آشتی یک جانبه آمریکا و ونزوئلا

نوشته سانتیاگو بائز

منتشر شده در یونگه ولت

ترجمه مجله هفته

تبادل زندانیان بین واشنگتن و کاراکاس گامی دیگر در جهت عادی‌سازی روابط بین ایالات متحده و ونزوئلا است. آزادی تاجر الکس ساب، که سعی کرده بود با دور زدن تحریم‌های اعمال شده توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا علیه این کشور آمریکای جنوبی، دارو تهیه کند و به همین دلیل چندین سال در زندان‌های کاپری و آمریکای شمالی زندانی بود، موفقیتی برای دیپلماسی ونزوئلا است. اما این موفقیت طعمی تلخ نیز دارد. بر اساس گزارش‌های رسانه‌ای، در ازای آزادی ساب، چندین آمریکایی که در ونزوئلا زندانی هستند نیز آزاد خواهند شد. گفته می‌شود که در میان آنها مزدوران نیز وجود دارند که در تلاش ناموفق کودتای سال ۲۰۲۰ شرکت داشتند. در آن زمان، گروهی از تبعیدیان ونزوئلایی و مزدوران خارجی سعی کردند از طریق کلمبیا وارد خلیج مکوتو شوند تا با زور دولت رئیس‌جمهور نیکلاس مادورو را سرنگون کنند. این تلاش شکست خورد زیرا نیروهای امنیتی موفق شدند مهاجمان را رهگیری، کشته یا دستگیر کنند.

بنابراین، تروریست‌هایی که با زور اقدام به کودتا کردند، آزاد خواهند شد. همچنین ظاهراً چندین تن از اعضای اتحادیه کارگری که پس از اعتراضات به احکام حبس طولانی مدت محکوم شده بودند، آزاد خواهند شد. اما سایر اتحادیه‌های کارگری، مانند لئوناردو آسوکار و دانیل رومرو، بر اساس گزارش‌های رسانه‌ای فعلی، باید کریسمس را در زندان بگذرانند. آنها در ماه ژوئن پس از اعتصاب در کارخانه فولاد دولتی سیدور دستگیر شدند. اما در واشنگتن، ظاهراً به آنها اهمیتی داده نمی‌شود، زیرا آنها متعلق به اتحادیه کارگری سوتیس هستند که بخشی از جنبش کارگری چپ و طبقاتی است.

در حالی که دولت کاراکاس برای دستیابی به لغو تحریم‌ها، آماده ارائه امتیازات گسترده‌ای به ایالات متحده است، فشار بر مخالفت چپ افزایش می‌یابد. این شامل سرکوب اعتراضات کارگری و همچنین تصرف حزب کمونیست است، که رهبری منتخب اعضای آن در ماه آگوست توسط حکم دیوان عالی کشور برکنار و توسط افراد وفادار به دولت جایگزین شد. برای منحرف کردن توجه از تضادهای اجتماعی، در کاراکاس نیز روی کارت ملی گرایی بازی می‌شود و تنش درگیری دیرینه با کشور همسایه گویان بر سر منطقه اسکوئیبو را تشدید می‌کند، بدون اینکه شانس واقعی بازگشت مناطق الحاق شده در پایان قرن نوزدهم توسط قدرت استعماری بریتانیا وجود داشته باشد. دیگر صحبتی از ساختن جامعه سوسیالیستی که رئیس‌جمهور هوگو چاوز که در سال ۲۰۱۳ درگذشت، قصد بنیان آنرا داشت نیست و جانشین او مادورو نیز سالها آن را تکرار میکرد.