منبع: نیوزکلیک
نویسنده: سبهاش گاتاده
مقاومت در برابر واکسنها به پاکستان و اقلیتها در هند محدود نیست، پوپولیستهای راستگرا در اروپا نیز با آن مخالفند.
قاضی ذینوس سجادی، قاضی شهر میروت در ایالت اوتار پرادش، این روزها مسؤولیت اضافهای نيز دارد.
هر کس که به وعظ او گوش بدهد از این متعجب میشود که وی در در پایان خطبه خود بر اهمیت مایهکوبی و اینکه مايهکوبی بههنگام چگونه میتواند جان کودکان را نجات دهد، تأکید مینماید.
قاضی صائب تنها روحانی در منطقه نیست که به یک «آواتار» جدید مبدل شده است. در منطقه غرب اوتار پرادش روحانیون دیگری نیز وجود دارند. این برخلاف تصمیم ۷۰ مدرسه در منطقه است که از مردم خواست فرزندان خود را از مایهکوبی دور نگه دارند. برخی اشخاص فعال در «دانشگاه واتساَپ» به این شایعه بیاساس دامن زدند که واکسن «آبله، اوریون، سرخک» (MMR) می تواند کودکان آنها را عقیم کند. چندین مدرسه از والدین خواستند کودکان خود را چند روز به مدرسه نفرستند تا آنها بتوانند مقامات بهداشتی را بازگردانند.
از برکت سفر مقامات بهداشتی به منطقه و مطلع نمودن اشخاصی مانند قاضی صائب از خطرات عدم مایهکوبی، برخی از روحانیون وارد عمل شده اند.
به یاد داشته باشیم که گزارشهای خود دولت به ما میگویند در سال ۲۰۱۵ بیش از ۴۹ هزار کودک به علت ابتلا به بیماری بسیار مسری سرخک، که از طريق سرفه و عطسه اشاعه مییابد، جان باختند. یک مایهکوبی ساده میتوانست مانع برخی از این مرگها بشود.
قاضی صائب طی یک بحث غیررسمی به مردم گفت چگونه شماری از سازمانهای علما، طی سالها مقرر داشته اند که واکسینه کردن فرزندان بر هر مسلمان واجب است.
یک نکته کلیدی که او به آن اشاره میکند سمیناری است که در سال ۱۹۹۵ در کویت به وسیله «سازمان اسلامی برای علوم پزشکی» با شرکت ۱۰۰ دانشمندان برجسته اسلامی برگزار شد و اعلام کرد که ژلاتین مورد استفاده در واکسن به اندازه کافی پالایش شده است.
این نخستین بار نیست که شخص پيرامون مقاومت در برابر مایهکوبی در این منطقه، به ویژه در میان جامعه اقلیتها، میشنود. شایعات درباره «توطئههای غربی» برای عقیم کردن مسلمانان از طريق مایهکوبی به تناوب ظاهر میشوند.
تنها مایۀ امیدواری در کل این رویدادها این است که کارگران بهداشتی مرعوب نمیشوند، البته این عمومیت ندارد.
در پاکستان، کارگران بهداشتی و همکاران آنها با چالش بزرگتری روبهرو هستند، در آنجا نفوذ تئوریهای توطئه که هر مشکل را تقصیر جهان غرب معرفی میکنند چنان گسترده است که طالبان و دیگر گروههای افراطی اسلامی در کشتن آنها تردید به خود راه نمیدهند.
بسیاری از گروههای افراطی به این شایعات دامن میزنند که کارزارهای مایهکوبی پوششی است برای جاسوسی یا توطئهای است برای عقیم کردن مسلمانان. حمله به تیمهای فلج اطفال در مناطق مرزی متداول است.
در مارس ۲۰۱۸، افراطیون در یک منطقۀ قبیله صافی در مرز با افغانستان به یک تیم فلج اطفال حمله کردند و دو کارگر را کشتند و دو کارگر دیگر را ربودند. براساس گزاشی که یک سال و نیم پیش از آن منتشر شد: «از دسامبر ۲۰۱۲، در اینگونه حملات بیش از ۱۰۰ نفر کشته شده اند.»
پرویز هودبِهایی، فیزیکدان برجسته و کنشگر حقوق بشر، چند سال پیش، پس از متداول شدن قتل بیگناهان به دست تروریستهای گوناگون، نگرانی عمیق خود را از وضعیت امور در پاکستان ابراز نمود. وی کمی بعداز کشتار ۱۳۲ کودک در مدرسه نظامی پیشاور به دست طالبان، در یک مقاله نوشت: «اگر پاکستان وجدان جمعی داشت، فقط یک فاکت واحد: قتل حدود ۶۰ کارگر فلج اطفال، زنان و مردانی که برای نجات کودکان از یک بیماری فلجکننده کار میکنند به دست متعصبین، میتوانست آنرا بیدار کند. نتیجه، ناگزیری هولناک است: هر چند وقت یکبار، پاکستان شاهد فجایع بیشتری خواهد بود. هیچ اقدام امنیتی نمیتواند جلوی حمله به هدفهای نرم را بگیرد. تنها راهحل ممکن تغییر ذهنیتها است.»
