کیتلین جانستون
ترجمه حمید علوی
مقامات اسرائیلی اکنون صراحتاً اعتراف می کنند که در حال تلاش برای «ترویج» مهاجرت فلسطینی ها از نوار غزه هستند و به طرز مضحکی ادعا می کنند که این مهاجرت «داوطلبانه» است، اگرچه آنها در سه ماه گذشته این کشور را عمداً غیرقابل سکونت کرده اند.
تایمز اسرائیل گزارش می دهد:
«دو شریک راست افراطی با بالاترین رتبه پس از نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، روز دوشنبه از بازسازی سکونتگاه ها در نوار غزه و ترویج «مهاجرت داوطلبانه» فلسطینی ها حمایت کردند، در حالی که سیاستمدار راست افراطی اپوزیسیون آویگدور لیبرمن خواستار اشغال مجدد جنوب لبنان توسط اسرائیل شد.»
«در جریان جلسات فراکسیون احزاب خود در کنست، وزیر امنیت ملی، ایتامار بن گویر، و وزیر دارایی، بزآلل سموتریچ، مهاجرت شهروندان فلسطینی را به عنوان راه حلی برای درگیری طولانی مدت و به عنوان پیش شرطی برای تضمین ثبات مورد نیاز برای بازگشت ساکنان جنوب اسرائیل به خانه های خود، ارائه کردند.»
«جنگ یک «فرصت برای تمرکز بر ترویج مهاجرت ساکنان نوار غزه» است، بن گویر در مقابل خبرنگاران و اعضای حزب راست افراطی خود، اوتما یهودی، گفت و چنین سیاستی را «یک راه حل صحیح، عادلانه، اخلاقی و انسانی» خواند.
«ما نمی توانیم از هیچ منطقه ای در نوار غزه عقب نشینی کنیم. من نه تنها سکونت یهودیان را در آنجا رد نمی کنم، بلکه آن را مهم می دانم»، او گفت.
«‹راه حل درست› برای درگیری ادامه دار اسرائیل و فلسطین، «ترویج مهاجرت داوطلبانه ساکنان نوار غزه به کشورهایی است که مایل به پذیرش پناهندگان هستند»، سموتریچ در مقابل اعضای حزب صهیونیسم مذهبی خود گفت و پیش بینی کرد که «اسرائیل کنترل دائمی منطقه نوار غزه را خواهد داشت»، از جمله با ایجاد سکونتگاه ها.
«استفاده مکرر از کلمه «تشویق» در این اظهارات قابل توجه است، زیرا تشویق ساکنان نوار غزه به ترک میهن خود دقیقاً همان کاری است که اسرائیل با اقدامات خود از اکتبر انجام داده است. اگر ۹۰ درصد از ساکنان نوار غزه را از طریق آوارگی داخلی بی خانمان کرده اید، نیمی از جمعیت را با جنگ محاصره به مرگ از گرسنگی محکوم کرده اید، کل سیستم بهداشتی کشور را نابود کرده اید، به طوری که اکنون بیماری ها در حال شیوع هستند، و همه اینها را انجام می دهید، در حالی که مرگ و ویرانی را از بالا با حملات هوایی به روشی وحشیانه غیرقابل پیش بینی می بارد، که به طور معمول مناطق امنیتی مشخص شده را هدف قرار می دهد، پس در واقع به جمعیت یک «تشویق» بسیار قوی برای ترک منطقه در اسرع وقت ارائه می دهید.
«این امر استدلال «مهاجرت داوطلبانه» ساکنان نوار غزه را به طور طبیعی کاملاً بی معنی می کند، زیرا مجبور کردن کسی با زور به انجام کاری و تضمین مرگ او در صورت عدم انجام آن، دقیقاً نقطه مقابل آنچه است که کلمه «داوطلبانه» به معنای آن است.
«اما این همان شعاری است که دائماً تکرار می شود، زیرا اسرائیل به راه حل نهایی خود برای مشکل فلسطینی در غزه نزدیک می شود. نتانیاهو و پیروانش بارها از عباراتی مانند «اردوگاه های اسکان داوطلبانه» و «مهاجرت داوطلبانه» برای توصیف طرحی استفاده کرده اند که ساکنان فلسطینی نوار غزه یا باید به اردوگاه های پناهندگان در شبه جزیره سینا در مصر در مجاورت منتقل شوند یا توسط سایر ملل در سراسر جهان پذیرفته شوند.
