در حالی‌که همه‌گیری جهانی هر روز وخیم‌تر می‌شود و بلاتکلیفی بخش عمده جهان را فرا می‌گیرد، تجربه ویتنام نشان می‌دهد چگونه، با تمرکز بر ارزیابی به‌هنگام خطر، ارتباطات مؤثر، و همکاری ميان دولت و شهروندان، یک کشور فاقد منابع کافی با یک نظام مراقبت بهداشتی محدود، می‌تواند همه‌گیری را مدیریت نماید. در رویارویی با یک ناشناختۀ تعریف نشده، رهبری قاطع، اطلاعات دقیق، و همبستگی جامعۀ انسانی، مردم را برای حفاظت از خود– و از یکدیگر– توانمند می‌سازد.

منبع: مارکسیسم–لنینیسم امروز
نویسنده: هونگ کنگ نگوین
تارنگاشت عدالت

در حالی‌که کووید–۱۹ در سراسر نیم‌کرۀ جنوبی گسترش می‌یابد، دولت‌ها می‌توانند از رویکرد ویتنام بسیار بیاموزند. ارتباطات روشن و همکاری دولت–شهروند با استفاده از فن‌آوری، دلايل اصلی برای پایین بودن تعداد مبتلایان در کشور است.

به الگو‌های کشورهای دیگر در آسیا بسیار توجه شده است. مقامات تایوانی پیش از اشاعه ویروس، موارد ذات‌الریه گزارش شده در ووهان را مطالعه کردند. کره جنوبی از اوايل ژانویه یک سامانه پاسخ اضطراری بی‌وقفه را برای آزمایش همه مسافرانی که از ووهان می‌آمدند، به کار گرفت. همین‌طور، سنگاپور یک کارگروه ویژه، متشکل از چندین آژانس را برای ردگیری تماس، قرنطینۀ هدفمند محلات و آزمایش گسترده، همراه با تقبل هزینه آزمایش و درمان بسیح نمود.

پاسخ به‌هنگام این کشورها در آگاهی آشکار رهبران‌شان از سختی ویروس جدید ریشه داشت.

دولت ویتنام کنترل مرزها را محکم‌تر کرد و برای موارد جدید ذات‌الریه در ۳ ژانویه – پیش از نخستین مرگ در چین و فقط سه روز پس از تأیید شیوع در آنجا، بیمارستان‌ها و بخش‌های بهداشتی محلی را در وضعیت فوق‌العاده قرار داد. موارد نخست ویتنام در ۲۳ ژانویه ثبت گردید، و وضعیت تحت کنترل به نظر می‌رسید تا آن‌که موج دیگری از موارد ناشی از گردشگران خارجی و بازگشت مسافران و دانشجویان از راه رسید. با این وجود، ویتنام توانست بحران را چنان خوب مدیریت کند که از تبدیل شدن به یک منطقه قرمز احتراز نماید.

شاید مهم‌تر از هر چیز، برخلاف کره جنوبی، که مبالغ عظیمی هزینه آزمایش تهاجمی نمود، یا برخلاف سنگاپور که رصد اپیدمیولوژیک نیرومندی را برقرار کرد، ویتنام یک رویکرد کم‌هزینه را که به اندازه رویکرد کره جنوبی و سنگاپور کارآمد است، دنبال کرده است.

علی‌رغم انتظار نرخ‌های بالای انتقال، به دلیل هم‌مرزی با چین و حجم بالای دادوستد متقابل با آن، ویتنام فقط یک–پنجم تعداد مبتلایان سنگاپو بسیار تحسین شده را، بدون حتا یک مرگ تا به امروز، داشته است. پژوهش اخیر ما درباره سیاست ویتنام در پاسخ به کووید–۱۹، موفقیت اولیه کشور را در آهسته کردن نرخ ابتلا، به تمرکز مقامات بر ارتباطات و آموزش عمومی از طريق پلاتفرم‌های تکنولوژیک و ردگیری سیستماتیک ناقلین ویروس نسبت داد.

با توجه به این‌که ۶۵ درصد از ۹۶ میلیون نفر جمعیت ویتنام از اینترنت استفاده می‌کنند، منابع خبررسانی رسمی و کاتال‌های رسانه‌های احتماعی (۶۰ درصد از فیس‌بوک استفاده می‌کنند) با موفقیت اطلاعات درباره ویروس جدید را به اشتراک نهادند. در عصری که ردیابی و متوقف کردن اشاعه اطلاعات نادرست/جعلی دشوار است، شناختن خطر، به ویژه نرخ مسری بودن آن، کلید تمایل شهروندان به همکاری، چه از طریق فاصله‌گذاری و یا خود–انزوایی، بوده است.

از ۳ ژانویه، رسانه‌های ویتنام بیماری در حال‌ظهور از ووهان را به مثابه یک ذات‌الریه «عجیب» یا «مرموز» توصیف نمودند. در فاصله ۹ ژانویه تا ۱۵ مارس، هر روز به طور میانگین ۱۲۷ مقاله در باره موضوع در ۱۳ رسانه خبری معروف اینترنتی منتشر شد، و جایی برای اشاعه شایعات و اخبار جعلی یاقی نگذاشت.