مقاومت در برابر واکسنها، به پاکستان و اقلیتها در هند محدود نیست. چند ماه پیش، «شورای علمای اندونزی» یک فتوا علیه واکسن «آبله، اوریون، سرخک» صادر کرد. این پس از سوءظن نسبت به اینکه ژلاتین مشتق از خوک بخشی از واکسنها است، رخ داد. آنها از «مؤسسه سرم هند»، تولیدکنندۀ واکسنها خواستند از ژلاتین مشتق از خوک در واکسن استفاده نکند.
شاید تازهترین «بچههای» محلۀ مقاومت در برابر واکسن، پوپولیستهای راستگرا در اروپا باشند.
رشد جنبش ضدواکسن در قاره اروپا، که رسانههای اجتماعی و پوپولیستهای راستگرا به آن دامن میزنند، موجب نگرانی در میان فعالین بهداشت جهانی شده است. افزایش موارد ابتلا به سرخک در اروپا به بالاترین میزان در ۲۰ سال گذشته، نشانگر تأثیر این جنبش است.
یک گزارش تحلیلی «گاردین» [۲۱ دسامبر ۲۰۱۸] از دادههای سازمان جهانی بهداشت به ما میگوید که موارد سرخک در سال ۲۰۱۸، در مقایسه با سال ۲۰۱۷ دو برابر شده، و امسال بالغ بر ۶۰ هزار مورد خواهد شد. تعداد مرگ ناشی از سرخک نیز دو برابر شده است. تاکنون ۷۲ مورد مرگ از سرخک ثبت شده است.
براساس گزارش «گاردین»: «سیاستمداران پوپولیست راستگرا، از ایالات متحده تا ایتالیا، لهستان و فرانسه سوار قطار ضدواکسن شده اند، از شکاکین حمایت نموده از حق والدین برای واکسینه نکردن فرزندان خود در کشورهایی که مایهکوبی پیش از شروع مدرسه اجباری است، دفاع میکنند.
منطقی که این مخالفان واکسنها ارايه مینمایند کاملاً سادهپندارانه است. آنها ادعا میکنند که مخالف جهانیسازی و سودجویی شرکتهای چندملیتی هستند، به نظر میرسد آنها به دام «اخبار جعلی» افتاده اند که میگویند این شرکتها برای فروش واکسنها، ویروسها را در میان جمعیت اشاعه میدهند. اعضای «جنبش پنج ستاره» در ایتالیا، که ظاهراً ضددستگاه هستند، و متحدین راست افراطی آنها، در برکنار نمودن کمیته برجسته کشور، متشکل از کارشناسان فنی–علمی، تردید به خود راه ندادند. به گفته یک پژوهشگر، یک تشابه جالب بین پوپولیستها و اشخاص ضدواکسن وجود دارد، هر دو «در بیاعتمادی به مقامات و حتا به کارشناسان علمی سهیم میباشند«.»
به هند، به کشور قاضی صائب بازگردیم. در اینجا، جامعه اکثریت گرچه واکسنها را برای مقاصد گوناگون پذیرفته است، اما پرونده آن در پیروی از «تخصص علمی» و توصیه علمی تأسفبار است.
با عروج نیروهای برتریطلب ملیگرای هندو در مرکز، تلاشها برای مشروعیت جدید بخشیدن به شبهعلم شدت یافته است. یکی از نمونههای برجسته این «گاودرمانی» یا «علم گاو» است که به مثابه یک شاخه اصلی در پژوهش، با همه نوع ادعاهای کاذب درباره ادرار گاو ظهور کرده است.
و این علیرغم این فاکت است که ادرار گاو، با ادرار انسان تفاوتی ندارد، و عمدتاٌ از آب (۹۵ درصد)، مواد معدنی مانند سدیم، پتاسیم، فسفر، کراتینین و سلولهای ایپتالیال تشکیل میشود. هیچیک از این مواد تأثیرات ضدسرطانی ندارد.
همین سال پیش بود که «کمیتۀ راهبری ملی» برای «تأیید اعتبار علمی و پژوهش پیرامون پنچاگاويا» (SVAROP) تشیکل شد. «پنچاگاويا» مهمترین نوع از همه انواع مواد پزشکی است که از مدفوع گاو تهیه میشود. این مخلوطی است از پنج (پنجا) محصول گاو (گاويا): شیر، کشک، کَره، پِهِن و ادرار.
به هر حال، درباره ادرار و مدفوع گاو، بعداً بیشتر خواهیم نوشت.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 