:

مسعود امیدی
۲۰ آذر ۱۴۰۲

با درود و شادباش به نرگس محمدی فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی در ایران!
جایزه صلح نوبل بر خانم نرگس محمدی، خانواده ایشان، فعالان حقوق زنان، همه زندانیان صنفی، سیاسی و عقیدتی، همه فعالان و مبارزان حقوق دموکراتیک در ایران و جهان مبارک باد.

می توان با نرگس محمدی اختلاف نظر داشت ، می توان بر نگاه و تحلیل و پیام ایشان نقد داشت ، حتی می توان در مواردی با ایشان اختلافات جدی داشت و …، اما همه این ها نمی تواند و نباید سبب شود که به احترام سال ها اراده و تلاش فداکارانه ایشان در دفاع از دموکراسی و حقوق دموکراتیک زنان ، زندانیان سیاسی، اقلیت های دینی و … در ایران از جا برنخاست و برای ایشان کف نزد.
تردیدی نیست که نفوذ محافل امپریالیستی بر سازمان های حقوق بشری ، سبب می شود تا دوربین های آن ها قهرمانان حقوق بشر را نه در مکان هایی چون فلسطین و زنان و مردان و جوانان و کودکانی که علیه صهیونیسم و امپریالیسم و نظم جهانی مورد پسند آن مبارزه می کنند، و نه در چهره های تاثیرگذار جهانی چون جولیان آسانژ جستجو و انتخاب کنند!
تردیدی نیست که نفوذ امپریالیسم بر این نهادها سبب شده است تا برخی از جوایز صلح نوبل به چهره هایی چون رئیس جمهوری های آمریکا با کارنامه آشکار ضدبشری چون اوباما که لیبی را به خاک و خون کشید و شاید یک قرن به عقب برد، داده شود!
تردیدی نیست که گاه جایزه صلح نوبل آگاهانه به چهره هایی چون میخائیل گورباچف با نقش و کارنامه مخرب او در فروپاشی اتحاد شوروی داده شده است که نقطه آغاز جهان تک قطبی تحت سیطره آمریکا شد و بر اساس پژوهش های امروز ، بخش عظیمی از مردم به جا مانده از تخریب و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از او متنفرند!
تردیدی نیست که محافل امپریالیستی تا آنجا که بتوانند می کوشند تا اهدای چنین جوایزی را نوعی سرمایه گذاری در راستای ترویج استراتژیک ارزش ها، هنجارها و اهداف مورد پسند و مد نظر خود ببینند و دنبال کنند!
تردیدی نیست که چهره های بسیاری با دهه ها مبارزه و کوله باری از تجربه و دانش و زندان و شکنجه در میان زنان و مردان مبارز فلسطین یافت می شود که شایسته دریافت چنین جایزه ای هستند، اما در فضای حاکم بر این نهادها هیچ گاه نام شان در میان کاندیداها مطرح هم نمی شود!
تردیدی نیست که کف زدن برای قهرمان مبارز راه حقوق بشر در ایران و همزمان با آن وتوی آتش بس در شورای امنیت سازمان ملل از سوی آمریکا یک پارادوکس واقعی و غیر قابل حل است!
تردیدی نیست که فریاد اعتراض نیرومند نرگس محمدی علیه نژادپرستی و نسل کشی و در دفاع از حق حیات زنان و کودکان و خلق فلسطین و در محکوم کردن آمریکا و حامیان نژادپرستی اسرائیل بابت حمایت های همه جانبه از این رژیم ضدبشری و بابت وتوی آتش بس در پیامش به مراسم اهدای جایزه به او و قرائت آن از سوی فرزندانش می توانست جهان را تکان دهد و … و نگاه لیبرالی و محافظه کار خانم نرگس محمدی او را به سمت آن هدایت کرد که بهتر است چیزی در این ارتباط و در اعتراض به امپریالیسم و صهیونیسم نگوید و بر خلاف ادعای حقوق بشری ها که آن را موضوعی انسانی و ورای امور سیاسی و روندها و چالش های موجود سیاسی و جهانی می بینند، بر مبارزه دموکراتیک در ایران متمرکز بماند و …