نتانیاهو گفت که باید یک تیم تشکیل شود که «مطمئن شود کسانی که میخواهند از نوار غزه به کشور ثالث بروند، بتوانند این کار را انجام دهند». گزارشها حاکی از آن است که تونی بلر، متجاوز به عراق، از سوی مقامات اسرائیلی به عنوان مدیر احتمالی چنین تیمی در نظر گرفته شده است، اگرچه بلر این موضوع را رد کرده است.
میچل پليتنیک در مقالهای برای موندووایس در ماه گذشته در مورد پوچی موضوع «مهاجرت داوطلبانه» این موارد را بیان کرد:
«اصطلاح «مهاجرت داوطلبانه» احتمالاً در هفتهها و ماههای آینده بسیار زیاد شنیده خواهد شد، و این یکی از ریاکارانهترین و غیرصادقانهترین اصطلاحاتی است که میتوان تصور کرد. مردم به طور طبیعی نوار غزه را به طور داوطلبانه ترک نمیکنند. اسرائیل این مکان را غیرقابل سکونت کرده است، و این حتی قبل از بمبارانهای فعلی بود.»
«اکنون آنها تحت تهدید مرگ مجبور به ترک کشور میشوند. مردم نوار غزه ناگهان پیوند خود را با فلسطین از دست ندادهاند. آنها اگر بمانند میمیرند، مانند فرزندانشان. اگر آب، برق، غذا و مراقبتهای پزشکی را قطع کنید، تمام خانهها را ویران کنید و سپس از مردم بپرسید: «آیا باز هم میخواهید بمانید؟»، پس تصمیم آنها برای رفتن واضح است که داوطلبانه نیست.»
«اما ظاهراً این روایتی است که آنها دنبال میکنند.»
و این چیز جدیدی نیست؛ اسرائیل نسلهاست ریاکارانه ادعا میکند که اخراج خشونتآمیز فلسطینیها، که به نام نکبه شناخته میشود، نیز داوطلبانه بود. در سال ۲۰۰۰، گادا کرمی، دانشگاهی فلسطینی، نوشت: «نسخه اسرائیلی تاریخ – اینکه فلسطینیها به طور داوطلبانه یا به دستور رهبران خود رفته بودند و اینکه اسرائیلیها نه از نظر مادی و نه از نظر اخلاقی مسئول وضعیت آنها نبودند – به مدت دههها به موفقیت به جامعه جهانی بازاریابی شده است.»
**طرح انتقال فلسطینیها از مناطق مورد نظر اسرائیل نیز جدید نیست. در مقالهای برای گاردین با عنوان «یک خروج جدید برای خاورمیانه؟» که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد، بنی موریس، مورخ اسرائیلی، مینویسد که قصد «انتقال» فلسطینیها به کشورهای دیگر به اندازه صهیونیسم مدرن قدمت دارد:
«ایده انتقال به اندازه صهیونیسم مدرن قدمت دارد و توسعه و عمل آن را در طول قرن گذشته همراهی کرده است. و این با منطق آهنین ایراد میشد: نمیتوانست هیچ دولتی در تمام یا قسمتهایی از فلسطین وجود داشته باشد که در برابر شکلگیری آن مقاومت کند و یک پنجم فعال یا بالقوه در میان آن باشد، مگر اینکه فلسطینیها به طور گستردهای اخراج شوند. این منطق توسط رهبران و مقامات صهیونیستی، عربی و بریتانیایی قبل و در طول سال ۱۹۴۸ درک و بیان شد.
«حتی در سال ۱۸۹۵، تئودور هرتسل، پیامبر و بنیانگذار صهیونیسم، در انتظار تأسیس دولت یهودی، در دفتر خاطرات خود نوشت: «ما سعی خواهیم کرد جمعیت فقیر [عرب] را از مرز عبور دهیم، در حالی که به آنها در کشورهای ترانزیت کار بدهیم، در حالی که به آنها در کشورمان هر گونه اشتغالی را رد میکنیم … انتقال فقرا باید با دقت و احتیاط انجام شود.»
این یک برنامه بسیار قدیمی است که به عنوان چیزی کاملاً جدید که اکنون به ذهن مقامات اسرائیلی میرسد، ارائه میشود. آنها آن را به سادگی اختراع نکردهاند. آنها آنرا در دورانی که ایده اسرائیل هنوز در چشمان بنیانگذارانش میدرخشید، رویاپردازی کرده بود.
«حذف حماس» (هر طور که بتوان آن را در عمل تصور کرد)، هدف واقعی در غزه نیست. بلکه پاکسازی قومی فلسطینیها در نوار غزه هدف واقعیست.
حماس در غزه هدف نیست. حماس فقط بهانه است.
مجله جنوب جهانی-بررسی مسائل جنوب جهانی – سال بیستم 