او مسئول مرگ‌های بیشماری است. هنری کیسینجر وزیر امور خارجه سابق آمریکا روز چهارشنبه مرد.

توسط کای کوهلر

یونگه ولت

ترجمه مجله هفته

هنری کیسینجر، وزیر خارجه سابق ایالات متحده، مرد. این دیپلمات آلمانی-آمریکایی روز چهارشنبه در سن ۱۰۰ سالگی در خانه خود در ایالت کنتیکت درگذشت. این خبر را سخنگوی آژانس ارتباطات ادلمان، که شرکت مشاوره کیسینجر را نمایندگی می کند، در پاسخ خبرگزاری آلمان (DPA) تأیید کرد.

این پیام تولد نتیجه یک اشتباه است. هدف این بود که هنری کیسینجر را به عنوان یک شرور نجات دهیم. او بدون شک یک جنایتکار بزرگ است و صدها هزار کشته در ویتنام، لائوس و کامبوج را باید به حساب او نوشت. او همچنین یک دوست دیکتاتورهایی است که فقط نئولیبرال و فاشیست هستند، مانند آگوستو پینوشه شیلی، که کیسینجر با او روابط بسیار خوبی داشت.

اما او به عنوان یک جنایتکار هنوز هم مسئول اعمالی است که انجام داده است. اگر باند های مافیا برای کنترل یک شهر بجنگند، خساراتی به بار خواهد آمد، اما شهر همچنان پابرجا خواهد ماند – تنها به این دلیل که برای تجارت مواد مخدر، قمار و فحشا به آن نیاز است. اما اگر یک «جنگجوی ارزشی» مانند آنالنا بئربوک در منطقه ای از جهان به راه افتاده باشد، ممکن است در آن منطقه مافیا دیگر وجود نداشته باشد، اما شاید آن منطقه نیز دیگر وجود نداشته باشد. اما سیاست خارجی نباید ارزش های اجتماعی را در مقابل دولت های شرور یا تروریستی قرار دهد، بلکه باید به دنبال تعادل منافع امنیتی باشد تا از بدترین اتفاقات جلوگیری شود. در داخل، کشورهای مختلف دارای درجات مختلفی از اخلاقیات هستند (که مطمئناً مطابق با آنچه تبلیغات غرب ادعا می کند نیستند). در رابطه متقابل خود، اما آنها باید به عنوان برابر با یکدیگر رفتار کنند.

این به معنای همان تعهد به حقوق بین الملل نیست. حقوق بین الملل در سطح بین المللی همانند قانون مدنی در داخل است: هم برای فقیر و هم برای ثروتمند ممنوع است که زیر پل بخوابند. البته دولت ها باید در مواردی که بقای آنها تهدید می شود، با قانون انعطاف پذیر برخورد کنند. نمونه ای از این امر، بازپس گیری کریمه توسط روسیه است.
تفاوت بین سیاست خارجی واقع‌بینانه و اخلاق‌گرایانه نیز در شناخت حد و مرزی است که طرف ضعیف‌تر مجبور به حمله پیشگیرانه می‌شود.

البته، استدلال های بدیهی ای علیه این تمایز وجود دارد. یکی این است که امپریالیسم یک سیستم است که در آن اجبار به تولید سرمایه داری همواره به تضاد منجر می شود، بنابراین تعادل یک توهم است. دومین استدلال، آرامش بخش تر، به این اشاره دارد که تمام آن حرف های غربی در مورد ارزش های اخلاقی خود فقط یک سلاح در نبرد است. ممکن است موجوداتی با هوش پایین وجود داشته باشند که به تبلیغات باور داشته باشند – اما در نهایت، منافع به صورتی عملگرایانه دنبال می شود.
پیتر هاکس، نویسنده و نمایشنامه‌نویس آلمانی، در مقدمه نمایشنامه «یونان»، سیاست خارجی را «بی‌روح» خواند. او معتقد است که کشورها در درون خود «تا حدودی شبیه انسان‌ها» هستند، اما در تعاملات خود با یکدیگر «هنوز مانند انسان‌های اولیه، یا به عبارت بهتر، مانند انسان‌های اولیه‌ای که تربیت نشده‌اند» رفتار می‌کنند. هاکس در مورد دیپلمات‌ها نیز می‌نویسد که «آن‌ها آنچه را که خودشان نمی‌دانند، پنهان می‌کنند و سعی می‌کنند از اسرار دشمنانشان را بیرون بکشند. تمام هنر آن‌ها همین است. اگر همه دیپلمات‌ها شبیه هنری کیسینجر باشند، این کارشان ناشی از زیرکی نیست. آن‌ها واقعاً احمق هستند».

