اصلاحات ارضی در هندوراس

در عرض یکسال نمی توان این درگیری ها را به پایان رساندن مشکلات را حل کرد.

هندوراس: رئیس جمهور شیومارا کاسترو یکسال است که در مقام ریاست جمهوری قرار گرفته. انتقاد از وضعیت فوق العاده در کشور.

 گفتگو با سانتوس دیوید مارتینز

سانتوس دیوید مارتینز هماهنگ کننده آموزش مدنی (جنبش گسترده برای کرامت و عدالت، MADJ) در هندوراس است. 

مصاحبه: توربن آستن

یونگه ولت

ترجمه حمید علوی برای مجله هفته

یک سال پیش، در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۲، شیومارا کاسترو به عنوان رئیس جمهور هندوراس سوگند یاد کرد. وضعیت جنبش های اجتماعی در دوازده ماه گذشته چه تغییری کرده است؟

در دوازده سال گذشته «دیکتاتوری» (یعنی دولت های دست راستی از زمان کودتا علیه مانوئل زلایا در سال ۲۰۰۹) و سرکوب غالب بود. امروز وضعیت جنبش های اجتماعی در هندوراس آرام تر است. بسیاری امیدوارند که دولت پاسخی برای مشکلات بزرگ کشور پیدا کند. 

در مراسم تحلیف، کاسترو لباس «وارا آلتا لنکا» – یک عصای سنتی با پرچم و نماد مردمان بومی هندوراس را پوشید. در ابتدا، جنبش های اجتماعی بسیار با شیومارا کاسترو متحد بودند، اما پس از یک سال این رابطه متمایزتر شد. 

در حالی که برخی همچنان برای دولت بسیار دلسوزی میکنند، برخی دیگر به منتقد آن تبدیل شده اند.

مخالفت های جناح راست سیاسی، محافل محافظه کار و ملی گرا هم سرجای خودش است، که کار دولت را دشوار می کند. 

درگیری‌های پیرامون استخراج معادن موضوعی مداوم در هندوراس است. هیچ پیشرفتی در اینجا وجود داشته؟

سال گذشته قانونی تصویب شد که استخراج معادن روباز را ممنوع می کرد. با این حال، شرکت های معدنی این را رعایت نمی کنند و به مفاد جاری اشاره می کنند. تاکنون حتی یک پروژه متوقف نشده است. به عنوان مثال، موردی در شهرداری آتسوکوآلپا که در شمال شرق کشور وجود دارد که بخاطر معدن طلا  قبرستان یک جامعه از بین رفت. یا ماجرای محیط بانان خوانیپل (مقاومت در برابر یک معدن سنگ آهن در یک منطقه ذخیره گاه طبیعی). 

در حالی که هشت نفر آخر از ۳۲ همقطاران دستگیر شده در سال ۲۰۱۹ طی سال گذشته آزاد شده اند، دو نفر از اعضای این گروه در ژانویه به قتل رسیدند. با این وجود شرکت ها به کار خود همچنان ادامه می دهند. 

در چه زمینه های دیگری از نتایج سیاست های دولت تاکنون ناراضی هستید؟

تاکنون هیچ تحرکی در مورد مسئله زمین، یکی از مشکلات اجتماعی مرکزی در هندوراس وجود نداشته است. این کشور تاکنون در دست عده معدودی باقی مانده است و تک کاشت ها همچنان بر زمین های کشاورزی غالب هستند. 

اگرچه اصلاحات ارضی یکی از وعده های اصلی شیومارا کاسترو در کنار مسئله معدن بود، اما اجرای این پروژه دشوار است. 

اینها حامل تضاد منافع سختی است که در یک عرض سال قابل حل نیست. مردم همچنان آواره می شوند و دهات ها تخلیه می شوند. 

اینها اقدامات پلیسی و نظامی برنامه ریزی شده بر اساس مجرم قلمداد کردن کشاورزان و هم قطارانشان.

بدتر از همه، دیوان عالی همچنان توسط افراد معتمد حزب ملی خوان اورلاندو هرناندز، رئیس جمهور پیشین راستگرا (از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۲) اداره میشود. آنها  مدافع منافع شرکت ها و مالکان بزرگ هستند. 

در دسامبر، دولت برای اولین بار حالت فوق العاده اعلام کرد. این تصمیم باید مبارزه با باندهای جوانان جنایتکار، به اصطلاح «ماراس» را آسان تر کند. 

در ژانویه امسال دوباره ۴۵ روز تمدید شد و از نظر جغرافیایی محدود وضعیت فوق‌العاده حتی گسترش هم یافت. آیا وضعیت اضطراری راه‌کار درستی برای مبارزه با «ماراس» است؟

ما این واکنش نظامی به مجرمان را محکوم می کنیم، حتی اگر مردم از جنایات باندها رنج ببرند. به خاطر برقراری وضعیت فوق‌العاده، عموماً افراد مناطق فقیرنشین به طور توده‌ای مشکوک به عضویت در این باندها میشوند. این به ویژه در مورد مناطقی که ما به عنوان یک جنبش در آن پایگاه اجتماعی خود را داریم، صدق می کند. بجز این وضعیت فوق العاده مشکلات ساختاری را حل نمی کند. 

برای مثال، در پلیس، مشکلات عمده ای با فساد و ارتباط آنها با جرایم سازمان یافته وجود دارد. 

نباید فراموش کرد: این هنوز همان اداره و همان ارگان دولت راستگرای خوان اورلاندو هرناندز است که دست نخورده باقی مانده.