نشست سلاک در آرژانتین برای «وحدت در تنوع»

همدستی رئیس جمهور شیلی با راستگرایان هوادار آمریکا
محکومیت سرکوب معترضان در پرو
نمایندگان تمام ۳۳ کشور عضو برای اولین بار در یک نشست حضور دارند.
شکاف بین لفاظی و واقعیت ها باید با یکپارچگی پر شود.
لولا بر سهم منطقه در ایجاد جهان چندقطبی تاکید می کند
آرژانتین خواستار برچیدن تحریم های غیر انسانی آمریکا علیه کوبا و ونزوئلا شد.
بولیوی خواستار همکاری بیشتر با بریکس و بویژه چین شد.

نوشته دیوید کک، ویلما گوزمن
ترجمه مجله هفته

بوینس آیرس. نشست سران جامعه کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب (سلاک) روز سه شنبه با صدور بیانیه نهایی پایان یافت. در این نشست، نمایندگان تمام ۳۳ کشور عضو برای اولین بار حضور داشتند.
سران کشورهای اکوادور، مکزیک، نیکاراگوئه، پرو و ونزوئلا در این مراسم حضور نداشتند و در راس هیات‌های این کشور وزرای خارجه شرکت کرده بودند.
سلاک Celac در فوریه ۲۰۱۰ بنیان نهاده شد. در حال حاضر شامل ۳۳ کشور در آمریکای لاتین و کارائیب و در نتیجه تمامی کشورهای مستقل آمریکا به جز ایالات متحده آمریکا و کانادا را شامل میشود. موضوع اصلی هفتمین اجلاس سران سلاک، ادغام و همگامی منطقه ای بود.
در اولین نکته از ۱۱۱ نکته در بیانیه نهایی آمده است:
ما بر تعهد اعضای سلاک برای پیشبرد قاطعانه روند ادغام، ارتقای وحدت و تنوع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مردم خود تاکید می کنیم.
از آنجایی که در بسیاری از کشورهای منطقه نیروهای مترقی و چپی در دولت ها وجود دارند که برای این روند مبارزه می کنند، زمان فعلی به ویژه برای اجرا نکات مطروحه مطلوب تلقی می شود.
برزیل نیز پس از سه سال غیبت در دوران ریاست جمهوری راست افراطی ژایر بولسونارو، به بدنه سلاک بازگشته است.
در گذشته، مصوبات و اهداف سلاک اغلب بدون پیگیری اجرایی باقی می ماند.
علاوه بر رئیس جمهور اروگوئه، لوئیس لاکال پو، رئیس جمهور کلمبیا گوستاوو پترو نیز این بی عملی را به ویژه مورد انتقاد قرار داد.
وی به عنوان نمونه به عدم موفقیت در مبارزه با همه‌گیری کرونا اشاره کرد.
پترو برای پر کردن «شکاف بین لفاظی و واقعیت»، پروژه‌های ملموسی از جمله گسترش و همکاری در تولید انرژی تجدیدپذیر و شبکه‌های برق «از پاتاگونیا تا آلاسکا» را برای رسیدگی به تغییرات آب‌وهوایی، که او آن را بزرگترین مشکل انسانیت می‌نامد پیشنهاد کرد.
پیشنهاد وی برای ادغام شبکه های انرژی در بیانیه نهایی اجلاس گنجانده شد.
وی همچنین خواستار صنعتی شدن مستمر منطقه شد. او گفت: ما مجبور نیستیم صادرکننده نفت و زغال سنگ باشیم،مانند گذشته که طلا صادر میکردیم و تحت همان سیستم استعماری پنج قرن پیش زندگی کنیم.
وی از مهاجرت به عنوان یکی دیگر از زمینه های مهم همکاری نام برد.
اختلافات سیاسی نیز در این اجلاس مشخص شد.
گابریل بوریک، رئیس جمهور شیلی، از دولت های نیکاراگوئه، ونزوئلا و پرو انتقاد کرد و از آنها «آزادی زندانیان سیاسی» (نیکاراگوئه)، «انتخابات آزاد» (ونزوئلا) و «پایان دادن به خشونت علیه مردم» (پرو) مطالبه کرد.
با این اظهارات، او خود را هم پالکی لاکال پو رئیس جمهور راستگرای اروگوئه کرد، که با اشاره به ونزوئلا، نیکاراگوئه و کوبا، برخی از کشورهای شرکت کننده را به دلیل عدم رعایت حقوق بشر محکوم کرد.
اکثریت کشورهای عضو سلاک موافق این خواسته هستند که باید از ایالات متحده فاصله بگیرند و مستقل تر شوند.

سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) تحت سلطه ایالات متحده به طور فزاینده ای این خواسته را رد می کند.
پترو از سازمان کشورهای آمریکایی به دلیل مشارکت و حمایت از کودتا انتقاد کرد و آنها را «حزبی ایدئولوژیک» خواند که منجر به از دست دادن اعتماد به این سازمان شده است.
شیومارا کاسترو، رئیس جمهور هندوراس نیز سازمان کشورهای آمریکایی را به «شکست» متهم کرد.
نه دبیرکل جنجالی لوئیس آلماگرو سازمان کشورهای آمریکایی و نه هیچ نماینده دیگری از OAS به اجلاس سلاک دعوت نشدند.
لولا داسیلوا، رئیس جمهور برزیل در سخنرانی خود تاکید کرد که منطقه «به وضوح می تواند به نظم جهانی صلح آمیز مبتنی بر گفتگو، تقویت چندجانبه گرایی و ایجاد چندقطبی گرایی جمعی کمک کند» و اطمینان داد که برزیل «به جهان بازگشته است».
او خواستار «پیوستن نیروها برای مقابله با چالش های تغییرات آب و هوایی» شد و خواستار «کاهش نابرابری و فقر» در منطقه به عنوان هدف اصلی برای دوره آینده سلاک شد.
لوئیس آسر، رئیس جمهور بولیوی گفت که یک شریک قوی جدید برای منطقه می تواند گروه بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین، آفریقای جنوبی) و به ویژه چین باشد.
بنابراین او خواستار بهبود بیشتر روابط با این کشورها شد.
شی جین پینگ، رئیس جمهور چین که به این اجلاس دعوت شده بود و از طریق پیام ویدئویی صحبت کرد، تاکید کرد که «چین با آمریکای لاتین و کارائیب برای تقویت مستمر ساخت مجمع چین-سلاک همکاری می کند.»
جمهوری خلق چین در حال حاضر مهمترین شریک تجاری بسیاری از کشورهای منطقه است.
به عنوان نقطه مرکزی در بیانیه نهایی خود، کشورهای عضو بر «به رسمیت شناختن آمریکای لاتین و دریای کارائیب به عنوان منطقه صلح و عاری از سلاح های هسته ای» تاکید کردند. تعهد به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات و یک سیستم بین المللی مبتنی بر روابط دوستانه و همکاری محترمانه،
عاری از تهدید، تجاوز و اقدامات قهری یکجانبه بر خلاف قوانین بین المللی».
آلبرتو فرناندز، رئیس جمهور آرژانتین و میزبان اجلاس، پیش از این در سخنرانی افتتاحیه خود از کشورهای عضو پیمان سلاک خواسته بود «صدای خود را علیه محاصره کوبا و ونزوئلا بلند کنند». اقدامات قهری علیه دو کشور باید برداشته شود:
«محاصره یک روش بسیار غیر انسانی برای تحریم نه دولت ها، بلکه مردم است. ما نمی توانیم اجازه دهیم آنها این روش ادامه دهند. کوبا شش دهه است که تحت محاصره بوده و ونزوئلا نیز از آن رنج می برد.»
علاوه بر این، ایده ها و مطالبات سیاسی-اجتماعی مشترک مختلف در این اعلامیه ثبت شده است. از جمله این موارد است که کشورهای سلاک خواهان تقویت حقوق افراد با ریشه آفریقایی و همچنین حفظ و استفاده از زبان های بومی و بهبود وضعیت اجتماعی-اقتصادی زنان هستند.
مشارکت اجتماعی افراد دارای معلولیت نیز باید بهبود یابد.
نمایندگان همچنین موافقت کردند که سنت وینسنت و گرنادین به رهبری رالف گونسالوز، نخست وزیر، به عنوان رئیس موقت نشست آینده سلاک ریاست رهبری این نشست را پس از آرژانتین به عهده بگیرد.
این کشور جزیره ای کارائیب همچنین یکی از اعضای اتحاد بولیواری چپ (آلبا) است.
در جریان نشست روز سه شنبه، هزاران نفر در خیابان های بوینس آیرس برای ادغام و همکاری کشورها، علیه نیروهای راست افراطی و نئولیبرالیسم در منطقه تظاهرات کردند.

نمایندگانی از سازمان هایی از آرژانتین و بسیاری از کشورهای سلاک حضور داشتند و دست به انتقاداتی از سیاست های کشورهای متبوع خود زدند.
موضوع اصلی خشونت دولتی در پرو و همبستگی با معترضان آنجا بود.
روز قبل، سازمان های سیاسی و اجتماعی از کشورهای عضو در بوئنوس آیرس به عنوان بخشی از «Celac Social» گرد هم آمده بودند.
محور بحث ها ایجاد منطقه به عنوان «منطقه صلح»، رد تحریم ها و احترام به تمامیت ارضی و حاکمیت بود.
جمع بندی و بیانیه نهایی مشترک آنها به اجلاس سلاک ارائه شد.