فضای رعب و وحشت : سرکوب و تحریک علیه فلسطینی ها و گروه های همبستگی در آلمان در حال تشدید است.
توسط جمال ایکریت
یونگه ولت
ترجمه مجله هفته
زمینه: همبستگی با فلسطین از سال ۱۹۷۲ مورد تعقیب قرار گرفته است
سرکوب علیه همبستگی با مبارزه فلسطینیها برای تعیین سرنوشت خویش در آلمان غربی برای خود سابقهای دارد. در سال ۱۹۷۲، در پی ممنوعیت «اتحادیه عمومی کارگران فلسطینی» و «اتحادیه عمومی دانشجویان فلسطینی»، بسیاری از مردم عرب بدون دلیل مشخص تبعید شدند. این ممنوعیت واکنشی به بمبگذاری المپیک مونیخ در ۵ سپتامبر ۱۹۷۲ بود. با فروپاشی جنبش چپ، از سال ۲۰۰۶ نیز به دلیل تقسیم جنبش فلسطینی به دو جناح فتح و حماس، جنبش همبستگی ضعیف بود و این موضوع عمدتاً توسط نیروهای اسلامگرا اشغال شده بود. در سالهای اخیر این تغییر کرده است. در حال حاضر، یک جنبش ضد استعماری، مترقی، اگرچه از نظر تعداد اندک است، اما در حال رشد است که با جنبش آزادیبخش فلسطین همبستگی میکند و به همین دلیل بهطور فزایندهای در کانون سرکوب دولتی قرار میگیرد.
در ۱۵ مه ۲۰۲۱، فلسطینیان از بخش پیشرو جنبش، به طور هماهنگ در شهرهای مختلف آلمان، روز نکبه را به یادبود اخراج حدود ۸۰ درصد از جمعیت فلسطینی و تخریب بیش از ۵۰۰ روستای تاریخی فلسطین در پی تأسیس دولت اسرائیل در سرزمین تاریخی فلسطین، برگزار کردند. به طور غیرمنتظره، هزاران نفر به تظاهرات آمدند. سال بعد، پلیس برلین تظاهراتهای برنامهریزیشده برای روز نکبه در پایتخت را با این استدلال که خطر فوری وجود دارد که در آن، از جمله، شعارهای نفرتانگیز ضدیهودی، تجلیل از خشونت و خشونت رخ دهد، ممنوع کرد – دقیقاً مانند ماه مه ۲۰۲۳.
در روز پنجشنبه، نیروهای پلیس به بزرگترین سالن سخنرانی دانشگاه آزاد برلین (FU) رفتند و دانشجویانی را که اتاق را به نشانه همبستگی با فلسطین اشغال کرده بودند، بیرون کردند. به سرعت گزارشهایی منتشر شد مبنی بر اینکه به دانشجویان یهودی اجازه ورود به سالن سخنرانی داده نشده است. این گزارشها به سرعت به عنوان شایعاتی که توسط ریاست دانشگاه FU(آزاد) در بیانیهای تأیید شد، آشکار شد. بدنام کردن اعتراض با اتهام یهودستیزی اکنون یک مراسم تمرینی خوب است که از ۷ اکتبر بیشتر دیده می شود.
پس از اینکه در این روز، واحدهای مسلح حماس از نوار غزه گریختند و پست های نظامی و غیرنظامیان اسرائیلی را مورد حمله قرار دادند، دولت اسرائیل این عملیات را با یک جنگ هوایی و زمینی پاسخ داد که تا به امروز ادامه دارد. مقامات دولتی به ابراز همبستگی با «خروج از زندان غزه» و تظاهرات علیه بمباران گسترده اسرائیل، با دست سخت واکنش نشان دادند و آزادی تجمع و بیان را به طور موقت لغو کردند.
