موضوع عدالت
رِی مکگاورن، کنسرسیوم نیوز، ۱۹ مهر ۱۴۰۲/ برگردان: مریم سینایی
دانش و امید، شماره ۲۰، آبان ۱۴۰۲
ری مک گاورن با Tell the Word، ارگان کلیسای جامع منجی در واشنگتن کار میکند. وی ۲۷ سال تحلیلگر «سیا»، در رهبری شاخه سیاست خارجی شوروی و جلسات توجیهی صبحگاهی رئیسجمهور بود. مکگاورن پس از بازنشستگی از بنیانگذاران متخصصان اطلاعاتی کهنهکار برای سلامتی (VIPS) بود.
من در سال ۱۹۴۸ نُه ساله بودم که هنگام تأسیس دولت اسرائیل جشن عظیمی در برانکس۱ برگزار شد. هیچ کس به من نگفت که اعراب قرنها در آن سرزمین زندگی کرده بودند و به زور آواره شدهاند، دهها هزار نفر از آنها در غزه، که اکنون میزبان دو میلیون فلسطینی است، در جایی به اندازه یک جعبه تمبر پست چپانده شدهاند.
«توجیه» مذهبی:
یهودیان صهیونیست، مانند کسانی که اکنون در اسرائیل در قدرت هستند، ادعا میکنند که خداوند سرزمینی را، که اکنون اشغال کردهاند، به آنها داده است و استنادشان به تثنیه است. اما با توجه به رفتاری که با اعراب دارند، این واقعیت را نادیده میگیرند که طبق تثنیه، این یک «معامله» دو طرفه بود. رهبران اسرائیل با ستم به جمعیت عرب، اَگری را که گفته میشود خداوند بر «ارث» آنها قرار داده، کنار گذاشتهاند. این «تنها یک اگر» بود.
تثنیه ۱۵: ۴-۵ نسخه جدید بینالمللی:
4: «امّا نیازی نیست تا میان شما هیچ فقیری باشد، زیرا در زمینی که یهوه خدایتان به شما میدهد تا سرزمین شما شود، شما را بسیار برکت خواهد داد. ۵: تنها اگر شما از یهوه خدایتان اطاعت کنید و از تمامی فرمانهایی که امروز به شما میدهم، با دقت پیروی کنید.»
در ژوئن ۱۹۶۷ اسرائیل در یک حمله غافلگیرانه و درهم شکستن ارتش مصر و سوریه، کرانه باختری (اردن) و غزه را به خاک خود الحاق خود کرد. رهبران اسرائیل مدعی شدند که مصر قصد حمله به اسرائیل را داشت، اما مناخیم بگین، رئیس جمهور سابق اسرائیل بعداً علناً اعتراف کرد که این یک دروغ بود. او در یک سخنرانی در واشنگتن دی سی در ۸ آگوست ۱۹۸۲ گفت: «در ژوئن ۱۹۶۷، ما دوباره یک انتخاب داشتیم. تمرکز ارتش مصر در نزدیکیهای سینا ثابت نمیکرد که ناصر واقعاً قصد حمله به ما را داشت. ما باید با خودمان صادق باشیم. ما تصمیم گرفتیم به او حمله کنیم.»
در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۷، قطعنامه ۲۴۲ سازمان ملل متحد که به اتفاق آرا به تصویب رسید و خواستار خروج نیروهای اسرائیلی از «سرزمینهای اشغالشده در درگیری اخیر» شد. اسرائیل پس از معاهده صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ از سینا خارج شد. [اما] از دیگر سرزمینهای اشغالشده در ۱۹۶۷ – کرانه باختری، غزه و بلندیهای جولان در سوریه خارج نشد. در رابطه با غزه، همانطور که من شخصاً در سفر ناتمام « کشتی ایالات متحده به غزه» با افراد شجاع و عدالتگرایی مانند آلیس واکر در سال ۲۰۱۱ تجربه کردم، غزه به حدی در محاصره است که ورود یا خروج به آن تقریباً غیرممکن است.»
کشتن و در رفتن
در ۸ ژوئن۱۹۶۷، در طول جنگ ۶ روزه اسرائیل و اعراب در روشنی روز در آبهای بینالمللی در سواحل سینا اسرائیل تلاش کرد تا کشتی جمعآوری اطلاعات یو.اس.اس لیبرتی را غرق کند و هیچ اثری از خود باقی نگذارد. واشنگتن (از جمله نیروی دریایی ایالات متحده!) کشته شدن ۳۴ ملوان آمریکایی و زخمی شدن ۱۷۰ نفر دیگر را پنهان کرد. در نتیجه، اسرائیل فهمید که میتواند از مجازات قتل سربازان آمریکایی و همچنین فلسطینیان به معنای واقعی کلمه فرار کنند. تندروهایی که اکنون در رأس دولت اسرائیل قرار دارند، برنامههای خود را برای اقدامات شدیدتر علیه فلسطینیها پنهان نکردهاند. [و این] انبار باروتی بود و هست که حالا منفجر شده است.
