کره شمالی از هدف خود برای اتحاد مجدد دست می کشد.
جنوب دشمن اصلی اعلام شده است

نوشته مارتین ویزر، سئول
یونگه ولت
ترجمه مجله هفته

طبق اعلامیه‌ی ماه دسامبر، پارلمان جمهوری دموکراتیک خلق کره در اوایل این هفته قرار بود تنها بودجه‌ی سالانه را تصویب کند. اما در نهایت، انحلال سه سازمان دولتی، از جمله «کمیته‌ی اتحاد صلح‌آمیز»، که وظیفه‌ی همکاری با جمهوری کره (کره جنوبی) را بر عهده داشتند، حمایت کرد. این اقدام پس از تصمیم کمیته‌ی مرکزی حزب کارگران کره در ۳۰ دسامبر مبنی بر کنار گذاشتن تمام تلاش‌های گذشته برای آشتی با کره جنوبی و دستیابی به اتحاد مجدد تحت عنوان «یک ملت، دو نظام» صورت گرفت.

این اقدام در دو هفته‌ی گذشته نیز قابل پیش‌بینی بود. روز اول ژانویه، وزیر امور خارجه با سایر مقامات دیدار کرد تا در مورد انحلال سازمان‌هایی که وظیفه‌ی کار با کره جنوبی و «دشمن»، یعنی ایالات متحده، را بر عهده دارند، مشورت کند. دو روز بعد، اطلاعات مربوط به توافق‌نامه‌های مختلف اتحاد مجدد که دو کشور کره به تصویب رسانده بودند، از چندین وب‌سایت کره شمالی ناپدید شد. سپس، در ۱۰ ژانویه، هشت وب‌سایت کره شمالی که به مخاطبان کره جنوبی و بین‌المللی اختصاص داشت، به طور کامل از دسترس خارج شدند.

رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون، در جلسه‌ی پارلمان روز دوشنبه، به طور غیرمنتظره‌ای درباره وضعیت کشور سخنرانی کرد. وی علاوه بر تشریح ابتکارات جدید اقتصادی، سیاست جدید خود را نسبت به جنوب نیز توضیح داد و از پارلمان خواست تا در جلسه‌ی بعدی در مورد تغییر مقالات مربوط به این سیاست در قانون اساسی بحث کند. به این ترتیب، عباراتی مانند «یک ملت از ۸۰ میلیون نفر» حذف و در جای دیگر، آموزش و پرورش با هدف این که شهروندان جنوب را به عنوان «دشمن اصلی» بشناسند، تثبیت می‌شود. این اصطلاح، «دشمن اصلی»، در فوریه ۲۰۲۳ پس از حذف شدن در سال ۲۰۱۷، دوباره در کتاب سفید وزارت دفاع کره جنوبی وارد شد.

کیم در این زمینه به قانون اساسی کره جنوبی نیز اشاره کرد که یکپارچگی را تحت یک «نظام دموکراتیک و آزادی‌خواهانه» پیش‌بینی می‌کند و در عین حال، کل شبه‌جزیره‌ی کره و جزایر مجاور آن را به قلمرو کره جنوبی اعلام می‌کند. به گفته‌ی کیم، به همین دلیل، ضروری است که قلمرو خود را به طور دقیق در قانون اساسی نام‌گذاری کنیم و در نتیجه، مانع از مرزکشی غیرقانونی دریایی که توسط کره جنوبی در غرب شبه‌جزیره، به نام «خط مرزی شمالی»، تبلیغ می‌شود، شویم. در آنجا، کره جنوبی خط آبی را ادعا می‌کند که پنج جزیره‌ی نزدیک به ساحل کره شمالی را که در سال ۱۹۵۳ در پیمان آتش‌بس به کره جنوبی واگذار شده بود، به قلمرو خود ضمیمه می‌کند. با این حال، مرز دریایی مربوطه هرگز تعیین نشده است و علی‌رغم اعتراضات چند دهه‌ای کره شمالی و تشدید شدید نظامی، هیچ توافقی حاصل نشده است.
کیم جونگ اون همچنین هشدار خود را تکرار کرد که کشورش هرگز جنگی را علیه جنوب آغاز نخواهد کرد، اما اگر مورد حمله قرار گیرد، از استفاده از سلاح‌های هسته‌ای نیز ابایی نخواهد داشت. کیم تأکید کرد که با تعریف دقیق مرزهای قلمرو، باید در قانون اساسی نیز بنویسیم که در صورت جنگ، می‌توانیم کره جنوبی را اشغال کرده و آن را به جمهوری دموکراتیک خلق کره (DPRK) الحاق کنیم. این گزینه که کره جنوبی نیز تحت شرایط معکوس آن را محفوظ می‌دارد، در سپتامبر با سرخط‌های خبری مواجه شد، زمانی که رئیس‌جمهور یک مانور نظامی برای حمله هسته‌ای به جنوب و اشغال بعدی آن را بازرسی کرد.

سخنان تند از شمال بسیاری از چپ‌ها در جنوب را بهت‌زده می‌کند. اما حتی رئیس‌جمهور لیبرال‌تر کره جنوبی، مون جائه این، که از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ در این سمت بود، حاضر نبود تمام راه‌های ممکن برای نزدیکی را به کار بگیرد. نه گردشگری فردی در شمال مجاز شد و نه مبادلات فرهنگی بدون محدودیت، حتی سانسور رسانه‌های کره شمالی نیز کاهش نیافت. در مارس ۲۰۲۱، دموکراتیک خلق کره بار دیگر علنی تأکید کرد که برگزاری مداوم تمرینات نظامی علیه شمال، وجود «کمیته برای اتحاد صلح‌آمیز» را نیز به خطر می‌اندازد. اما این اشاره تلویحی به وضوح درک نشد.