هنری آلفرد کیسینجر در سال ۱۹۲۳ در فورت، آلمان، در یک خانواده یهودی طبقه متوسط به دنیا آمد. پس از به قدرت رسیدن هیتلر در سال ۱۹۳۳، او و خانواده‌اش از آلمان فرار کردند و به ایالات متحده مهاجرت کردند. کیسینجر در سال ۱۹۴۳ به ارتش ایالات متحده پیوست و در بخش ضداطلاعات مشغول به کار شد. او در طول جنگ و بلافاصله پس از آن در آلمان اشغالی تجربه‌های عملی ارزشمندی کسب کرد.

کیسینجر در سال ۱۹۴۷ تحصیلات علوم سیاسی خود را در دانشگاه هاروارد آغاز کرد. استاد او، ویلیام یاندیل الیور، یکی از چهره‌های تأثیرگذار در سیاست جنگ سرد بود. الیور از دانشجویان خود می‌خواست که در پژوهش‌های خود بی‌طرف نباشند و علم، مشاوره سیاسی و عمل سیاسی را با هم ترکیب کنند تا کمونیسم را شکست دهند. کیسینجر، که حالا نام خود را هنری گذاشته بود، این الزامات را به بهترین شکل ممکن برآورده کرد. او از یک سو به مطالعه تاریخ پرداخت، مانند پایان‌نامه خود درباره سیاست‌های کاستری و مترنیخ در کنگره وین ۱۸۱۵ که در ادامه به آن خواهیم پرداخت. از سوی دیگر، کیسینجر تأملات استراتژیک معاصری ارائه کرد، مانند کتاب «سلاح‌های هسته‌ای و سیاست خارجی» (۱۹۵۷). این کتاب که به‌طور گسترده‌ای مورد استقبال قرار گرفت، به این موضوع می‌پردازد که چگونه می‌توان علیرغم تهدید متقابل نابودی، برتری هسته‌ای غربی را در آن زمان به‌طور سیاسی به‌کار گرفت. این کتاب مقدمه‌ای برای استراتژی «پاسخ انعطاف‌پذیر» بود که بر این ایده مبتنی بود که استفاده محدود از سلاح‌های هسته‌ای یک ریسک قابل محاسبه است.
کیسینجر پس از فارغ‌التحصیلی از هاروارد، به تدریس در این دانشگاه پرداخت و به‌عنوان مشاور سیاست خارجی برای دولت‌های مختلف خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۹ به عنوان مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور نیکسون منصوب شد و در سال ۱۹۷۳ به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد.

کیسینجر در دوران تصدی خود به عنوان مشاور امنیت ملی و وزیر امور خارجه، نقش مهمی در سیاست خارجی ایالات متحده ایفا کرد. او در مذاکرات صلح پاریس که به پایان جنگ ویتنام منجر شد، نقش رهبری داشت. او همچنین در روابط ایالات متحده با چین و اتحاد جماهیر شوروی دخیل بود.

