ایتالیا لیبی را علیه پناهجویان مسلح می کند. توافقنامه انرژی برای افزایش نفوذ در آفریقا

نوشته گرهارد فلدباوئر
یونگه ولت
ترجمه سیما صابری مجله هفته.

ایتالیا لیبی را به تسلیحات نظامی تجهیز می کند. دولت جناح راست در زمان نخست وزیری جورجیا ملونی(ائتلاف پست فاشیستی پرو آمریکایی – مترجم) پنج قایق گشتی نظامی دیگر را به «گارد ساحلی لیبی» می دهد.
این قایق ها در دریای مدیترانه علیه تلاش مردم فراری از جنگ ها و پناهجویان به کار گرفته می شوند.
تحویل این تسلیحات در هنگام امضای قرارداد ۸ میلیارد یورویی گاز بین شرکت ایتالیایی (ENI) و شرکت ملی نفت لیبی (NOC) در جریان سفر ملونی به طرابلس در ،۲ ژانویه انجام سد.
همانطور که آنتونیو تاجانی، وزیر خارجه ایتالیا توضیح داد، این «بخشی از استراتژی بلندمدت برای مبارزه با قاچاق انسان است. ما می خواهیم دریای مدیترانه قبرستان مهاجران نباشد و به لیبی کمک کنیم تا از مرزهای خود و ما محافظت کند. »
در جریان تحویل دادن کشتی های نظامی در روز دوشنبه، فعالانی که به طرابلس آمده بودند، تخم مرغ هایی را که با رنگ قرمز نماد خون پناهجویان پوشیده شده بود، پرتاب کردند و عکس هایی از افراد تحت شکنجه در مراکز لیبی را نشان دادند.
روزنامه چپ مانیفستو این را گزارش کرد و به نقل از لوکا کاسارینی فعال نوشت: «این یک مراسم ترور است. دولت نقض سیستماتیک کنوانسیون ژنو را با تحویل قایق‌های گشتی برای دستگیری پناهجویان و اخراج آنها به اردوگاه‌های آوارگان لیبی با هیاهوی فراوان جشن می‌گیرد.»
کاسارینی در ایتالیا به دلیل کمک به مهاجرت غیرقانونی تحت بازجویی است. امدادگران پناهجو بیم دارند که افزایش رهگیری پناهجویان همچنان باعث مرگ و میر بیشتر آنها شود.
بر اساس گزارش آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد و سازمان بین المللی مهاجرت، از سال ۲۰۱۴ تاکنون بیش از ۱۸ هزار نفر در مسیر فرار جان خود را از دست داده اند.
با توافق در مورد «دفاع در برابر پناهندگان»، ایتالیا می خواهد لیبی را شریک اصلی آینده خود برای تامین گاز و یک قطب انرژی تبدیل کند.
هدف از اینکار در «دروازه آفریقا» مهار نفوذ چین و روسیه در این قاره است.
ENI و NOC می خواهند تا سال ۲۰۲۶ دو میدان گاز طبیعی در شمال غرب طرابلس توسعه دهند که قرار است روزانه ۲۱ میلیون متر مکعب گاز طبیعی از آنها استخراج شود.
خط لوله گازی از لیبی به سواحل پولیا نیز برنامه ریزی شده است. علاوه بر ایتالیا (ENI)، فرانسه (Total)، یونان و مصر نیز در ساخت و ساز شرکت دارند.
این پروژه از موقعیت جغرافیایی مطلوب ایتالیا بهره می برد. علاوه بر این، ذخایر گاز جدیدی در شرق مدیترانه بین قبرس، اسرائیل و مصر کشف شده است.
ملونی با این پروژه خود را با طرح های توسعه امپریالیسم ایتالیا در شمال آفریقا که در سال ۱۹۱۱ با حمله به طرابلس که به عثمانی ها وابسته بود و سیرنائیکا (همراه با فسان، لیبی امروزی) آغاز شد، پیوند می دهد.

با استفاده از اولین کشتی های هوایی و هواپیماها برای بمباران، طرابلس، بنغازی و منطقه ساحلی به سرعت این کشور توسط ایتالیا تصرف شدند.
جنگ وحشیانه به قیمت جان ۱۴۸۰۰ لیبیایی تمام شد. در طی فتح سیرنایکا در اواخر دهه ۱۹۲۰، موسولینی فاشیست از گاز سمی استفاده کرد و اردوگاه‌های کار اجباری ایجاد کرد که در آن ۸۰ هزار بادیه‌نشین زندانی شدند که اکثر آنها به طرز ناگواری مردند.
ایتالیا در سال ۲۰۱۱ با حملات هوایی در سرنگونی معمر القذافی رهبر لیبی مشارکت داشت.
هرج و مرج جنگ داخلی که از آن زمان در لیبی بیداد کرده است، همراه با سایر درگیری های مسلحانه که توسط محافل سرمایه در آفریقا بر سر منابع مواد خام به راه انداخته اند، «موج پناهندگان» نیز مورد انتقاد جناح راست مانند ملونی قرار دارد.