (…)»
«بزرگترین شرکت تعاونی لبنيات کشور، دامداران لبنی آمریکا، تخمین میزند که کشاورزان تا سقف ۳٫۷ میلیون گالون شیر دور میریزند. تنها یک شرکت تولیدکننده گوشت مرغ به طور متوسط هر هفته بیش از ۷۵۰ هزار تخم مرغ نابود میکند.»
در همین رابطه تحلیلگر اقتصادی خانم «استیسی هربرت» در برنامه «کایزر ریپورت» اشاره کرد که اگر تخممرغها وارد بازار شود، به چندین برابر قیمت فروخته خواهد شد و طبیعتاً نیز هيچ صفی برای خرید این تخممرغها وجود نخواهد داشت.
در این روزها کوبا نیز مانند تمام دنیا مبارزه خود علیه کووید–۱۹ را در کنار دو جبهه دیگر انجام میدهد که فقط مربوط به کشور ما و گروهی از کشورهای دیگر میشود که از طرف دولت ایالات متحده آمریکا برگزيده شده اند: مبارزه علیه محاصره اقتصادی و مبارزه علیه جنگ رسانهای. برای مطبوعات که قضاوت میکنند، هر چه که در جزیره بد است، ناشی از سوسیالیسم است، همانطور که هرچه در ایالات متحده بد است و در اثر کووید–۱۹ پدید میآید حداکثر دونالد ترامپ مقصر قلمداد میشود. در این ميان، کوبای محاصره شده که در آن نه زندانيانی وجود دارند که مانند طعمه در کشتیهای حامل بردگان به نمایش گذاشته شوند و نه اجسادی که به خاک سپرده نشده باشند و نه بیمارانی که از تأمین بهداشتی محروم باشند، به مبارزه خود علیه کووید–۱۹ ادامه میدهد و آنهم نه تنها به خاطر خود. کوبا پزشکان خود را به چندین ده کشور اعزام کرده که در آنها سرمایهداری اساسیترین حق را تأمین و تضمین نمیکند: حق زندگی!
جهان و کوبا: کشتی بردگان، صفهای انتظار، تنگناها در عصر کووید-۱۹
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 