کیسینجر به دلیل دستاوردهای خود در سیاست خارجی، جوایز متعددی از جمله جایزه نوبل صلح دریافت کرد. با این حال، او همچنین به دلیل روش‌های خود در سیاست خارجی، مانند استفاده از دیپلماسی پنهانی و تهدید به استفاده از زور، مورد انتقاد قرار گرفته است.
جوان‌ترین دانشمند

دانشمند جوان در برنامه‌های دانشگاهی و غیردانشگاهی به‌طور موفقیت‌آمیزی مشارکت کرد، در حالی که هیچ ترسی از انتشار آثار جمعی تحت نام خود نداشت. به‌ویژه، او به‌عنوان مشاور سیاستمدار جمهوری‌خواه میانه‌رو، نلسون راکفلر، ظاهر شد، اما تماس‌های خود را با حزب دموکرات نیز نادیده نگرفت. بنابراین، برای عموم مردم تعجب‌آور بود که کیسینجر در سال ۱۹۶۸ درست پس از پیروزی انتخابی ریچارد نیکسون، سیاستمدار جمهوری‌خواه تندرو، به عنوان مشاور امنیت ملی منصوب شد.

امروزه می‌دانیم که ماجرا آن‌قدر هم مرموز نیست. کیسینجر به‌عنوان مشاور سیاست، در مذاکرات جنگ ویتنام مشارکت داشت و هم نیکسون و هم رقیب دموکرات او، هوبرت هامفری، را با اطلاعات تأمین می‌کرد. واضح است که هدف این سیاستمدار این بود که نه‌تنها رهنمودهایی برای عمل ارائه دهد، بلکه خود به یک فرد عمل‌گرا تبدیل شود. در همکاری نزدیک با نیکسون، که می‌خواست سیاست خارجی را از کاخ سفید تعیین کند، کیسینجر به‌عنوان مشاور امنیت ملی، وزارت امور خارجه را به‌تدریج از کار انداخت. وقتی او در سال ۱۹۷۳ خود این وزارتخانه را بر عهده گرفت، در ابتدا مشاور امنیت ملی باقی ماند و بیش از پیش سیاست خارجی ایالات متحده را تعیین کرد، به‌ویژه از آنجایی که نیکسون به‌زودی با توجه به رسوایی واترگیت در سیاست داخلی با بقای خود درگیر بود. پس از استعفای نیکسون، تحت ریاست‌جمهوری جرالد فورد، کیسینجر وزیر امور خارجه باقی ماند. با شکست انتخابی فورد در سال ۱۹۷۷، استفاده کیسینجر از مناصب دولتی نیز به پایان رسید.

نیمه دوم زندگی

کیسینجر به دانشگاه بازنگشت؛ او همکاران لیبرال خود در هاروارد را به همان اندازه که آنها او را به‌عنوان مرد نیکسون رد می‌کردند، یاد گرفته بود که تحقیر کند. به‌عنوان مشاور و سخنران پرتقاضا، همچنان می‌توانست در ظاهر قدرت را حفظ کند و در نتیجه واقعاً تأثیرگذار باقی ماند. این امر به‌ویژه به شرکت او، Kissinger Associates، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد، سود رساند که از شرکت‌ها در سرمایه‌گذاری‌های خارجی حمایت می‌کند؛ فهرست مشتریان منتشر نمی‌شود. برخی از اظهارات سیاسی کیسینجر را می‌توان با منافع اقتصادی او توضیح داد. به‌عنوان مثال، او سرکوب اعتراضات شورش میدان تیان‌آنمن توسط چین در سال ۱۹۸۹ را قابل فهم میدانست. هیچ دولت جهان چنین وقایعی را در پایتخت خود تحمل نمی‌کرد. این ممکن است درست باشد، اما کشورهایی در جهان بودند که دست به همین کار زدند و چون با منافع کیسینجر جور در نمی آمد کمتر توسط او درک شدند. واضح است که او برای حفظ روابط چین، و برای تبدیل آنها به پول در ایالات متحده، تلاش می‌کرد.

