اعتراف غرب به شکست در جنگ نیابتی اوکراین

نویسنده: برایان برلِتیک (منبع: نیو ایسترن آوتلوک)

مترجم: م البرزی

دانش و امید، شماره ۲۱، اسفند ۱۴۰۲

 

پس از دوسال تبلیغات مدام درباره درگیری‌های اوکراین به سود کی‌یف و غرب جمعی، ناگهان سیل اعترافات به ناکامی (غرب) سرتیتر رسانه‌های آنان را اشباع می‌کند که اوکراین نه تنها در حال شکست است، بلکه دیگر کاری از دست حامیان غربی آنها برنمی‌آید تا بتوانند این واقعیت را تغییر دهند. روایت‌های دستاوردهای پی در پی اوکراین و روحیه جنگاوری رام‌نشدنی آنها، اکنون با واقعیت فاجعه‌بار اوکراین (از جمله تلفات ارضی) و فروپاشی مداوم روحیه در میان سربازان، جایگزین شده است. گفته می‌شد که نیروهای روسی آموزش و رهبری ضعیفی داشتند و تجهیزات، تسلیحات و مهمات‌شان ناکافی، قدیمی و درحال کاهش بود. اما اکنون غرب اذعان می‌کند که پایگاه صنعتی نظامی روسیه و سیستم‌های تسلیحاتی آن از مجموع همتایان آمریکا و اروپا تولید بیشتری دارد، یا کاملاً قادر به پیشی گرفتن از توانائی‌های غرب است.

 

تلفات فاجعه‌بار اوکراین

کتمان خسارات اوکراین، به ویژه پس از پنج ماه متوالی عملیات تهاجمی ناموفق، اکنون تقریباً غیرممکن است. روزنامه تلگراف لندن با انتشار مقاله «ارتش اوکراین با کمبود نیروی انسانی و زمان برای پیروزی رو به رو است،» در ماه اوت امسال اعتراف کرد: اکنون جنگ اوکراین یک جنگ فرسایشی است و در شرایطی جریان دارد که به سود مسکو تمام می‌شود. کی‌یف تا همین جا هم به طرز تحسین‌برانگیزی با کمبود تجهیزات غربی برخورد کرده است، اما کمبود نیروی انسانی – که در حال حاظر مجبور به مقابله با آن است – ممکن است مرگبار باشد.

مقاله همچنین ادعا می‌کند: این یک محاسبه دردناک اما ساده است: نیروی انسانی کی‌یف رو به پایان است. بنا بر محاسبات منابع آمریکائی، تعداد کشته شدگان در عملیات این کشور تا به حال ۷۰،۰۰۰ نفر و تعداد زخمی شدگان ۱۰۰،۰۰۰ نفر اعلام شده است. در حالی که تلفات روسیه هنوز بیشتر است، با این حال، این نسبت به نفع مسکو است، زیرا اوکراین در مواجهه با ذخایر به ظاهر بی‌پایان سربازان وظیفه در تلاش برای جایگزینی سربازان است.

این مقاله تصویر تیره و تاری از ادامه عملیات نظامی اوکراین ارائه می‌دهد، تصویری که قریب به یقین از ناپایداری آن خبر می‌دهد. ادعای ۷۰،۰۰۰ تلفات سربازان اوکراینی در عملیات چیزی جز کوچک جلوه دادن فاحش تلفات نیست، در صورتی که ادعا‌های مربوط به «تلفات بیشتر روس‌ها» نه تنها ثابت نشده بلکه با اظهارات سایر منابع غربی نیز در تضاد است.

پلاتفرم رسانه‌ای مدیازونا، که توسط مخالفان روسیه اداره می‌شود و مورد حمایت دولت آمریکا است، ادعا می‌کند که تلفات روسیه را از فوریه ۲۰۲۲ به بعد بر مبنای اطلاعات عمومی تلفات سربازان روسی ردیابی کرده است و همه اعداد و ارقام آن نمی‌تواند مورد تأیید باشد. اما در چند موردی که وزارت دفاع روسیه تلفات روسیه را منتشر کرده است، نسبتاً به ارقام مورد ادعای مدیازونا نزدیک بوده‌اند. در مقابل ادعاهای مضحک ارائه شده توسط ستاد کل ارتش اوکراین اغلب بدون تردید همان ارقامی‌اند که از سوی دولت‌ها و سازمان‌های رسانه‌ای غربی تکرار می‌شوند.