چرا باید برای ما مهم باشد؟
البته که موضوع، موضوع عدالت است. اما اگر این موضوع باعث دلدرد اکثر هموطنان ما، مانند آنهایی که در زمینه «شهرکنشینان اسرائیلی» فعال هستند، نشود، در ادامه به منافع شخصی روشنگرانه آمریکاییها متوسل خواهم شد. (در مورد «شهرک نشینان»، خدا را شکر زمانی که شهرکنشینان مسلح به یک هیئت کهنهسربازان برای صلح۲ در سال ۲۰۱۷ در روستای نبی صالح کرانه باختری حمله کردند و بعداً در هبرون به سمت ما گاز اشکآور پرتاب کردند، مت هو و مایک هِینس۳ تفنگداران قدیمی نیروی دریایی با من بودند. شانس آوردم که تا به خانه برسم، ورم سینه چپم در نتیجه شلیک گلوله گاز اشکآور به سمت ما در الخلیل، خوابید، و مجبور نشدم به اعضای خانواده که نگران بودند، چیزی بگویم، بهویژه وقتی با چنین همراهان قَدَری همسفر بودم.)
منافع شخصی آمریکایی
در یک کلام، بدرفتاری با فلسطینیها نقش بسیار زیادی در حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر داشت. اگر اطلاعات خود را از روزنامههایی مانند نیویورک تایمز یا دانشگاهها، که هر دوی آنها – مانند دولت ایالات متحده – از گفتن کامل داستان کامل شرم دارند، بگیرید، میشود از این نکته غافل ماند. آنها گاهی اوقات همانطور که در مقالهای در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۹ در کنسرسیوم نیوز، آن را «روشنی افکندن بر ریشههای تروریسم» نامیدم، به معنای دقیق کلمه دکمه «حذف» را فشار میدهند.
در آن مقاله نوشتم: من به سخنان «مغز متفکر» ۱۱ سپتامبر، خالد شیخ محمد، به عنوان انگیزه او اشاره کردم. از او در صفحه ۱۴۷ گزارش کمیسیون ۱۱ سپتامبر منتشر شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۴ نقل شده است: «به روایت خود خالد شیخمحمد، دشمنی او با ایالات متحده… ناشی از مخالفت شدید او با سیاست خارجی ایالات متحده به نفع اسرائیل است.»
و ادامه دادم: موضع اقناعیتر در رابطه این موضوع را از یک مطالعه غیرمحرمانه که توسط هیئت علمی دفاعی ایالات متحده۴ در استخدام پنتاگون در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۴، تنها دو ماه بعد منتشر شد، گرفتهام. این هیئت اعلام کرد: مسلمانان از آزادی ما متنفر نیستند، بلکه از سیاستهای ما متنفرند. اکثریت قاطع، مخالفت خود را نسبت به آنچه که حمایت یکجانبه به نفع اسرائیل و علیه حقوق فلسطینیان و حمایت درازمدت و حتی فزاینده از آنچه مسلمانان در مجموع، به ویژه مصر، عربستان سعودی، اردن، پاکستان، و کشورهای خلیج فارس آن را ظلم میدانند، ابراز کردند.
«ایالات متحده با نشان دادن نزدیکی و همدلی بیشتر با سرکوب فلسطینیها توسط اسرائیل و توجیه آن، به پرورش خالد شیخ محمد، رمزی یوسف و تروریستهای جوان بیشتری که مصمم هستند تا واشنگتن و مردم آمریکا را به دادن هزینه وادار نمایند، کمک میکند.»
هیچ چیز تغییر نکرده است. اگر آمریکاییها از این مهم غافل بمانند و واشنگتن همچنان از اسرائیل صهیونیستی حمایت کند، تروریسم را نمیتوان از سواحل ما دور نگه داشت.
من این سخنرانی کوتاه پیرامون «آیا اسرائیل متحد ایالات متحده است؟» را در باشگاه ملی مطبوعات در تاریخ ۷ مارس ۲۰۱۴ انجام دادم.
Ray McGovern: A Matter of Justice, consortiumnews. October 11, 2023
1. Bronx (یکی از محلات نیویورک) 2. Veterans For Peace
3. Matt Hoh and Mike Hanes 4. U.S. Defense Science Board
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 