در عین حال، کیسینجر نویسنده‌ای بسیار پرکار بود. تعداد کتاب‌های عمدتاً بسیار حجیمی که در آنها وضعیت جهان را توضیح می‌دهد، اکنون به نزدیک به دوازده مورد رسیده است. تنها خاطرات مربوط به سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳، که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد، تقریباً ۱۹۰۰ صفحه را دربرمی‌گیرد. هدف او این بود که دیدگاه خود را از وقایع را زودهنگام ثبت کند. او در آن زمان می‌دانست که نیکسون گفتگوهای کاخ سفید را به‌طور مخفیانه ضبط کرده است و نه‌تنها ناسزاگویی‌ها و خیالات خشونت‌آمیز رئیس‌جمهور، بلکه تأیید فداکارانه کیسینجر حتی اظهارات ضدیهودی نیز زودتر یا دیرتر منتشر خواهد شد. استراتژی او، و تا به امروز، این بوده است آنچه که علنی شده را توجیه نکند، بلکه با حجم خالص بیانیه‌های خود نسخه دلخواهش را تحمیل کند.
با این کار، کیسینجر تا حدی موفق بود. او نتوانست دوباره به یک مقام دولتی منصوب شود. زیرا بسیاری از افراد متوجه شده بودند که او رقبای خود را بی‌رحمانه شکست می‌دهد، با زیردستان خود با قلدری رفتار می‌کند، با کوچکترین نشانه‌ای از احتمال کنار گذاشتنش به شدت عصبانی می‌شود، و با وجود تمام چاپلوسی‌ها، از رئیس‌جمهور را نیز فقط برای اجرای دستورات خود و به نام خود در انظار عمومی استفاده می‌کند. تا حدودی خودمحوری برای یک حرفه در سرمایه‌داری ضروری است، اما خودخواهی بیش از حد گاهی اوقات مضر است.

کیسینجر به عنوان مشاور امنیت ملی و وزیر امور خارجه، آنقدر افراد فراوانی را فریب داد که سیمور هرش در سال ۱۹۸۳ تقریباً بدون ارائه اسناد ویژه‌ای، عمدتاً بر اساس مکالمات، توانسته بود خودنمایی کیسینجر را به چالش بکشد و او را به عنوان یک دسیسه‌گر بی‌رحم و جنایتکار جنگی برملا کند.

در آن زمان، هرش هنوز با صفت مخرب «بحث برانگیز» برچسب نخورده بود، که امروزه هر سخنی را که خارج از جریان اصلی امپریالیستی باشد به چیزی غیرقابل اعتماد تبدیل می‌کند و قرار است شواهد ارائه شده توسط هرش مبنی بر اینکه ایالات متحده نورد استریم را نابود کرده است، زیر سوال ببد و بی‌اثر کند. طبق هر معیار محافظه‌کارانه‌ای از نجابت بورژوایی، کیسینجر در سال ۱۹۸۳ باید از بین می‌رفت. اما برعکس آن اتفاق افتاد. اکنون بیش از پیش از شهرت یک دستکاری‌کننده و جعل کننده بی‌رحم برخوردار بود؛ یک سیاستمدار واقع‌گرا که از انجام کارهای بد نیز ابایی ندارد. خود قدرت کمتر، اما تصویر قدرت برای بسیاری از افراد جذابیت خیره‌کننده‌ای دارد. نگاه کنید، این کسی است که می‌داند چگونه کارها واقعاً انجام می‌شوند. وقت آن رسیده است که نگاهی به جنایات و موفقیت‌های اصلی کیسینجر بیندازیم.

کریستوفر هیتچنز در سال ۲۰۰۱ در کتاب «دادگاه هنری کیسینجر» عمدتاً اتهامات قبلی را خلاصه کرد. «دادگاه»ی که عنوان آن نشان می‌دهد، از توهم لیبرال چپ‌گرایانه ناشی می‌شود که در آینده‌ای نزدیک، یک نظام قضایی مبتنی بر حقوق بشر برای یک جهان بهتر فراهم خواهد کرد و کسی مانند کیسینجر باید پاسخگو باشد. البته این امر تحت شرایط امپریالیسم اتفاق نمی‌افتد. جایی که بشریت عمل نمی‌کند، بلکه دولت‌ها با منافع خود، بزرگترین جنایتکاران در دادگاه قرار نمی‌گیرند، بلکه بازندگان یک درگیری هستند. بنابراین فرضیه هیتچنز نادرست است، اما خلاصه‌اش مفید است.