در مقاله آمده است: به گزارش مجله تایمز، یک مقام رسمی اوکراین اظهار داشت که ارتش اوکراین از کمبود نیروی انسانی رنج می‌برد و این معضل توانائی این کشور برای استفاده از سلاح‌های اهدائی غرب را مختل می‌کند. از هنگام آغاز جنگ، چندین مقام رسمی اوکراین مشکلات خود در دفع تجاوز روسیه را به دلیل سرعت کُند تحویل سلاح‌ها از سوی متحدان خود عنوان کرده‌اند.

هرچند، در گزارش تایمز «منبع ناشناسی» که به عنوان یکی از یاران نزدیک رئیس‌جمهور ولادیمیر زلنسکی معرفی شده است، مشکل دیگری را برجسته می‌کند. یارِ نزدیک زلنسکی در ارتباط با تسلیحات غربی می‌گوید «مانیرویانسانیبرایاستفادهازآنها رانداریم.» اگرچهاوکراینآمار و ارقام را برای عموم منتشر نمی‌کند، برآوردهای غربی از تلفات این کشور بیش از ۱۰۰،۰۰۰ نفر است. علاوه بر تلفات جبران‌ناپذیر انسانی، علیرغم ۵ ماه عملیات شدید تهاجمی، اوکراین همچنان در حال از دست دادن قلمرو خود است. هرچند واقعیت این است که رهبری نظامی روسیه مکرراً اعلام کرده است که هدف روسیه نابودی قدرت نظامی اوکراین است و نه گرفتن قلمرو اوکراین.

نیویورک تایمز در مقاله‌ای که در ماه سپتامبر با عنوان «چه کسی در اوکراین دست بالا را خواهد داشت؟ امسال، هیچکس» منتشر کرد، می‌نویسد: اوکراین در ضدحمله‌اشبرای پیشروی در میدان‌های باز در جنوب سخت تلاش کرده است. اوکراین با صدها کیلومتر میدان‌های وسیع مین‌گذاری شده و استحکامات – سنگر، خندق‌های ضد تانک و موانع بتُنی – مواجه است که روسیه در زمستان گذشته برای کاهش سرعت وسائط نقلیه اوکراینی ساخت تا آنها را به مسیر‌هائی بکشاند تا راحت‌تر بتوانند مورد هدف قرار گیرند. وقتی دستاورد‌های دو طرف بررسی می‌شوند، اکنون روسیه در مقایسه با آغاز سال میلادی، ۳۲۰ کیلومتر مربع قلمرو بیشتری در اوکراین در اختیار دارد.

علاوه بر تلفات شدید نیروی انسانی و شکست در قلمرو سرزمینی، اوکراین به همان اندازه از خسارات تجهیزات آسیب دیده است. درباره مجموعه تلفات مادی، واقعیت این است که تولید صنعتی نظامی غرب قادر به جایگزینی این تلفات نیست.

 

تولید صنعتی نظامی: غرب رو به کاهش و روسیه در حال رشد

سال گذشته، سیاست‌مداران غرب و رسانه‌های غربی چنین تلقین می‌کردند که تجهیزات برتر نظامی غرب به‌راحتی سیستم تسلیحاتی ظاهراً قدیمی و ضعیف روسیه را ساقط خواهد کرد. حتی سر تیتر مقاله‌ای که تلگراف لندن در ماه ژوئن امسال منتشر کرد، چنین نوشت، «تانک‌های ساخت بریتانیا در شرف جارو کردن سربازان پوتین»؛ هیچ چیز نمی‌تواند بالاتر از حقیقت باشد.

در عوض، تجهیزات نظامی روسیه، اگر نگوئیم برتری خود را نسبت به سیستم‌های تسلیحاتی غرب ثابت کرده است، همراه با بنیادهای عظیم صنعتی نظامی آن، از تجهیزات و نیروی انسانی آموزش دیده غربی در اوکراین، پیشی گرفته است.

نیویورک تایمز در مقاله سپتامبر خود با عنوان «مقامات رسمی می‌گویند، روسیه با غلبه بر تحریم‌ها تولید موشک را گسترش می‌دهد،» به این موضوع اعتراف کرد: روسیهاکنونبیش ازایالاتمتحده و اروپامهمات تولید می‌کند. نظر کلّی، کاستی سَلم، یکی از مقامات رسمی وزارت دفاع کشور استونی این است که تولید مهمات روسیه ۷ بار از تولید مهمات غرب بیشتر است.

این مقاله اذعان می‌کند که روسیه تولید تانک را دو برابر کرده است، تولید موشک را افزایش داده است و حداقل سالانه دو میلیون گلوله توپ تولید می‌کند – بیش از مجموع تولید ایالات متحده و اروپا در حال حاضر و بیشتر از مجموع آمریکا و اروپا در صورت دستیابی به اهداف مورد نظر در تولید بین سال‌های ۲۰۲۵-۲۰۲۷.