اما هیچ یک از این حقایق نمی تواند سبب شود که حقیقت انکارناپذیر تلاش فداکارانه خانم نرگس محمدی در فضای سیاسی بسته و در شرایط حاکمیت مجری برنامه های نئولیبرالی ، شیوه حکمرانی مبتنی بر اسلام سیاسی با ارزش ها و هنجارهای نامتعارف و واپس گرایانه و ضدزن متعلق به سده ها و بلکه هزاره ها پیش، انکار شده یا ارزش آن درک نشود!
نمی توان و نباید بر واقعیت مهم عدم حضور برخی از چهره ها چون رضا پهلوی و معصومه علی نژاد در میان مهمانان دعوت شده به برنامه اهدای جایزه صلح نوبل ، که در سال گذشته شاهد تلاش وسیع و برنامه ریزی گسترده محافل امپریالیستی برای سوارکردن آن ها بر موج اعتراضات مردمی و دموکراتیک جنبش «زن، زندگی ، آزادی » در ایران و شکل دادن به یک آلترناتیو ارتجاعی در برابر آلترناتیو مترقی و دموکراتیک بودیم، چشم فروبست ، نکته ای که می تواند امیدبخش باشد!
با این همه، می توان امیدوار بود که با توجه به جوهره حقیقت جویی، صداقت و فداکاری و از خودگذشتگی و اراده موجود در شخصیت خانم نرگس محمدی، طی زمان نگاه و رویکرد خود را اصلاح و بیش از پیش با الزامات عدالتخواهانه، دموکراتیک، صلح خواهانه، آزادی خواهانه ، سکولار و مدرن جنبش ملی و دموکراتیک معاصر جامعه ایران هم سو کند و هم زمان با دفاع از حقوق زنان و حقوق دموکراتیک مردم در ایران در برابر شیوه حکمرانی مستقر، از حقوق خلق های جهان از جمله خلق فلسطین در جهنم مجسم روی زمین یعنی غزه در برابر صهیونیسم و امپریالیسم هم آشکارا و شجاعانه و بدون لکنت، بدون ملاحظه کاری و محافظه کاری دفاع کند. و تنها چنین است که می تواند تبدیل به قهرمان صلح و حقوق بشر جاودانه شود. امیدوار باشیم خانم نرگس محمدی چنین کند.
غوغای رسانه ای پیرامون اهدای جایزه صلح نوبل به ایشان مانند همه غوغاهای رسانه ای دیگر به زودی فرو می نشیند، جهان ناعادلانه ، امپریالیسم، صهیونیسم ، فاشیسم و … همچنان در تضییع حقوق مردم جهان در اینجا و آنجا و همه جا عمل می کنند و این میدان همچنان شاهد نبردهای گسترده و بی امانی خواهد بود . باید امیدوار بود قهرمان صلح و حقوق بشر مان خانم نرگس محمدی بتواند در این روند متلاطم همواره در جایگاه درست قهرمان صلح و حقوق بشر قرار گرفته و باقی بماند و از کارنامه شیرین عبادی، برنده دیگر جایزه صلح نوبل که در کنار رضا پهلوی و پرویز ثابتی قرار گرفت، درس عبرت جدی بگیرند. شواهدی دال بر آن هستند که می توان روی این امید حساب کرد.
امیدوار باشیم دریافت جایزه صلح نوبل از سوی خانم نرگس محمدی، جنبش ملی دموکراتیک و عدالت خواهانه جامعه ایران را تقویت کند. بی شک اراده و جهت گیری خانم نرگس محمدی در این جهت می تواند تعیین کننده باشد!
گفتنی در این مورد بسیار بیش از اینهاست که به مجالی دیگر واگذاشته می شود.

(خواهشمند است از هر گونه کپی برداری انتخابی و بخشی از این نوشته خودداری شود.)