در هامبورگ و مونیخ، در اواسط اکتبر، دستورالعملهای عمومی صادر شد که اکنون توسط دادگاهها لغو شده است، با این دستورالعملها عملاً هر رویداد ثبتشدهای در مورد موضوع خاورمیانه از قبل لغو شد. در پایتخت، پلیس از ابتدا تظاهراتهای مرتبط با موضوع را به طور خودسرانه ممنوع کرد. این امر به ممنوعیت احمقانه یک تظاهرات به نام «یهودیان برلینی علیه خشونت در خاورمیانه» در ۱۴ اکتبر منجر شد – حتی در اینجا پلیس از احتمال وقوع«جرائم ضدیهودی» می ترسید. برای حداقل سیاسی مشروعیت بخشیدن به اقدامات سرکوبگرانه «نهادهای امنیتی»، کل نخبگان سیاسی در ۱۳ اکتبر عجله کردند، زمانی که بوندستاگ طرحی را که توسط احزاب دولت ائتلافی و دمکرات مسیحی ها ارائه شد و وفاداری آلمان فدرال به دولت اسرائیل را قسم می داد، به اتفاق آرا تصویب کرد.
در محله نویکلن برلین، جایی که یک جامعه فلسطینی بزرگ در آن ساکن شده است، در تاریخ ۱۸ اکتبر، علیرغم ممنوعیتها، خشم مردم بر جنایات در غزه فوران کرد: صدها نفر در یک تجمع غیرقانونی شرکت کردند و پلیس به طور تصادفی دهها نفر را که نمادهای فلسطینی حمل میکردند یا فریاد «فلسطین آزاد باید گردد» سر میدادند، بازداشت کرد. رسانههای اشپرینگر (راست صهیونیستی) با شایعه «شب آشوب» فصل داغی از نبرد فرهنگی علیه «یهودستیزی وارداتی» را آغاز کردند. در نهایت، بحث بر سر «مهاجرت غیرقانونی» که از سوی راستگرایان دامن زده شد، به عنوان وسیلهای عملی برای هتک حرمت فلسطینیان در همه جبههها ظاهر شد. در تاریخ ۵ دسامبر، وزیر کشور زاکسن-آنهالت، تامارا تسیشانگ (CDU)، با صدور فرمانی، اقرار به حق وجودی به اصطلاح دولت اسرائیل را به عنوان شرط تابعیت اعلام کرد. علاوه بر این، اقدامات برای جلوگیری از اعتراض، روز به روز بیشتر در فضایی قرار میگیرند که در آن فلسطینیها، اعراب، مسلمانان و نهتنها چپها تحت «ظن عمومی یهودستیزی» قرار میگیرند.
وقتی اواخر اکتبر در برلین نیز به تجمعهای طرفدار فلسطین اجازه داده شد، به طور منظم دهها هزار نفر به تجمعها هجوم آوردند – مشابه سایر شهرهای آلمان. به همین دلیل، وزارت کشور فدرال برای سرکوب جنبش تقویتشده وارد عمل شد، که اکنون بهطور واضح در خیابانها اسرائیل به نسلکشی در غزه متهم میشد: در تاریخ ۲ نوامبر، وزیر کشور فدرال نانسی فزر (SPD) بهعنوان بخشی از این ممنوعیت، شبکه همبستگی با زندانیان فلسطینی «Samidoun» را ممنوع کرد – با این استدلال که این شبکه تبلیغات ضد اسرائیلی و یهودیستیزانه را منتشر میکند. با این مصوبه وزارتخانه، شعار جهانی «از رودخانه تا دریا – فلسطین آزاد خواهد شد» نیز به طور ضمنی ممنوع شد.(برای حاکمان آلمان تحمل این شعار غیر ممکن است اما قتل عام ده هزار کودک دفاع از خود و قابل تحمل است)
اما چه چیزی توجیهکننده ابزاری کردن مبارزه با یهودستیزی به منظور سرکوب انتقاد از صهیونیسم است؟ روایت اینکه برای جلوگیری از یهودستیزی در خیابانهای آلمان، باید جنبش طرفدار فلسطین و اهداف آن را به طور کامل بدنام کرد، انتقاد از صهیونیسم استعماری در فلسطین و سیاست اشغالگری اسرائیل را با یهودستیزی برابر میداند. این امر علاوه بر تضعیف مفهوم «یهودستیزی» خود، به ویژه یک چیز را به همراه دارد: «احیای» آلمان غربی که از طریق حمایت از صهیونیسم از هولوکاست ظاهراً «تصفیه شده» است، به آن اجازه میدهد تا دوباره به طور آشکار به عنوان یک ابرقدرت در سطح بینالمللی ظاهر شود.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 