وزارت دفاع ایالات متحده در ششمین ممیزی سالانه متوالی خود باز هم شکست خورده است، اما پول مالیات دهندگان همچنان دور ریخته میشود.

اخیراً پنتاگون اعتراف کرد که نمی تواند میلیاردها دلار پول مالیات دهندگان ایالات متحده را حسابرسی کند، زیرا برای ششمین سال متوالی در یک حسابرسی سالانه شکست عظیم خورده است.

این فرایند شامل ۲۹ حسابرسی فرعی از خدمات مختلف وزارت دفاع بود و امسال تنها هفت مورد از آنها قبول شدند – هیچ تغییر مفیدی نسبت به سال گذشته وجود نداشت. این حسابرسی ها فقط از سال ۲۰۱۷ آغاز شده اند، به این معنی که پنتاگون هرگز موفق به انجام آنها نشده است.

این شکست امسال برخی از عناوین خبری را به خود جلب کرد، به طور خلاصه توسط رسانه های اصلی مورد بحث قرار گرفت و سپس به همان سرعت فراموش شد، جامعه آمریکایی که به ریختن پول در سیاهچاله هزینه های نظامی عادت کرده است.

بودجه دفاعی ایالات متحده به طرز وحشتناکی باد کرده است، ۸۷۷ میلیارد دلار بودجه آن به تنهایی بیشتر از بودجه ۸۴۹ میلیارد دلاری ده کشور بعدی با بیشترین هزینه های دفاعی در جهان است، بسیار کوچکتر است. با این حال، پنتاگون نمی تواند به طور کامل حساب ۳.۸ تریلیون دلار دارایی و ۴ تریلیون دلار بدهی را که هزینه اش را مالیات دهندگان ایالات متحده پرداخته‌اند، پس دهد، ظاهراً برای دفاع از ایالات متحده و متحدانش.

در حالی که دولت بایدن ۸۸۶ میلیارد دلار برای بودجه دفاعی سال آینده درخواست می کند (و کنگره به نظر می رسد آماده است که ۸۰ میلیارد دلار دیگر به این مبلغ اضافه کند)، بی تفاوتی آشکار جمعی آمریکایی – دولت، رسانه ها و مردم – در مورد چگونگی هزینه شدن نزدیک به ۱ تریلیون دلار پول مالیات دهندگان نشان دهنده ماهیت کلی ورشکستگی نهادهای آمریکایی است.

با این حال، حسابرسی ها یک ترفند حسابداری هستند، مجموعه ای از اعداد در یک دفتر حسابداری که برای یک فرد معمولی با واقعیت برابر نیست. آمریکایی ها به دیدن اعداد بزرگ در مورد هزینه های دفاعی عادت کرده اند، و در نتیجه، ما انتظار چیزهای بزرگی از ارتش خود داریم. اما واقعیت این است که نهاد دفاعی ایالات متحده به طور فزاینده ای از نظر فیزیکی شبیه اعداد روی دفتر حسابداری است که حسابداران سعی در متعادل کردن آنها داشته اند – این چیزی نیست که منطقی باشد.


با وجود صرف حدود ۲.۳ تریلیون دلار برای دو دهه ماجراجویی نظامی در افغانستان، مردم آمریکا شاهد عقب نشینی ننگین از آن کشور در تلویزیون در ماه اوت سال ۲۰۲۱ بودند. همچنین، سرمایه گذاری ۷۵۸ میلیارد دلاری در حمله سال ۲۰۰۴ و اشغال طولانی مدت عراق در نهایت به شکست در آنجا منجر شد، زمانی که ایالات متحده مجبور به عقب نشینی در سال ۲۰۱۱ شد – تنها برای بازگشت دوباره در سال ۲۰۱۴ بود آنهم برای یک دهه دیگر تعقیب داعش، که خود آن تجلی شکست های ماجراجویی اصلی آمریکا در عراق بود. در مجموع، ایالات متحده بیش از ۱.۸ تریلیون دلار برای کابوس ۲۰ ساله خود در عراق و سوریه هزینه کرده است.
این اعداد غیرقابل تصور هستند – آنقدر بزرگ که برای یک شهروند عادی بی معنی می شوند. دستگاه دفاعی ایالات متحده آنقدر عظیم است که به معنای واقعی کلمه غیرممکن است که از یک ترازنامه متعادل صحبت کرد. مردم آمریکا ممکن است حاضر باشند یک یا چند اشتباه ثبت را ببخشند. اما بودجه دفاعی معادل قدرت نظامی آمریکا و ادراک ارزش ملی است که در تصور استثناگرایی آمریکایی منعکس می شود.

حقیقت این است که برخورد بی‌پروای ما با هزینه‌های دفاعی به یک کلاهبرداری عظیم منجر شده است. به مردم آمریکا یک صورتحساب انداخته میشود – ارتشی که قادر به اعمال قدرت در سراسر جهان برای حفظ نظم بین‌المللی مبتنی بر قوانین است که تصور استثناگرایی آمریکایی بر آن مبتنی است. همانطور که مشخص شد، ارتش ایالات متحده به اندازه اعداد در دفاتر پنتاگون توخالی است. مردم آمریکا یک دستگاهی را خریده اند که قادر به اجرا و پیروزی در جنگ بزرگتری علیه هیچ یک از مخالفان بالقوه نیست. ما موفق به شکست دادن القاعده، داعش و طالبان نشدیم. و ما قادر به شکست دادن چین یا روسیه نیستیم، چه رسد به قدرت های منطقه ای مانند کره شمالی و ایران. و با این حال، ما به سادگی به سرمایه گذاری در این شرکت ادامه خواهیم داد، ظاهراً بدون پرسش، در انتظار اینکه سیستمی که در برابر هر آزمایشی شکست خورده، قرار است به طرز جادویی نتیجه متفاوتی به بار آورد.
به عبارت کوتاه، بودجه دفاعی معادل پرداخت هزینه بازی است که در آن مردم آمریکا به دولت ایالات متحده پول می دهند تا نتایجی را به دست آورد که برای حفظ عزت نفس بیش از حد آنها ضروری است. ما آمریکایی ها آنقدر به این عادت کرده ایم که بزرگترین و بدترین ستمگر جهان باشیم که فرض می کنیم فقط با ریختن پول در یک سیستمی که بیش از هفتاد سال نتایج مورد نظر را به دست نیاورده است، می توانیم اوضاع خوب را حفظ کنیم. اما اگر پول را در سیستمی بریزد که به پاسخگو بودن عادت کرده، نباید تعجب کنید اگر ویلای درخشانی که روی یک تپه خریده اید، یک خانه مقوایی از آب درآید .