مدیریت دانشگاه مراسم یادبود دانشجویان کاسل را منحل کرد. گفتگوی دوران مت درباره سرکوب همبستگی با فلسطین

قتل یوسف شعبان سیاسی است
فریا پیلاردی

منتشر شده در دوران ما ارگان حزب کمونیست آلمان
ترجمه حمید علوی


در پس زمینه بمباران غزه و حمایت بی قید و شرط دولت فدرال از اسرائیل، اعتراضات همبستگی با فلسطین در سراسر کشور با محدودیت های شدید مواجه هستند. دوران ما با ویسام فاخر از دانشگاه کاسل در مورد این موضوع صحبت کرد.

دوران ما: شما در گروه دانشگاهی ائتلاف یوسف شعبان فعال هستید. این گروه ها چه هستند؟

ویسام فاخر: این یک گروه سیاسی دانشگاهی است که به عنوان نماینده دانشجویان مهاجر و خارجی تاسیس شده است. اگرچه در دانشگاه ها در مورد تنوع و ضد نژادپرستی بسیار صحبت می شود، اما در واقعیت همچنان مشکلات زیادی وجود دارد.

پس از کشته شدن همکلاسی ما در دانشگاه کاسل یوسف شعبان در حملات هوایی اسرائیل در غزه در ۲۴ اکتبر، ما به عنوان یک گروه مراسم یادبود در دانشگاه برگزار کردیم. مدیریت دانشگاه برای ما شرط گذاشت که این تجمع نباید سیاسی باشد. منظور این بود که هرگونه شعار علیه و هرگونه انتقاد از اسرائیل – یعنی هرگونه نام بردن از مجرم – ممنوع بود. این یک بیانیه شدید از سوی مدیریت دانشگاه بود. ما نمی توانستیم آن را بپذیریم، زیرا زندگینامه و قتل او سیاسی است. این تجمع توسط مدیریت دانشگاه بسرعت منحل اعلام شد. پس از انحلال این تجمع، ما ائتلاف یوسف شعبان را تاسیس کردیم تا با سایر فعالان در دانشگاه و فراتر از آن همکاری کنیم و در این راستا یوسف را به عنوان نمادی برای مبارزه سیاسی ما استفاده کنیم و قتل او را برجسته کنیم.

دوران ما: تا به حال چه تجربیاتی در زمینه کار همبستگی با فلسطین داشته اید؟

ویسام فاخر: تجربیات ما عمدتاً از محدودیت ها شکل گرفته است. اعضای گروه دانشگاهی ما در ۱۳ اکتبر در تظاهراتی در مقابل شهرداری کاسل شرکت کردند که اندکی قبل از آن ممنوع شد – همانطور که در بسیاری از مکان های دیگر در آلمان بارها و بارها اتفاق می افتد. اگرچه ما فقط برای اطلاع رسانی به مردم در مورد ممنوعیت و فرستادن آنها به خانه به شهرداری آمده بودیم، اما اکنون چندین پرونده، جریمه و احضاریه وجود دارد. ۲۵ نفر جریمه ای بیش از ۶۰۰ یورو دریافت کرده اند. وقتی پس از بمباران بیمارستان ها در غزه توسط ارتش اسرائیل، در یک مکان عمومی در کاسل تجمعی برگزار کردیم، پرچم های فلسطین و چفیه ها ممنوع و مصادره شدند.

در دانشگاه هم اوضاع بهتر نیست. آنجا می خواستیم در ساختمان دانشجویی فیلم «غزه برای آزادی میجنگد» را نشان دهیم تا زمینه درگیری را روشن کنیم و نشان دهیم که چگونه ارتش اسرائیل علیه تظاهرات کنندگان مسالمت آمیز، غیرنظامیان، روزنامه نگاران، زنان و کودکان با خشونت عمل می کند. پس از تماس های اداره امنیت دولتی و رهبری دانشگاه با آستا (اداره رسیدگی به امور دانشجویی)، این نمایش فیلم ممنوع شد. ما به نشانه اعتراض در مقابل ساختمان آستا تجمعی برگزار کردیم. در آنجا نیز دوباره یکی از اعضای ما به دلیل «تحریک به نفرت عمومی» تحت پیگرد قرار گرفت، زیرا شعار «از رودخانه تا دریا – فلسطین آزاد خواهد شد!» سر داد. تجربیات ما نشان می دهد که رهبری دانشگاه سرکوب ها علیه ساختارهای حامی فلسطین و توجیه دولتی آلمان از حمایت بی قید و شرط از اسرائیل را می پذیرد. اگرچه وضعیت فعلی بسیار دشوار است، اما ما از حمایت زیادی برخوردار بوده ایم، به ویژه از ساختارهای چپ در داخل و خارج از دانشگاه. پس از تاسیس ائتلاف یوسف شعبان، جنب و جوش بیشتری در اعتراضات ضد امپریالیستی و انترناسیونالیستی ما ایجاد شد.