مهمترین نکته، گسترش جنگ علیه ویتنام به لائوس و کامبوج بود. در این مورد، تا آنجا که توافق وجود دارد، با آغاز دولت نیکسون روشن بود که ایالات متحده در ویتنام به لحاظ نظامی شکست خورده است. کیسینجر بمب‌باران‌های گسترده‌تر را با این بهانه، توجیه کرد که باید زمان برای «ویتنامی‌سازی» درگیری به دست آورد. به این ترتیب، یک دولت تثبیت‌شده نگوین ون تیئو در ویتنام جنوبی می‌توانست به جنگ ادامه دهد.

مشخص نیست که رژیم ویتنام جنوبی چگونه می توانست بدون کمک ایالات متحده دوام بیاورد، اگر با کمک آنها نمی توانست پیروز شود. فرضیه این که فروپاشی رژیم چندی پس از خروج ایالات متحده به ایالات متحده نسبت داده نمی شود و متحدان را در سایر مناطق درگیری بی تفاوت می گذارد، کاملاً بی معنی بود.

تنها در لائوس بیش از دو میلیون تن بمب فرود آمد، بیش از آلمان و ژاپن در مجموع در جنگ جهانی دوم. البته، جنگ از سال ۱۹۶۴ تحت ریاست جمهوری دموکرات جانسون فراتر از مرزهای ویتنام گسترش یافت. اما از سال ۱۹۷۰، بمباران شدت گرفت. صدها هزار غیرنظامی در جنگی که خود کیسینجر آن را غیرقابل پیروزی می دانست، به خاطر حفظ اقتدار و پرستیژ جان باختند.

کیسینجر از جنگ نسل کشی رژیم سوهارتو علیه تیمور شرقی را که در سال ۱۹۷۵ از سلطه استعماری پرتغال خلاص شده بود و می خواست مستقل بماند، حمایت کرد. وی سعی کرد رئیس جمهور قبرس، ماکاریوس را که در برابر تلاش های مداخله یونانی و ترکیه می جنگید، از بین ببرد. وقتی پاکستان در سال ۱۹۷۱ تلاش کرد استقلال بنگلادش را متوقف کند، می توانست روی حمایت ایالات متحده حساب کند. جنگ علیه غیرنظامیان حدود سه میلیون قربانی داشت.

وقتی سالوادور آلنده در انتخابات ریاست جمهوری شیلی در سال ۱۹۷۰ پیروز شد، واشنگتن برنامه ریزی برای کودتای نظامی را برای جلوگیری از یک دولت چپ حمایت کرد. تنها دیلتانتیسم بیش از حد آشکار بازیگران مورد نظر منجر به لغو این اقدام شد. در یک تلاش برای ربایش، ژنرال رنه شنایر، فرمانده ارشد وفادار به قانون اساسی نیروهای مسلح شیلی، کشته شد. مهاجمان، با تایید کیسینجر، توسط سیا دستمزد گرفتند. کیسینجر، همانطور که قبلاً ذکر شد، با آگوستو پینوشه، کودتاچی موفق سال ۱۹۷۳، همکاری نزدیکی داشت.

مدافعان کیسینجر ممکن است به این نکته اشاره کنند که وی در سال ۱۹۷۳ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. این امر به دلیل قرارداد پاریس بود که خروج ایالات متحده از ویتنام را مهر و موم کرد. البته این یکی از اشتباهات نادر کمیته اعطای جوایز است. کیسینجر مجبور شد نتیجه ای را امضا کند که سه سال به تأخیر انداخته بود. له دوک تو، مذاکره کننده شمال ویتنام که قرار بود نیز مورد تقدیر قرار گیرد، از شرکت در کمدی خودداری کرد. وی با این استدلال که در کشورش هنوز صلح برقرار نشده است، جایزه را رد کرد. در واقع، رژیم اشغالگر در جنوب دو سال بعد شکست خورد. آزادی جنوب در سال ۱۹۷۵ به عنوان شکست امپریالیسم ایالات متحده تلقی شد – دقیقاً همان اتفاقی که کیسینجر می خواست از آن جلوگیری کند.

