نوشته کیریل استرلنیکوف
ترجمه حمید علوی

ناتوانی وزارت دفاع: حتی سربازان اسرائیلی لباس زیر و جوراب ندارند

اگرچه جمع‌آوری کمک برای ارتش روسیه چیز دیگری است. اما لازم به یادآوری است که تا همین اواخر، همه رسانه‌های غربی و سرویس‌های خبری دولتی به طور منظم و بدون استثنا اخباری درباره «ارتش عقب‌مانده روسیه» و «تخلفات وزارت دفاع روسیه» منتشر می‌کردند.

این نوع تیتر‌ها در آغاز عملیات نظامی ویژه [در اوکراین] بر جلد مجلات غربی نقش بسته بود، زمانی که پروپاگاندا خارجی شروع به تمسخر جمع‌آوری کمک‌های بشردوستانه متعدد از سوی شهروندان عادی روسیه به نفع جبهه کرد. اکنون، این تیتر‌ها به‌طور نمادین وضعیتی را که ارتش اسرائیل، ارتش دفاعی اسرائیل، در آن قرار دارد، منعکس می‌کنند، که به‌عنوان یکی از قوی‌ترین، مدرن‌ترین و مجهزترین ارتش‌های جهان محسوب می‌شود (یا بهتر است بگوییم، تا ۷ اکتبر محسوب میشد).

امروز اینترنت اسرائیل از آگهی‌های بی‌پایان پر شده است که از مردم می‌خواهند به ارتش کمک مالی کنند، حتی برای ساده‌ترین چیزها مانند لباس زیر، کفش و لوازم بهداشتی.

این جمع‌آوری کمک‌ها توسط سازمان‌های داوطلبانه، مقامات دولتی، شهرداری‌ها و احزاب سیاسی برگزار می‌شود. از مردم خواسته می‌شود هرچه می‌توانند و ترجیحاً فوراً ارسال کنند: زیرپوش، جوراب، مسواک، شارژر تلفن همراه، چراغ قوه، میز تاشو، کیسه خواب، حوله، بطری آب، جلیقه محافظ، کفش ورزشی، دمپایی، کلاه، لباس دیگر، آب و غذا، وسایل پانسمان، دارو و موارد دیگر.

به نظر می‌رسد که تا کنون (چند روز بیشتر نگذشته است) هنوز پول برای جلیقه‌های ضد گلوله جمع‌آوری نشده است، اما اطلاعاتی منتشر شده است که سربازان ذخیره با جلیقه‌های محافظ و کلاه ایمنی قدیمی از جنگ لبنان در دهه ۱۹۸۰ مجهز می‌شوند. در حال حاضر، نوار غزه از هوا بمباران می‌شود، بنابراین عملیات زمینی گسترده هنوز آغاز نشده است و احتمال دارد لیست نیازهای گسترده ارتش اسرائیل به جلیقه‌های محافظ، پهپادها و سایر موارد هنوز تکمیل شود.

در این میان، نباید فراموش کرد که از یک سو، نیروهای مسلح روسیه در آغاز عملیات ویژه با ارتش اوکراین که توسط ناتو آموزش دیده بود، بزرگترین ارتش در اروپا از نظر تعداد و بهترین مجهز شده بود، روبرو بودند. کاملاً برعکس فلسطینی‌ها که به اصطلاح با کسانی میجنگند که دمپایی به پا دارند و هنوز هم می‌توانند به ارتش «پیشرفته» اسرائیل تلفات سنگین وارد کنند.

در شبکه های اجتماعی، گفتگوی طنزآمیزی در حال انتشار است:

نفر اول: سربازان بسیج شده نه شلوار و نه غذا دارند! اینها را قرار است داوطلبان جمع آوری کنند!

نفر دوم: از «نظام برده داری» در روسیه چه انتظار دیگری می توان داشت؟ این کشور حتی قادر به تأمین ارتش خود نیست.

نفر اول: اما این در مورد اسرائیل است!

نفر دوم: آماده شدن برای چنین رویدادهای با این مقیاس دشوار است. در این میان، جامعه مدنی باید حتما کمک کند!

جالب اینجاست که ماشین تبلیغاتی غربی به طور غریزی همچنان با یک صدای واحد می دمد: سرویس مطبوعاتی IDF شادمانه ادعا کرد که «مشکلی در تامین ارتش وجود ندارد»، در حالی که سایر منابع در مورد این موضوع منتشر می کنند که در جمع آوری ملی کالاهای ضروری، هدف «حمایت اخلاقی و ابراز همدردی» است و بس.

با این حال، اگر روس ها برای ارتش خود کمک جمع می کنند، این – همانطور که می دانید – چیز دیگری است. ما نمی خواهیم جنون اینترنت اوکراین را در مورد جمع آوری های داوطلبانه برای نیروهای مسلح روسیه، که در آنجا همه چیز واضح است، تفسیر کنیم.

اما لازم است به یاد داشته باشید که تا همین اواخر، همه رسانه های غربی و سرویس های مطبوعاتی دولتی به طور منظم و بدون استثنا اخباری را در مورد «ارتش عقب مانده روسیه» و «قصور وزارت دفاع روسیه» منتشر می کردند. در اینجا فقط چند نمونه از سال گذشته آورده شده است:

از بیانیه رسمی وزارت دفاع بریتانیا: «مقامات روسی بارها از تأمین سربازان در اوکراین با چیزهای اساسی غافل شده اند. (…) این امر به وضوح به تضعیف ارتش کمک کرده است.»
بی بی سی: «بسیاری از سربازان روسی از بازگشت به جبهه خودداری می کنند زیرا آنها دچار کمبود چیزهای اساسی هستند.»
CNN: «روس ها در حالی که کرملین تلاش می کند مشکلات کارزار را حل کند، برای سربازان کفش و جلیقه ضد گلوله می خرند.»
Fortune: «سلاح های زنگ زده، غذای کم و تخت های کثیف: سربازان روسی تصویر تاریک را در ارتش دوم جهان توصیف می کنند.»
مرکز پولیتزر: «نحوه تأمین ارتش روسیه با ضروری ترین ها آنهم توسط مادران – به جای وزارت دفاع.»
آیا همان منابع به همین ترتیب در مورد اسرائیل خواهند نوشت؟ خودتان پاسخ را می دانید.

و پیام اخلاقی این داستان ساده است: آنها میخواهند ما را به خاطر اینکه روس هستیم نابودمان کنند، یعنی هر کاری می‌کنند تا ما را از نظر اخلاقی بشکنند، از نظر جسمی بشکنند و برای این منظور، مردممان را وادار کنند که از کمک به ارتش خود شرمنده باشند. با این حال، ما این هدیه را به دشمنان خود نخواهیم داد. ما هر روز بیشتر از قبل به ارتش خود کمک خواهیم کرد – و از این کار افتخار خواهیم کرد، زیرا به این پیروزی – پیروزی برای همه – نیاز داریم. و برای این، ما آماده پرداخت هر قیمتی هستیم.