در حالی که اسرائیل بمباران می کند، همبستگی با فلسطین در آلمان جرم انگاری می شود.

«اراده مطلق برای آزار و اذیت مخالفان»

هنینگ فون استولتزنبرگ

منتشر شده در دوران ما نشریه حزب کمونیست آلمان

ویلند هوبان، رئیس «صدای یهودی برای صلح عادلانه در خاورمیانه»، آهنگساز و مترجم علوم انسانی است که در فرانکفورت زندگی می‌کند. مجله «دوران ما» با او در مورد وضعیت خاورمیانه و سرکوب‌ها در جمهوری فدرال آلمان گفتگو کرد.

دوران ما: چگونه به تأسیس صدای یهودی رسیدید؟ چه چیزی باعث شد؟

ویلند هوبان: ما بیست سال پیش، در میانه زمان دومین انتفاضه، تأسیس شدیم. در داخل و خارج از کشور، پیشنهاداتی وجود داشت مبنی بر اینکه فعالان یهودها و آلمانی‌هایی که قبلاً به صورت جداگانه فعال بودند، باید با هم متحد شوند تا یک گروه صرفاً یهودی تشکیل دهند که به عنوان بخش آلمانی فدراسیون European Jews for a just Peace باشد. در سال ۲۰۰۷ به یک انجمن ثبت شده تبدیل شدیم.

پیام اصلی این بود که روشن شود که همه یهودیان از نظر سیاسی از اسرائیل حمایت نمی‌کنند و این کشور را به عنوان نماینده خود نمی‌بینند. به ویژه در زمانی مانند «جنگ علیه ترور» که نگاه به فلسطین را دوباره تحت تأثیر خود قرار داد. فلسطین‌ها در این دوره حتی بیشتر با اصل تروریسم اسلامی مرتبط شدند. به این معنا که بسیاری از چیزها در یک دیگ ریخته شد و بین فتح یا القاعده تفاوتی قائل نشدند.

دوران ما: بیایید به وضعیت فعلی بپردازیم. وضعیت فعلی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

ویلند هوبان: طرحی از دولت اسرائیل وجود دارد که جمعیت غزه را به مصر تبعید کند. اشاره‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور السیسی احتمالاً می‌تواند برای انجام این کار رشوه داده شود. او مطمئناً علاقه زیادی به پذیرش دو میلیون پناهنده ندارد، اما بسته به اینکه وضعیت سیاسی بین مصر، اسرائیل و ایالات متحده چگونه باشد، هنوز مشخص نیست که چه اتفاقی خواهد افتاد. در هفته‌های اخیر در غزه شاهد ویرانی کاملی هستیم، از جمله زیرساخت‌ها و بیمارستان‌ها، کلیساها، مساجد و مدارس. گفته می‌شود که دستورات تخلیه به سمت جنوب صادر شده است، اما امنیتی را برای ساکنان غزه به همراه نداشتند زیرا هیچ امنیت برای هیچکس در غزه وجود ندارد. در حال حاضر، جمعیتی که هنوز در آنجا زنده هستند، اکنون در نیمه جنوبی نوار غزه متمرکز شده‌اند. بیش از نیمی از ساختمان‌های غزه غیرقابل استفاده هستند و این سوال مطرح است که آیا اصلا علاقه‌ای به بازسازی مجدد همه چیز در آنجا وجود دارد. ما در سال‌های اخیر دیده‌ایم که مدام همه چیز به‌طور کامل بمباران می‌شود و سپس با کمک کشورهایی مانند قطر دوباره ساخته می‌شود.
تبعید مردم از غزه می‌تواند به عنوان یک اقدام بشردوستانه فروخته شود، زیرا آنها به سرپناه و امنیت نیاز دارند و غیره. سیاستمداران اسرائیلی مختلف قبلاً اعلام کرده‌اند که بهترین کار برای فلسطینی‌های غزه این است که در جای دیگری در امنیت زندگی کنند. مقاصد روشن است، اما این به این بستگی دارد که «ارزش‌های غربی» چگونه موضعی بگیرند و با این وضعیت چگونه برخورد کنند.

این برای آلمان شرم آور است که بخواهد هیچ آتش بسی وجود نداشته باشد. اکنون ما یک آتش بس محدود داریم و سپس مشخص می‌شود که آیا بعد از آن دوباره ادامه خواهد داشت. هیچ فشاری از سوی آلمان و به ندرت از سوی اروپا به اسرائیل وارد نمی‌شود. اتحادیه اروپا نیز یک چک سفید برای اسرائیل صادر کرده است و در حال اهدای کمک‌های مالی به صورت گسترده است.

همچنین این سوال مطرح است که ارتش اسرائیل که اکنون در نوار غزه می‌جنگد، چه چیزی را به دست می‌آورد یا نمی‌آورد. اگر به جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ فکر کنیم، ارتش یک ماموریت نسبتاً متواضع داشت، یعنی بازگرداندن چند سرباز گروگان گرفته شده، اما توسط حزب‌الله شکست خورد. ارتش شکست خود را با بمباران‌های گسترده جبران کرد و لبنان را به این ترتیب مجازات کرد. تاکنون گزارش‌هایی مبنی بر خسارت ارتش و تانک‌های منهدم شده وجود داشته است. ما نمی‌دانیم که ارتش اسرائیل با چه چیزی راضی خواهد شد.