دیگر موفقیت‌هایی که به کیسینجر نسبت داده می‌شود، با بررسی دقیق‌تر کوچک می‌شوند. بزرگترین دستاورد او احتمالاً این است که پس از دو دهه تماس‌های بسیار پراکنده، ارتباط ایالات متحده را با جمهوری خلق چین برقرار کرد. این امر می‌تواند به عنوان مدرکی بر مهارت دیپلماتیک باشد؛ اگر توصیف کیسینجر در خاطرات خود درست باشد، برای رسیدن به حتی پیش‌گفتگوها، به مهارت قابل توجهی و استفاده از مسیرهای ارتباطی غیرمعمول نیاز داشت. هر دو طرف نمی‌خواستند با درخواست‌های فوری پیش قدم شوند؛ کیسینجر همچنین باید وزارت امور خارجه را که نظر چندانی به این تماس‌ها نداشت، دور بزند.

کیسینجر از کارمندان دولتی بیزار بود و توانست در سال ۱۹۷۲ با نیکسون از چین بازدید کند و پیروزی خود را بر آنها جشن بگیرد. از زاویه راهبردی، حرفه‌ای‌های وزارتخانه شاید حق داشته باشند. به ویژه جمهوری خلق چین از این بازدید و پیامدهای آن بهره برد. نه تنها اینکه از یک انزوای گسترده رهایی یافت، بلکه ایالات متحده اکنون – به زیان تایوان – جمهوری خلق را به عنوان نماینده کل چین به رسمیت شناخت.

علاوه بر این، نزدیکی بین جمهوری خلق چین و ایالات متحده به ندرت تهدید اضافی برای اتحاد جماهیر شوروی بود که کیسینجر آن را دشمن اصلی خود می‌دانست. روابط چین و شوروی از قبل بدترین حالت ممکن بود. در نهایت، هوشیاری کیسینجر صعود چین را تسهیل کرد و به این ترتیب به مشکلات امروز ایالات متحده کمک کرد.

سیاست پیوند

اما وضعیت نظریه‌پرداز سیاسی کیسینجر چگونه است؟ این امر به طور خلاصه با استفاده از سه کتاب نشان داده خواهد شد. اولین آنها تز دکترای او است که به زبان آلمانی با عنوان «تعادل قدرت بزرگان. مترنیخ، کاسلری و نوسازی ۱۸۱۲–۱۸۲۲» منتشر شد. متن گسترده تاریخ‌نگاری بدون بحث تحقیقاتی ارائه می‌دهد؛ یک کتابشناسی بسیار عمومی با توضیحات بسته می‌شود. مشخص است که دانشجوی دکترا از قبل به یک مخاطب گسترده فکر می‌کرد. بر این اساس، تز دکتری و گذرگاه‌های روایی با بیانات بسیار تعمیم‌یافته در مورد ماهیت سیاست به طور غیرمعمولی متناوب می‌شوند.

موضوع کتاب، تاریخ دیپلماسی اروپا در دهه ۱۸۱۰ است. این کتاب با تلاش‌های مترنیخ برای خلاص شدن از پیمان اجباری با فرانسه در پی شکست ناپلئون در روسیه آغاز می‌شود و با تثبیت نظمی که در کنگره وین تصویب شد، پایان می‌یابد. کیسینجر نشان می‌دهد که پیمان علیه ناپلئون تا سال ۱۸۱۴ چقدر شکننده بود، به این دلیل که نگرانی وجود داشت که برتری فرانسه با برتری روسیه جایگزین شود. او همچنین نشان می‌دهد که دوره صلح طولانی پس از ۱۸۱۵ لزوماً بدیهی نبود. او این شایستگی را به نخست‌وزیر انگلیس، کاسلری، نسبت می‌دهد که علیرغم مخالفت افکار عمومی، نهادها و سنت‌های بریتانیایی در قاره، سیاست تعادل قدرت را حمایت کرد. دیپلمات مسئولی که علیرغم محیط نادان خود، کار لازم را انجام می‌دهد، موضوع اصلی نوشته‌های کیسینجر است.