مقاله تازه‌تری در نشریه اکونومیست تحت عنوان «تلاش روسیه برای برتری در جنگ الکترونیکی» به این که روسیه «طیف چشمگیری از قابلیت‌های جنگ الکترونیک را برای مقابله با سیستم‌های بسیار شبکه‌بندی شده ناتو» توسعه داده است، اذعان می‌کند. مقاله توضیح می‌دهد که چگونه قابلیت‌های جنگ الکترونیک روسیه سلاح‌های دقیق هدایت‌شونده‌ای که ناتو به اوکراین تحویل داده است، از جمله خمپاره‌های ۱۵۵ میلی متری Excalibur با هدایت جی پی اس، بمب‌های هدایت‌شونده حمله مستقیم JDAM و موشک‌های هدایت‌شونده با جی پی اس HIMARS، را ناکارآمد کرده است.

مقاله همچنین تأثیر قابلیت‌های جنگ الکترونیک روسیه بر هزاران پهپاد اوکراینی که هفته به هفته سرنگون می‌شوند، مورد بحث قرار می‌دهد. و از آنجائی که قابلیت‌های جنگ الکترونیک روسیه توانائی اوکراین را برای استفاده از سلاح‌های هدایت‌شونده و پهپادها در میدان نبرد و بر فراز آن مختل می‌کند، این مقاله اعتراف می‌کند که روسیه قادر است تا حداقل دو برابر اوکراین پهپاد تولید کند که به روسیه مزیت کمی و کیفی می‌دهد.

علیرغم شایعات فراوان پیرامون تجهیز اوکراین به هواپیماهای جنگنده اف۱۶ توسط ناتو، تحلیل‌گران هوشیارتر غربی به‌تدریج اعتراف کردند که در مقایسه با نیروی وسیع هوافضای رو به گسترش روسیه و نیز سامانه‌های دفاعی آن، اف۱۶‌های ناتو و هواپیماهای اوکراینی دوران شوروی، که طی عملیات ویژه از دست رفتند، وضعیت بهتری ندارند.

غرب جمعی، پس از ماه‌ها، حتی سال‌ها ارسال ابزارهای «تغییر بازی» به اوکراین، تنها ناتوانی هم‌ترازی خود را به اثبات رساندند، چه رسد به فراتر رفتن از توانائی‌های نظامی روسیه. در واقع ثابت شد که بازی تغییر کرده است – منتها به سود روسیه و بر مبنای دکترین صنایع نظامی تولید گسترده، سیستم تسلیحاتی ارزان اما مؤثر و از همه مهم‌تر راهبردی که برای مبارزه و پیروزی در مقابل حریفی هم‌تراز یا نزدیک به هم‌تراز، تعریف شده است.

این در تضاد فاحش با غربی است که برای دهه‌ها ارتش خود را بر پایه اعمال فشار به کشورهای درحال توسعه یا شکست خورده در سرتاسر جهان شکل داده است تا در ناهماهنگی‌های نظامی، توانائی‌های فن‌آورانه، صنعتی و استراتژیک ایالات متحده و متحدانش را به کارگیرد، آن هم سال‌ها قبل از «پیروزی» جنگ نیابتی اوکراین علیه روسیه.

«راه حل» غلبه بر برتری پذیرفته شده روسیه از نظر کیفیت و کمیت در میدان نبرد، «افزایش تولید» و جمع‌آوری داده‌ها در مورد توانائی‌های روسیه و «توسعه در مقابل آنها است.» اما این‌ها فرایندهائی هستند که برای به نتیجه رسیدن ممکن است سال‌ها طول بکشد. این در حالی است که روسیه همچنان به گسترش توانائی‌های خود برای حفظ این برتری کمی و کیفی ادامه می‌دهد.

و این روند همچنان ادامه می‌یابد، آمریکا هم‌زمان به دنبال درگیری مشابهی با چین است که دارای پایگاه صنعتی حتی بزرگ‌تری از روسیه است.

جای تعجب است، اگر این اعترافات اخیر در رسانه‌های غربی در مورد توانائی‌های واقعی نظامی روسیه مدت‌ها پیش از درگیری با روسیه، و در قدم اول از راه سیاست دیرینه واشنگتن و بروکسل در تجاوز به مرزهای روسیه ارائه می‌شد، چه تعداد انسان‌ها که قربانی نمی‌شدند. باید پرسید، چه تعداد انسان‌های دیگر باید جان خود را از دست بدهند تا غرب جمعی از اشتباهات خود درس بگیرد و جنگ بی‌ثمر دیگری را با تجاوز و تحریک علیه چین شروع نکند؟

 

https://journal-neo.su/2023/11/27/west-admits-ukraine-is-losing-proxy-war/