همچنین نمی‌دانیم که آیا نجات گروگان‌های باقی مانده توسط بمباران‌ها خنثی خواهد شد. هفته‌ها پیش گروگان‌ها بر اثر بمب‌ها کشته شدند. همچنین صدها زن و کودک در زندان‌های اسرائیلی زندانی هستند که آنها نیز باید به عنوان گروگان در نظر گرفته شوند. باید یک مبادله گسترده زندانیان با مشارکت میانجی‌هایی مانند قطر انجام شود.


دوران ما: به موضوع وضعیت در جمهوری فدرال آلمان بپردازیم. آیا فکر می‌کردید که سرکوب اینقدر گسترده علیه همبستگی با فلسطین وجود خواهد داشت؟

ویلند هوبان: این یک افزایش در اقداماتی است که در دو سال گذشته قابل مشاهده بوده است. این کار دو سال پیش با ممنوعیت‌های راهپیمایی آغاز شد. سپس در پیش و به طور کلی راهپیمایی‌هایی با موضوع خاصی به سادگی ممنوع می‌شدند، زیرا به طور ناگهانی امنیت عمومی را به خطر می‌انداختند. امسال این امر به شدت و در مقیاس بسیار بزرگتر اتفاق افتاد.

دوران ما: ممنوعیت‌های تجمع در برلین در اکتبر به ویژه شدید بود، حتی پس از اینکه یک دانش آموز توسط معلمی کتک خورد.

ویلند هوبان: درست است، در آنجا والدین دستگیر شدند. در واقع همیشه در مورد جنایی کردن همه کسانی که از فلسطینی ها حمایت می‌کنند صحبت می‌شد. چه اینها نشانه‌های بصری مقاومت از طریق پرچم‌ها یا شعارها باشند. این دائماً مورد بحث است که چه چیزی می‌تواند گفته شود و چه چیزی قابل مجازات است. چه چیزی به عنوان نماد یک سازمان ممنوعه تلقی می‌شود؟ قوانین به همین ترتیب تغییر می‌کنند.

دوران ما: اکنون ممنوعیت‌های اولیه احزاب صورت گرفته است. آیا نگران ممنوعیت‌های بیشتر هستید؟

ویلند هوبان: بله، این علاقه به ممنوعیت‌ها زمینه را برای موارد بیشتر فراهم می‌کند. به عنوان مثال، ممنوعیت حماس کاملاً بی‌معنی است، زیرا در آلمان حماس وجود ندارد. اما از نظر حقوقی، اکنون این امکان را فراهم می‌کند که هر گروه یا فعالیتی را ممنوع کنید، اگر می‌توان آن را با هر استدلالی با حماس مرتبط دانست. این که شعارهای دهه‌ها استفاده شده‌اند اکنون به سادگی ممنوع می‌شوند، نشان‌دهنده اراده‌ای مطلق برای تعقیب است، به نظر من.

همچنین در مورد شعار «از رودخانه تا دریا – فلسطین آزاد خواهد شد» اختلاف نظر وجود دارد. این شعار از دهه ۱۹۶۰ استفاده می‌شود، آن زمان توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO). در اینجا، برخی تلاش می‌کنند آن را به عنوان شعار حماس بفروشند. بنابراین، اکنون قرار است در برخی از زمینه‌ها نیز ممنوع باشد، زیرا به عنوان نشان یک انجمن ممنوعه تلقی می‌شود. این یک مثال خاص است.

همه چیز بر اساس اصل «تماس با مجرم» صورت میگیرد که قبلاً خارج از قانون وجود داشته است. در آنجا، دعوت از آدم ها در مراسم های مختلف لغو میشود، به این دلیل که قبلاً یک نامه ای یا بیانیه ای در حمایت از حقوق فلسطینی‌ها امضا کرده اند یا نامشان در جایی آمده، یا جایی صحنه رفتن.

غالباً در مورد کمپین BDS نیز بحث می‌شود. برخی فکر می‌کنند BDS غیرقانونی است، در حالی که اینطور نیست. قطعنامه سال ۲۰۱۹ بیانیه‌ای از مجلس آلمان بود. اما چون مانند یک قانون منتقل شد، بسیاری احساس کردند که مجبورند از هر اتهامی مبنی بر «تماس با مجرم» خودداری کنند. اکنون بیشتر از قبل، اگر به چشم‌انداز سیاسی و گفتمان پر از نژادپرستی و ملی‌گرایی نگاه کنیم. درخواست میلیتاریستی برای ابراز همبستگی با اسرائیل به عنوان سلاحی علیه «دیگران» استفاده می‌شود، که معمولاً منظور از آن مهاجران نیز هستند. ناگهان، راست‌ها نیز به عنوان مبارزان بزرگ ضد یهودیت ظاهر می‌شوند.

دوران ما: با توجه به وضعیت، چه مطالبات سیاسی دارید؟

ویلند هوبان: حتی اگر اکنون این آتش‌بس موقتی وجود داشته باشد، باید همچنان پایان بمب‌باران‌ها را مطالبه کنیم و همچنین یک توافق سریع برای مبادله زندانیان. آنچه که از ۷ اکتبر توسط نیروهایی که نمی‌خواهند این موضوع را ببینند، کمتر مورد بحث قرار گرفته است، این است که محاصره غزه که زندگی عادی را در آنجا غیرممکن می‌سازد، از سال‌ها پیش ادامه دارد. محاصره باید حتماً پایان یابد، حتی اگر مشخص نباشد که چه زندگی در غزه وجود خواهد داشت. کمک‌های بشردوستانه باید فوراً مجاز شود. در آلمان، سرکوب و تضعیف حقوق اساسی دموکراتیک مانند آزادی تجمع و بیان باید فوراً متوقف شود.