از سوی دیگر و بیشتر از آن، مترنیخ قهرمان کتاب است. او با توجه به موقعیت مرکزی اتریش که مورد تهدید قرار گرفته بود، همیشه باید با احتیاط عمل می‌کرد. واژه کلیدی در اینجا مشروعیت است. مترنیخ استاد ایجاد موقعیت‌هایی بود که خواسته‌های او بدیهی به نظر می‌رسید.

بنابراین، مشروعیت در اینجا یک مفهوم اخلاقی نیست، بلکه یک مفهوم راهبردی است. حمله به کسی که مشروع تلقی می‌شود، با هزینه‌های سیاسی بالاتری همراه است. از سوی دیگر، مشروعیت ابزارهای ممکن را محدود می‌کند. کسی که از این منبع استفاده می‌کند، باید حداقل ظاهر اعتدال اخلاقی را ایجاد کند. اگر در تعمیم آن موفق شود، یک نظم بین‌المللی مشروع ایجاد می‌شود، یعنی نظمی که توسط همه قدرت‌های بزرگ پذیرفته شود.

یک مشکل با ظهور یک قدرت انقلابی ایجاد می‌شود. این یک موضوع کلیدی دیگر کتاب است، همراه با هشدار این که قدرت‌های نظم اغلب قدرت‌های انقلاب را دست کم می‌گیرند. آنها دیر متوجه می‌شوند که با انقلابیون نمی‌توان به شیوه‌های معمول توافق‌نامه‌ای منعقد کرد. به عنوان مثال، ناپلئون که انقلاب فرانسه را به پایان رساند، حتی در سال ۱۸۱۴ نیز همه راه‌حل‌های ممکن را رد کرد و احتمالاً به دلایل داخلی نیز باید رد می‌کرد. جهت کنونی تحلیل تهدید کیسینجر در دهه ۱۹۵۰ غیرقابل انکار بود.

آیا کیسینجر خود را تجدید حیات قهرمان خود، مترنیخ، می‌دید؟ به نظر می رسد او یک نابغه در دستکاری های درخشان است که فاقد یک برنامه بلندمدت است. مترنیخ سیاست حفظ وضع موجود در یک امپراتوری چند قومیتی را علیه هر گرایش ملی و لیبرالی دنبال کرد. موفقیت کوتاه‌مدت به‌ویژه مانع از پاسخ‌های مؤثر بلندمدت به سؤالاتی شد که در نهایت نمی‌توان آن‌ها را کنار گذاشت.
هنری کیسینجر، اگر به خاطرات خود اعتماد کنیم، مانند مترنیخ به هم پیوسته فکر می‌کرد، اما همیشه به اهداف بزرگ فکر می‌کرد. نویسنده‌ای ماهر است که برای ماه‌های اول خود به عنوان مشاور امنیت ملی، اشتباهات جزئی را میپذیرد؛ او می‌داند که چگونه از سرکشی‌ای که جان بولتون جانشینش («اتاقی که در آن اتفاق افتاد») با فریاد من-من-من خود به جهان فریاد می‌زند، اجتناب کند. در کل، کیسینجر همه چیز را بهتر می داند.
با این حال، کتاب کمی دفاعی به نظر می رسد. کیسینجر می دانست که ضبط مکالمات او وجود دارد. او تأکید می کند که هرگز در برابر شوروی تسلیم نشده است؛ شاید این ادعا در سال ۱۹۷۹ به عنوان نامه درخواستی برای پستی جدید به رونالد ریگان به عنوان مرد آینده منظور شده باشد. او به لیبرال ها اطمینان می دهد که همیشه در چارچوب قوانین جاری عمل کرده است. تنها برنامه ریزی برای کودتا در شیلی در سال ۱۹۷۰ را می پذیرد؛ سرانجام، اسناد مربوطه قبلاً منتشر شده بودند، که کیسینجر آن را «بدسلیقگی» توصیف می کند.