در نتیجه، ویتنامی‌ها عموماً کووید–۱۹ را نه به مثابه یک آنفلوانزای فصلی دیگر، بلکه به مثابه یک بیماری جدی به خطرناکی اشاعه «سندروم تنفسی حاد» (سارس) سال ۲۰۰۳ قلمداد نمودند. تجربه عموم با سارس، و هم‌چنین با آنفلوانزای خوکی و آنفلوانزای مرغی، به شکل دادن به برداشت از کووید–۱۹، کمک کرد، و احتمالاً بر آمادگی مردم برای پاسخ به آن تأثیر نهاد.

ردگیری جامع تماس‌ها فقط زمانی کار می‌کند که افراد به فوریت موضوع پی برده باشند و مایل باشند یک گزارش صادقانه و مشروح از سفر و تماس‌های خود ارايه نمایند. این حتا در کشورهایی که تحت حکومت تک‌حزبی قرار دارند، صادق است. در ویتنام، شهروندان داوطلبانه اطلاعات درباره سلامتی خود را از طریق نرم‌افزار موسوم به «NCOVI» که دولت آن‌را تهیه کرده است، ارايه می‌نمایند. این نرم‌افزار از زمان معرفی آن در ۱۰ مارس به بالاترین نرم‌افزار رایگان در ویتنام مبدل شده است.

گرچه معادل ویتنامی نرم‌افزارهای اجتماعی ردگیری اماکن غیرمطمئن با افراد مظنون به داشتن علايم ابتلا، شبیه تایوان و کره جنوبی وجود ندارد، اما مفید بودن پلاتفرم‌های تکنولوژی–محور به اثبات رسیده است. این پلاتفرم‌ها، اطلاعات به‌روز شده را پیرامون اشاعه و رهنمودها را برای جلوگیری از بیماری ارايه می‌نمایند، فوراً اطلاعات نادرست را تصحیح می‌کنند، به طور سیستمایتک اطلاعات را جمع‌آوری نموده، و هر چه زودتر تمرکز موارد ابتلا را مشخص می‌کنند.

فن‌آوری به کسانی که با همه‌گیری مقابله می‌کنند نیز کمک می‌کند. در سه ماهی که از آغاز اشاعه گذشته است، بیمارستان‌های محلی، مؤسسات پژوهشی، و دانشگاه‌ها پلاتفرم‌های قابل اعتمادی را برای ردگیری موارد فرنطینه‌ای کووید–۱۹، افزایش تولید مواد ضدعفونی کنندۀ دست، مبادله یافته‌های بالینی مهم پیرامون بیماری، و تولید وسايل تشخیص ارزان برای ویروسی که علت آن است، ایجاد کرده اند.

سرمایه‌گذاری‌ها در کاهش موارد ابتلا و پاسخ به آن می‌تواند شکل‌های ساده، اما نیرومند دیگر به خود بگيرد. ترانه «شست‌وشوی دست» (Ghen Co Vy)* که پس از پخش آن در برنامه «هفته گذشته امشب با جان اولیور» [با بیش از ۴۶ میلیون بازدید] مورد استقبال جهانی قرار گرفت، به ایجاد آگاهی در بین مردم درباره ویروس جدید و اهمیت شستن دست کمک کرد.

مهم‌تر این‌که، در حالی‌که قرنطینه هدفمند و اجباری همه مسافرانی که وارد کشور می‌شدند در اواخر مارس تشدید شد، اطلاعات روزانه درباره کیفیت و دسترسی به خوابگاه‌ها، غذا، معاینه بهداشتی، و آزمایش ارايه شده به وسیله دولت، هزاران واکنش را در فیس‌بوک جلب نمود. پخش صدها تصویر از بسته‌های با دقت تهیه‌شدۀ صبحانه، نهار، شام، و تنقلات شبانه برای اشخاص قرنطینه شده، در میان مردم برداشت مثبتی را درباره دوره دو هفتگی انزوا ایجاد کرد، و سازگاری با آن‌را تشویق نمود.

در حالی‌که همه‌گیری جهانی هر روز وخیم‌تر می‌شود و بلاتکلیفی بخش عمده جهان را فرا می‌گیرد، تجربه ویتنام نشان می‌دهد چگونه، با تمرکز بر ارزیابی به‌هنگام خطر، ارتباطات مؤثر، و همکاری ميان دولت و شهروندان، یک کشور فاقد منابع کافی با یک نظام مراقبت بهداشتی محدود، می‌تواند همه‌گیری را مدیریت نماید. در رویارویی با یک ناشناختۀ تعریف نشده، رهبری قاطع، اطلاعات دقیق، و همبستگی جامعۀ انسانی، مردم را برای حفاظت از خود– و از یکدیگر– توانمند می‌سازد.