نوشته یاکوب ریمان
یونگه ولت
ترجمه حمید علوی

اینکه در غزه، زیر چشمان دنیا، آواره‌سازی دائمی، یا حتی نسل‌کشی در حال وقوع است، دیگر قابل انکار نیست. دولت اسرائیل از انجام و اعلام این موضوع اصلاً ابایی ندارد. مردم با جنگنده‌های جنگی، پهپاد و توپخانه از شمال به مرکز و سپس به جنوب امن‌تر رانده می‌شوند. از آن جا، طبق آخرین خیالات استعماری باند جنایتکار نتانیاهو، آنها به صورت داوطلبانه به چاد، کنگو و رواندا تبعید خواهند شد.

آفریقای جنوبی به دلیل «نسل‌کشی» شکایتی را در دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه ثبت کرده است و اکنون از سوی سویی غیرمنتظره حمایت دریافت می‌کند: از نماینده کنست، اوفر کاسیف، که در X اعلام کرد که به شکایت پرتوریا خواهد پیوست. کاسیف اگرچه یک چپ‌گرای سرسخت است، اما در فضای فوق‌ملی‌گرایانه این روزها در اسرائیل – جایی که مارکسیست‌ها حتی قبل از ۷ اکتبر به مثابه دشمنان دولت به شیطان تبدیل شان کرده بودند – برای ایستادن به این شکل آشکار علیه ارتش و «دولت فاشیستی» (نقل از کاسیف) به جرات و شهامت از نوع خاصی نیاز دارد. «وظیفه قانون اساسی» او در قبال «جامعه اسرائیل» است و نه در برابر دولتی که خواهان «پاکسازی قومی و حتی نسل کشی» است. کاسیف گام شجاعانه خود را رد با پچ پچ های غیرسیاسی ضروری توجیه می کند، او «از مبارزه برای موجودیت ما به عنوان یک جامعه اخلاقی دست نخواهد کشید»، این «میهن پرستی واقعی» است.

در میان نمایندگان کنست، این اظهارات شجاعانه به‌طور قابل‌انتظاری مورد استقبال کسی قرار نگرفته است: ۷۰ نفر از ۱۲۰ نماینده از یک روند عزل کاسیف حمایت می‌کنند و وزیر سابق اودد فورر حتی برای کاسیف که از مسیر حقوق بین‌الملل پیروی می‌کند، آش اخراج او از اسرائیل را پخته است: به خوبی می‌دانیم که مشکل واقعی جنایت ناگفتنی نیست، بلکه کسی است که آن را بیان می‌کند.