همانطور که قبلاً گفته شد، اسناد منتشر شده بعدی زشتی های کاملاً متفاوتی را آشکار کردند. به عنوان منبع تاریخی، خاطرات کیسینجر فقط بسیار محدود قابل استفاده است.

از دیدگاه امروزی، خاطرات از این جهت آرام بخش هستند که به تعداد زیادی از بحران ها و درگیری های فراموش شده اشاره می کنند. جهان در دهه ۱۹۷۰ از امروز صلح آمیزتر نبود، روش ها اغلب خشن تر بودند. این امید را می دهد که ما این بار هم از آن جان سالم به در خواهیم برد.

نگاه به کل

چنین نگاهی به فاصله گرفتن نیاز دارد؛ این برای کیسینجر غریب نیست. او اغلب خود را به عنوان فیلسوف سیاسی معرفی می کند. کتاب «نظم جهانی» یکی از کتاب های او است. در حدود ۴۰۰ صفحه، او در سال ۲۰۱۴ فرهنگ های اصلی جهان، تجربیات سیاسی و ارزش های آنها را ترسیم کرد. عدم تعادل وجود دارد. آفریقا و آمریکای لاتین در این جهان گم شده اند، ایران فصلی جداگانه دارد (که عمدتاً به برنامه هسته ای آن اختصاص دارد).

آنچه چشمگیر است گرایش به فرهنگ گرایی و تجریدهای فکری-تاریخی است. کیسینجر در پایان نامه خود می دانست که ناپلئون برای اعمال محاصره قاره ای و شکست اقتصادی انگلستان به روسیه حمله کرده است. در «نظم جهانی»، ناپلئون احساس می‌کند به کیفیت اسطوره‌ای که ظاهراً مشخصه روسیه است، کشیده می‌شود. مانند کیسینجر، اقتصاد در اینجا مطرح نیست. در خاطرات او زمانی به طرز عجیبی اشاره می‌کند که چگونه اختلافات تجاری بر برنامه‌ریزی استراتژیک او برای ژاپن تأثیر گذاشته است و چگونه باید با دسته‌هایی از کالاها برخورد می‌کرد. «خوشبختانه، من موفق شدم دوباره همه چیز را فراموش کنم» – برای یک رئیس شرکت که با باز کردن درب شرکت ها در سطح بین المللی میلیون ها درآمد کسب می کند، باور نکردنی است. فلسفه تاریخ کیسینجر هنوز به عنوان یک استتار عمل می کند.

تعمیم ها در «نظم جهانی» تا حدی به مرز احمقانه می رسند. آمریکایی ها، همانطور که کیسینجر به طور جدی ادعا می کند، برای رسیدن به یک توافق مذاکره می کنند، اما طبق سنت چینی، جنگ و صلح تنها دو روی یک سکه هستند و برای چینی ها، مذاکره جنگ است.

کیسینجر به صراحت از استثناگرایی آمریکایی حمایت می کند: ایالات متحده نه به عنوان یک کشور زیر سایر کشورها، بلکه به عنوان چراغ راه جهان. در این زمینه، متأسفانه اینطور نیست که به عنوان یک شوخی گزنده به نظر برسد، وقتی می گوید: «قدرت نظامی آمریکا یک محافظ امنیتی برای بقیه جهان بود، خواه بهره برداران آن بخواهند یا نخواهند.» برای مدت قابل پیش بینی، رهبری آمریکایی ضروری باقی خواهد ماند. سخن از کشورهای شرور نیز کم نیست، و همچنین جامعه ارزش ها: یک «نظم تعاونی» که از یک «توافق آمریکایی» پیروی می کند.

بنابراین جستجو برای یافتن یک امپریالیست که امکان یادگیری از او وجود داشته باشد، این بار هم ناموفق بود. نکته قطعی این است که امپریالیسم در پنجاه سال گذشته از بین نرفته. در عوض، بشریت برای مدت طولانی با وجود متوسط بودن افراد خود هنوز زنده مانده است. چه خوب میشد اگر بئربوک میتوانست تصمیم بگیرد با همان شنگولی که شایسته او است به این جشن تبریک بگوید.