دوران ما: به نظر شما چرا چنین محدودیت های شدیدی برای حقوق اساسی در برابر کار همبستگی با فلسطین وجود دارد؟

ویسام فاخر: کاهش حقوق اساسی در آلمان با سرکوب ساختارهای طرفدار فلسطین آغاز نشد. این سرکوب‌ها در سال‌های اخیر به صورت موجی بوده‌اند، که از جمله می‌توان به نظامی‌سازی و قوانین جدید پلیس در اکثر ایالت‌ها، حملات مداوم به ساختارهای چپ و مهاجران، مانند برلین و لایپزیگ، و حملات به فعالان محیط‌زیست اشاره کرد. اکنون این سرکوب‌ها به فلسطین رسیده‌اند. شدت این سرکوب‌ها به این دلیل است که مسئله مبارزه فلسطین به پایه‌های قدرت‌های امپریالیستی مربوط می‌شود و به ویژه دولت فدرال آلمان را تحت فشار سیاسی و اخلاقی قرار می‌دهد، زیرا از ارتشی حمایت بی‌چون و چرا می‌کند که مردم، بیمارستان‌ها و روزنامه‌نگاران را در غزه به صورت سادیستی بمباران می‌کند و کارگران و کارمندان را در کرانه غربی دستگیر و مورد حمله قرار می‌دهد. علاوه بر این، به نظر من، ساختارهای طرفدار فلسطین به عنوان موش آزمایشگاهی عمل می‌کنند تا دولت آلمان بداند که چگونه می‌تواند علیه اعتراضات اقدام کند. بنابراین، حملات به ساختارهای طرفدار فلسطین و اعتراضات، حملاتی به حقوق اساسی همه شهروندان آلمان هستند.

دوران ما: علیرغم این محدودیت‌ها، چگونه می‌خواهید به کار خود ادامه دهید؟

ویسام فاخر: به نظر من، تنها راه مقابله با این محدودیت‌ها این است که سازمان‌دهی شویم، با گروه‌های دیگر ارتباط برقرار کنیم، ائتلاف‌هایی ایجاد کنیم و فشار بیشتری به خیابان وارد کنیم. تنها به این ترتیب می‌توانیم وزن سیاسی داشته باشیم تا دولت بداند که ما دچار ترس و واهمه نمی‌شویم و زمانی که حقوق بشر به طور هدفمند نقض می‌شود، از کنار آن نمی‌گذریم. علاوه بر این، از طریق ائتلاف خود، تلاش می‌کنیم تا صدای فلسطینیانی که در جریان اصلی آلمان جایی ندارند، به گوش برسد و جایی داشته باشند تا ایده‌ها و دیدگاه‌های سیاسی خود را بیان کنند. ما ساده‌لوح نیستیم و می‌دانیم که این یک راه طولانی و بسیار دشوار خواهد بود. بنابراین، ما از همه مردم، به ویژه همرزمان چپ خود، می‌خواهیم که با ما اعلام همبستگی کنند و به صورت فعال به خیابان بیایند. تنها به این ترتیب می‌توانیم حقوق اساسی خود را دفاع کنیم.

ما اکنون در تلاش هستیم تا اقدامات مشترکی با گروه‌هایی انجام دهیم که علیه صنعت تسلیحات مبارزه می‌کنند. به ویژه که کاسل یکی از مراکز صنعت تسلیحات است. ما به عنوان دانشجویان دانشگاه کاسل، مبارزه با این صنعت را به عنوان تعهد خود می‌بینیم، زیرا چه می‌دانیم، شاید قسمت‌هایی از بمبی که یوسف را هدف قرار داد، در دانشگاه کاسل توسعه یافته یا در کارخانه‌های تسلیحاتی کاسل تولید شده باشد. ما همچنین ارتباط نزدیکی با SDAJ و حزب «Die Linke» داریم. این روابط امکان اقدامات گسترده‌تر و ایجاد شبکه‌های گسترده‌تر را برای ما فراهم می‌کند.

دوران ما: به نظر شما، مهم‌ترین خواسته‌های کنونی در کارزار حمایت از فلسطین در آلمان چیست؟

ویسام فاخر: مهم‌ترین خواسته، توقف فوری بمباران‌های اسرائیلی غزه و کشتار در کرانه غربی است. تسلیحات‌رسانی‌ها، به ویژه از آلمان و به ویژه از کاسل، باید متوقف شود. به سیاستی حقوق بشری نیاز است، نه به تعهد بی‌چون و چرای آلمان به اسرائیل به عنوان یک اصل دولتی.